Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 154/23

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 23 września 2022 r. P. S.A. (dalej Strona, Skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

We wniosku podała, że jest zarejestrowany jako "podatnik VAT czynny". Wnioskodawca wykonuje niemal wyłącznie czynności, które uprawniają do odliczenia podatku VAT (tj. czynności opodatkowane lub uprawniające do odliczenia czynności wykonywane poza terytorium kraju). Czynności, które nie uprawniają do odliczenia stanowią marginalną część działalności Wnioskodawcy, u którego proporcja, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT wynosi 100%.

W ramach swojej działalności Spółka organizuje również wydarzenia, w których mogą brać udział pracownicy Spółki i spółek z nią powiązanych oraz inne osoby, w szczególności członkowie ich rodzin:

1. 1. "Bal [...]", w którym uczestniczą pracownicy Spółki i spółek z nią powiązanych obchodzący jubileusz pracy (np. 25-, 30-, 35-, 40- czy 45-lecie pracy). Celem balu jest docenienie zaangażowania i lojalności pracowników - w jego trakcie otrzymują oni gratulacje od zarządu, tytuł Jubilata [...], honorowe odznaki oraz nagrody zasadniczo rzeczowe.
2. 2. Obchody "Dnia [...]", w ramach, których organizowane są spotkania, festyny, koncerty i zawody sportowe. Ich celem jest docenienie pracowników zakładów chemicznych i chemików w Polsce - takie wydarzenia pokazują fachowcom z branży chemicznej, że Spółka ceni i wspiera ich zawód oraz pracę. W ramach obchodów "Dnia [...]" rozgrywane są konkursy i/lub zawody sportowe, w ramach, których zwycięzcy są nagradzani nagrodami zasadniczo rzeczowymi.
3. 3. Wigilie firmowe oraz imprezy integracyjne, w trakcie których mogą z jednej strony odbywać się wspólne posiłki, zajęcia rekreacyjno-sportowe czy zabawy towarzyskie, zaś z drugiej omawiane mogą być wyniki Spółki (lub jej spółek powiązanych), trendy branżowe, nowe produkty, plany na przyszłość, itp.

W wydarzeniach uczestniczą przede wszystkim pracownicy Spółki i spółek z nią powiązanych oraz członkowie ich rodzin; wśród uczestników z zasady nie ma natomiast kontrahentów (dostawców bądź nabywców towarów/usług) Spółki lub spółek z nią powiązanych, z tym, że w omawianych wydarzeniach mogą uczestniczyć też:

1. - osoby fizyczne, które prowadzą działalność gospodarczą, w ramach której w sposób stały współpracują ze Spółką (lub spółkami zależnymi) jak np. radcy prawni, adwokaci czy doradcy podatkowi, oraz
2. - osoby takie jak np. przedstawiciele miejscowego samorządu czy lokalnych stowarzyszeń, z którymi Spółka utrzymuje relacje; udział tych osób z jednej bowiem strony podnosi rangę organizowanych przez Spółkę wydarzeń, w konsekwencji czego przekłada się też na osiągnięcie służących im celów, a z drugiej strony stanowi wyraz dobrych praktyk i obyczajów - kontynuację wieloletnie tradycji organizowania wydarzeń dla całej społeczności lokalnej, co buduje pozytywny obraz Spółki jako przedsiębiorcy i pracodawcy.

Powyższe wydarzenia mają służyć integracji pracowników, umacnianiu relacji między nimi, budowaniu ich morale i motywacji do pracy jak również budowaniu wśród nich pozytywnego wizerunku pracodawcy, umacnianiu z nim więzi oraz chęci kontynuowania lub podjęcia zatrudnienia. Wydarzenia te pozwalają również na kultywowanie w miejscu pracy tradycji i zwyczajów przyjętych w społeczeństwie. Działania te mają się przekładać na wzrost konkurencyjności, efektywności i wysokości produkcji (w Spółce i jej spółkach powiązanych), a tym samym wielkość ich przychodów (z tytułu wykonywania czynności opodatkowanych VAT).

