Uzasadnienie
W piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r. (uzupełnionym następnie pismem z dnia 2 września 2015 r.) małżonkowie E. K. i B. K. wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2015 r. nr SKO [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych przez E. K. do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2014 r. nr [...] obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009, 2010 i 2011 r.
W piśmie z dnia 2 września 2015 r. skarżący wnieśli nadto o zwolnienie z kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Jednym z wymogów skutecznego wniesienia skargi w sprawie jest ustalenie, że skarga pochodzi od strony, tj. osoby, która w świetle prawa legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu określonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Tym samym o charakterze strony nie może decydować jedynie wola osoby działającej w takim charakterze.
O powyższym przesądza treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), w myśl którego, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie.
Interes prawny do wniesienia skargi należy odróżnić od interesu faktycznego. Oparcie legitymacji skargowej na kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu. Skarga może zatem dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" określonego podmiotu.
W stanie faktycznym sprawy przedmiot skargi stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Miasta W. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych przez E. K. do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2014 r. nr [...] obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009, 2010 i 2011 r. Tylko zatem E. K. ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. do zaskarżenia tego postanowienia i może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego.
Działając w trybie art. 6 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że odrzucenie skargi w stosunku do B. K. nie pozbawia E. K. prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Wniesiona skarga została podpisana przez obojga małżonków, a odrzucenie skargi w stosunku do B. K. nie ma skutku względem E. K., która była stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia, a poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego stała się stroną postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę B. K. w sprawie dotyczącej postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2015 r. nr [...] za niedopuszczalną. Okoliczność ta obligowała Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji. Z treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wynika bowiem, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
O oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 247 p.p.s.a., zgodnie którym prawo pomocy nie przysługuje w przypadku oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, a z tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.