Osiągnięcie powyższych celów stanowi element strategii Spółki nakierowanej na wzrost wydajności pracowników Wnioskodawcy lub jego spółek powiązanych, gdyż pracownik zintegrowany z zespołem, pozostający w pozytywnych relacjach z innymi pracownikami, mający wysokie morale i związany emocjonalnie z ze swoim pracodawcą, to pracownik bardziej wydajny i kreatywny. Z kolei pracownik bardziej wydajny i kreatywny pozwala na zwiększenie obrotów pracodawcy oraz wartości sprzedaży opodatkowanej: jeśli bowiem przykładowo taki pracownik zajmuje się sprzedażą wyrobów, to będzie z większym prawdopodobieństwem tą sprzedaż zwiększać, w tym również zdobywając nowych klientów, a jeśli np. zajmuje się produkcją wyrobów, wówczas wzrosną szanse na to, iż wolumen produkcji się zwiększy, a w efekcie również wartość sprzedaży.

Podsumowując, organizowane przez Spółkę wydarzenia mają przekładać się na wzrost wydajności, efektywności, konkurencyjności, wysokości produkcji i pozyskiwanie nowych klientów Grupy P., a tym samym na zwiększenie obrotów i wartości sprzedaży opodatkowanej Wnioskodawcy lub jego spółek powiązanych. W efekcie, nabywane przez Spółkę towary i usługi na potrzeby organizacji wydarzeń są wykorzystywane na potrzeby czynności opodatkowanych.

Spółka zwróciła również uwagę, że powyższym celom ma służyć również umożliwienie uczestnictwa w organizowanych wydarzeniach członkom rodzin pracowników Wnioskodawcy lub jego spółek powiązanych - istotne jest bowiem to, że takie działania podnoszą morale czy motywację do pracy samych pracowników, podobnie jak działania nakierowane bezpośrednio na samych pracowników Wnioskodawcy czy spółek powiązanych.

Dla celów organizacji powyższych wydarzeń Wnioskodawca nabywa od innych przedsiębiorców (podatników) usługi oraz towary. Na okoliczność tych zakupów Spółka otrzymuje od dostawców/ usługodawców faktury, na których widnieje podatek VAT i które są regulowane ze środków obrotowych Spółki.

Jednocześnie, z racji tego, że w omawianych wydarzeniach biorą udział pracownicy spółek powiązanych (lub członkowie ich rodzin), Spółka obciąża je odpowiednią częścią poniesionych kosztów.

Towary i usługi nabywane przez nią na potrzeby organizacji opisanych we wniosku wydarzeń są wykorzystywane wyłącznie na potrzeby czynności opodatkowanych podatkiem VAT, wykonywanych w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, w szczególności nie służą działalności innej niż gospodarcza. Związek ten przejawia się następująco:

1. - w zakresie, w jakim Spółka obciąży spółki powiązane częścią poniesionych kosztów wydarzeń, w związku z tym, że uczestniczą w nich np. pracownicy tych spółek lub członkowie ich rodzin, jeśli dojdzie do takiego obciążenia, Spółka za wynagrodzeniem świadczy opodatkowane VAT usługi, na potrzeby których wykorzystywane są nabywane towary i usługi;
2. - w pozostałym zakresie, nabywane towary i usługi pozostają w pośrednim związku z całością prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.

Zakresem przedstawionego we wniosku pytania objęta jest również kwestia odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu drobnych upominków przekazywanych uczestnikom wydarzeń np. upominków dla dzieci. Nie są to jednak nagrody sensu stricto (przekazywane zwycięzcom konkursów organizowanych na podstawie sformalizowanych regulaminów), lecz drobne upominki służące najwyżej uatrakcyjnieniu wy-darzenia (jak np. kwiaty, słodycze, dyplomy czy statuetki). Koszty takich upominków są kwalifikowane do kosztów ogólnych wydarzenia (ujęte mogą być np. na fakturach otrzymanych od dostawców zaangażowanych do obsługi imprezy), a którymi to kosztami spółki powiązane mogą być odpowiednio obciążane - zasadniczo kluczem bazującym na ilości uczestników z poszczególnych spółek.

Tym samym za ww. upominki Wnioskodawca nie obciąża spółek powiązanych odrębnie od świadczenia w postaci organizacji/przeprowadzenia wydarzenia (jeśli upominki otrzymują pracownicy tych spółek lub członkowie ich rodzin).

W związku z tym Strona zadała pytanie:

Czy Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT wykazanego na fakturach dotyczących zakupu towarów i usług w celu organizacji opisanych wydarzeń?

W ocenie Strony przysługuje jej takie prawo.

Spółka stoi na stanowisku, że wszystkie towary i usługi, które nabywa dla celów organizacji opisanych wydarzeń, pozostają w bezpośrednim i ścisłym związku z wykonywanymi przez nią czynnościami opodatkowanymi: są one związane z konkretnymi czynnościami - gdy Spółka obciąża spółki powiązane częścią poniesionych kosztów (obciążenie to stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi polegającej na umożliwieniu uczestnictwa w danym wydarzeniu), albo z ogółem działalności Spółki-gdy poniesione koszty dotyczą jej własnych pracowników lub członków ich rodzin. W tym drugim przypadku poniesione wydatki stanowią element kosztów ogólnych Spółki i przynoszą jej wymierne korzyści, wskazane w opisie stanu faktycznego, takie jak integracja pracowników i budowanie ich motywacji do pracy, co z kolei przekłada się na wzrost przychodów Spółki. W tych okolicznościach korzyści uzyskiwane przez samych pracowników mają charakter drugorzędny, gdyż wynikają one z usług świadczonych w interesie Spółki, wobec czego nie stanowią one przeszkody dla odliczenia VAT przez Spółkę (wyrok ws. Vos Aannemingen, C405/19, pkt 29 i 30).

Na poprawność tego stanowiska wskazują orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczące zapewniania pracownikom dojazdów do pracy (wyrok ws. Julius Fillibeck, C285/95, pkt 26-33) oraz posiłków (wyrok ws. Danfoss i AstraZeneca, C-371/07, pkt 57-62) - świadczenia te z zasady służą przede wszystkim celom prywatnym pracowników, gdyż to oni decydują o tym, gdzie mieszkają i pracują czy też co, gdzie i kiedy zjeść a pracodawca w tych wyborach nie interweniuje. Jeśli jednak wyborów tych dokonuje pracodawca, gdyż wymaga tego interes jego przedsiębiorstwa, zaś pracownicy nie mają w tym zakresie swobody decyzyjnej, świadczenia te służą jednak przede wszystkim jego działalności, zaś korzyści osiągane przez pracowników mają charakter drugorzędny. Podobnie ma się rzecz w odniesieniu do wydarzeń organizowanych przez Spółkę - to ona decyduje o tym, gdzie będą się one odbywały, jaki będzie ich zakres (np. jaki jest program imprez), jakiego rodzaju posiłki i w jakiej ilości będzie serwowane itp. - gdyż wymaga tego interes Spółki i cele, jakie zamierza osiągnąć.

W konsekwencji, nabywane w celu organizacji wydarzeń towary i usługi pozostają w ścisłym i bezpośrednim związku z wykonywanymi przez Spółkę czynnościami opodatkowanymi, wobec czego może ona odliczyć podatek VAT naliczony na ich zakupie.

Powyższe stanowisko Spółki znajduje oparcie w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe.

Wydając zaskarżoną interpretację Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko skarżącej za prawidłowe w części dotyczącej uczestnictwa w wydarzeniach pracowników spółek powiązanych i ich rodzin, pracowników Spółki oraz osób fizycznych które prowadzą działalność gospodarczą, w ramach której w sposób stały współpracują ze Spółką, w pozostałej zaś części uznał za nieprawidłowe.

Organ przytoczył przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm. dalej ustawa VAT), wywodząc, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. przez ich odsprzedaż, lecz przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

W ocenie organu z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Strona świadczy na rzecz spółek powiązanych opodatkowaną usługę organizacji wydarzeń z tytułu uczestnictwa w wydarzeniach pracowników spółek powiązanych i członków ich rodzin. Tym samym, w tej części występuje/wystąpi w przedmiotowej sprawie bezpośredni związek ponoszonych wydatków z czynnościami opodatkowanymi, dający prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Podobnie sytuacja przedstawia się w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z organizacją wydarzeń, w których uczestniczą pracownicy Spółki oraz osoby fizyczne, które prowadzą działalność gospodarczą, w ramach której w sposób stały współpracują ze Spółką. W tym zakresie organ podzielił stanowisko Strony, że wydatki ponoszone w ramach organizacji wydarzeń mają również pośredni związek z prowadzoną działalnością opodatkowaną. Służą one integracji pracowników, umacnianiu relacji między nimi, budowaniu ich morale i motywacji do pracy jak również budowaniu wśród nich pozytywnego wizerunku pracodawcy, umacnianiu z nim więzi oraz chęci kontynuowania lub podjęcia zatrudnienia. Pozwalają one również na kultywowanie w miejscu pracy tradycji i zwyczajów przyjętych w społeczeństwie. Działania te mają się przekładać na wzrost konkurencyjności, efektywności i wysokości produkcji, a tym samym wielkość ich przychodów (z tytułu wykonywania czynności opodatkowanych VAT). Organizowane przez Stronę wydarzenia mają przekładać się na wzrost wydajności, efektywności, konkurencyjności, wysokości produkcji i pozyskiwanie nowych klientów.

W przypadku natomiast uczestnictwa w wydarzeniach rodzin pracowników Spółki oraz przedstawicieli miejscowego samorządu czy lokalnych stowarzyszeń, brak jest spełnienia celu w postaci świadczenia usług w związku działalnością gospodarczą. Wymienione osoby nie są pracownikami Spółki, nie są związane z prowadzoną przez nią działalnością, obecność ich na wydarzeniach nie przekłada się na efekty działalności gospodarczej. Nie można uczestnictwu tych osób w wydarzeniach przypisać atrybutów, które są charakterystyczne dla pracowników oraz współpracowników w relacji ze Spółką, a mianowicie umocnienia więzi z pracodawcą/współpracownikiem, polepszenia komunikacji w firmie i wzrostu motywacji do pracy, co w efekcie sprzyjałoby zwiększeniu wydajności pracy, a w konsekwencji miało wpływ na wyniki firmy.

Zatem organizacja wydarzeń na rzecz rodzin pracowników Spółki oraz przedstawicieli miejscowego samorządu czy lokalnych stowarzyszeń, stanowi usługi niezwiązane z prowadzeniem przez działalności. Dominującą korzyść z tego świadczenia uzyskują ww. uczestnicy, a nie Spółka. Zatem należy uznać, że wydarzenia zaspakajają prywatne/osobiste potrzeby tych uczestników. Tym samym, z uwagi na brak związku z prowadzoną przez Stronę działalnością opodatkowaną, nie są/nie będą spełnione wszystkie przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym zakresie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 z późń. zm dalej O.p.) przez pominięcie istotnych dla sprawy elementów przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego;
2. 2. dopuszczenie się błędu wykładni art. 86 ust. 1 ustawy VAT oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE z 11 grudnia 2006 r., L 347/1 z późń. zm., zwana dalej Dyrektywa 112), przez przyjęcie, iż przepisy te nie uprawniają do odliczenia podatku VAT na nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do organizacji wydarzeń służących działalności podatnika – w zakresie w jakim poniesione przez podatnika wydatki dotyczą udziału w tych wydarzeniach osób niebędących pracownikami tego podatnika;
3. 3. dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 168 Dyrektywy VAT przez przyjęcie, że udział w wydarzeniach opisanych we wniosku Spółki członków rodzin jej pracowników, przedstawicieli miejscowego samorządu oraz lokalnych stowarzyszeń nie służy wykonywaniu czynności opodatkowanych przez Spółkę, wobec czego, w zakresie w jakim w tych wydarzeniach uczestniczą te osoby, Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT na nabyciu towarów i usług służących organizacji tych wydarzeń.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazała, że we wniosku Spółka podała, że organizowane przez nią Wydarzenia służą celom takim jak umacnianie więzi z pracownikami, motywowanie ich oraz budowanie pozytywnego wizerunku pracodawcy i cele te osiąga umożliwiając udział w Wydarzeniach zarówno pracownikom, jak i ich rodzinom. Co więcej, kwestie te były przedmiotem wezwania skierowanego przez Dyrektora KIS do Spółki – a odpowiedź P. na to wezwanie jednoznacznie wyjaśniła, w jakim celu organizuje Wydarzenia i jak ustala krąg ich uczestników. Tymczasem Dyrektor KIS arbitralnie i wbrew jednoznacznemu stanowisku Spółki przyjął, że udział w Wydarzeniach członków rodzin pracowników nie motywuje pracowników Spółki ani nie buduje jej wizerunku.

Tym samym Dyrektor KIS de facto zmodyfikował przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny i wydał zaskarżoną interpretację przyjmując własne ustalenia, odmienne od treści sformułowanego wniosku, naruszając tym samym art. 14c Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając natomiast zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przywołała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie GE Aircraft Engine Services (sprawa C-607/20) wywodząc oparciu o niego, że sam fakt, że osoby uczestniczące w organizowanych przez nią Wydarzeniach nie są jej pracownikami (są to np. członkowie ich rodzin), nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wyłączenia prawa Spółki do odliczenia podatku VAT na wydatkach związanych z organizacją Wydarzeń. Co więcej, Spółka wyraźnie wskazała w swoim wniosku, że umożliwia udział w Wydarzeniach członkom rodzin pracowników po to, aby motywować do pracy i podnosić wydajność samych pracowników i budować w nich pozytywny obraz siebie jako pracodawcy (którą to okoliczność Dyrektor KIS pominął).

Korzyść jaką osiągają członkowie rodzin pracowników z uczestnictwa w Wydarzeniach jest analogiczna do korzyści, którą osiągają sami pracownicy (np. możliwość spożycia posiłku). Skoro umożliwiając udział w Wydarzeniach jednym i drugim Spółce przysługują dokładnie te same cele (budowanie więzi z pracownikami, motywowanie ich, budowanie pozytywnego obrazu itp.) oraz jedni i drudzy osiągają te same korzyści, to trudne do zrozumienia jest przyjęcie przez Dyrektora KIS, że udział pracowników w Wydarzeniach jest związany z prowadzoną przez Spółkę działalnością udział członków ich rodzin już nie. W ocenie Spółki, udział jednych i drugich jest ściśle związany z potrzebami przedsiębiorstwa P., w konsekwencji czego Spółce przysługuje prawo do odliczenia całości podatku VAT naliczonego na zakupie towarów i usług celem organizacji Wydarzeń.

Powyższe rozumowanie ma zastosowanie również do umożliwienia udziału w Wydarzeniach osobom takim jak przedstawiciele miejscowego samorządu czy też lokalnych stowarzyszeń. Z jednej strony, udział tych osób podnosi rangę Wydarzeń, a zatem przekłada się na wskazane wyżej cele obejmujące motywowanie pracowników i budowanie w nich pozytywnego obrazu, zaś z drugiej stanowi wyraz dobrych praktyk i obyczajów oraz kontynuację wieloletniej tradycji organizowania różnych imprez dla społeczności lokalnej, wpisując się tym samym w szeroko pojęte działania z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (ang. corporate social responsibility, CSR). Oceniając tę kwestię z perspektywy doświadczenia życiowego nie sposób z kolei przyjąć, iż Spółka decyduje się zaprosić na dane Wydarzenie np. burmistrza po to, aby uzyskał on korzyść prywatną (w postacie np. konsumpcji obiadu); jasne jest, że celem takiego zaproszenia jest podniesienie rangi Wydarzenia, co wpływa na jego odbiór przez pracowników Spółki.

Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca przywołała także orzecznictwo naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę dyrektor krajowej informacji skarbowej wniósł o oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137).stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).– w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.

Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a "Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną."

Dokonując zatem kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku prawidłowe było stawisko Skarżącej, że ma ona prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z organizacją opisanych imprez w części dotyczącej członków rodzin pracowników i przedstawicieli miejscowego samorządu oraz lokalnych stowarzyszeń. Organ zanegował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego uznając jej stanowisko za nieprawidłowe. Rację w tym sporze w ocenie Sądu przyznać należy Spółce.

Wyjaśniając podstawy prawne wyroku, odnieść należy się do przepisów prawa materialnego – zarówno unijnego, jak i krajowego – dotyczących prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Wskazać zatem na wstępie należy, że – zgodnie z art. 168 Dyrektywy 112 – jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić:

1. a) VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika;
2. b) VAT należnego od transakcji uznanych za dostawy towarów i świadczenie usług zgodnie z art. 18 lit. a) i art. 27;
3. c) VAT należnego od wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i);
4. d) VAT należnego od transakcji uznanych za wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów zgodnie z art. 21 i 22;
5. e) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego.

Z kolei – w myśl przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – ust. 2 ww. artykułu.

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług – art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT

Z powołanych wyżej regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a towary i usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony są lub będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Jednocześnie przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy przy tym zaznaczyć, że art. 86 ust. 1 ustawy VAT winien być interpretowany Dyrektywy 112. Art. 168 tej Dyrektywy co do zasady stanowi o prawie do odliczenia, jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanej działalności podatnika. Z orzeczeń TSUE wynika, że po pierwsze prawo do odliczenia podatku stanowi integralną część systemu VAT i co do zasady nie może być ograniczane, po drugie system odliczeń ma na celu uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru tego podatku, po trzecie prawo to może być przyznane podatnikowi nawet wówczas, gdy poniesione koszty stanowią element cenotwórczy dostarczanych towarów (por. wyroki TSUE w sprawach: C-465/03, C-29/08, C-118/11).

Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa, mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotów.

Jak trafnie argumentował WSA we Wrocławiu w wyroku z 15 czerwca 2009r. (sygn. akt I SA/Wr 1368/08): "prawo do odliczenia podatku istnieje nawet wtedy, gdy nie można ustalić bezpośredniego związku pomiędzy zakupem a opodatkowaną transakcją, czyli w niektórych sytuacjach prawo do odliczenia może przysługiwać podatnikowi nawet w przypadku braku konkretnej transakcji opodatkowanej, jeżeli zakup związany jest z działalnością podatnika, która, co do zasady, podlega opodatkowaniu (lub daje prawo do odliczenia podatku mimo zwolnienia), a brak związku z konkretną transakcją opodatkowaną wynika z czynników obiektywnych, zwykle niezależnych od podatnika".

Zasada neutralności VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi, jako warunku wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT, były przedmiotem licznych orzeczeń TSUE (por. m.in. wyrok z dnia 15 stycznia 1998 r., Ghent Coal Terminal NV, C-37/95, EU:C:1998:1; wyrok z dnia 4 maja 2006 r., Abbey National, C-164/04, EU:C:2006:289; powoływany już wcześniej wyrok z dnia 26 maja 2005 r., Kretztechnik, C-465/03, EU:C:2005:320 oraz wyrok z dnia 27 września 2001 r., CIBO Participations, C-16/00, EU:C:2001:495).

Trybunał podkreślał w nich, że co do zasady, prawo do odliczenia VAT naliczonego przysługuje podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z konkretną czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa odliczenia VAT w przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.

Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas - po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy VAT wymogów formalnych - odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zauważyć w związku z powyższym należy, że w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji opisie stanu faktycznego Skarżąca wyraźnie zaakcentowała charakter i cel organizowanych przez siebie imprez w których udział mieli brać nie tylko pracownicy, ale także członkowie ich rodzin i przedstawiciele lokalnych władz i stowarzyszeń. Strona w opisie stanu faktycznego jednoznacznie wskazała, że udział rodzin pracowników związany jest z działaniami w celu motywacji pracowników i zwiększenia ich lojalności wobec pracodawcy. Natomiast udział innych gości podnosi rangę imprezy co sprawia, że jest ona skuteczniejsza. Jest to element opisu stanu faktycznego którego organ nie mógł pominąć.

Jak bowiem stanowi art. 14c § 1 zdanie 1 i 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, od którego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Jednocześnie, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z przepisów tych wynika, że organ zobowiązany jest uwzględnić przy wydaniu interpretacji indywidualnej wszystkie istotne elementy opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego bez pomijania, wychodzenia poza lub modyfikowania któregokolwiek z nich.

W tym zakresie za uzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu to jest artykuł 14c § 1 i 2 O.p.

Niezasadny jest również argument organu, że kwestionowane świadczenia są nabywane wyłącznie na cele osobiste uczestników nie będących pracownikami strony.

Podkreślić bowiem należy, że aby ocenić, czy dana usługa świadczona jest na potrzeby działalności przedsiębiorstwa podatnika, czy też przeciwnie - na cele osobiste jego pracowników (współpracowników), istotne jest czyja korzyść ma charakter przeważający (por. powoływany już wcześniej wyrok TSUE z dnia 16 października 1997 r., Julius Fillibeck, C-258/95, EU:C:1997:491). Niewątpliwie w przypadku opisanych imprez, główna korzyść znajduje się po stronie Skarżącej. Główną korzyść odnosi Spółka, bowiem dobre relacje pomiędzy pracownikami i ich lojalność wobec pracodawcy odnoszą pozytywny efekt na jej działalność opodatkowaną. Podkreślenia wymaga, że działanie w warunkach dużych niedoborów na rynku pracy wymaga podejmowania dodatkowych starań w celu zapewnienia komfortu i dobrej atmosfery w pracy oraz lojalności pracowników wobec pracodawcy. Nie ma racji organ podatkowy stwierdzając, że pomiędzy rodziną pracowników a pracodawcą nie istnieje związek.

Związek ten wyraża się właśnie w osobistych stosunkach pomiędzy członkami rodziny a pracownikami strony. Niewątpliwie uhonorowanie członka rodziny lub osoby bliskiej ma pozytywne działanie na pracownika i jego stosunek do pracodawcy.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na poglądy przyjęte w orzecznictwie o konieczności dokonywania dynamicznej wykładni funkcjonalnej, uwzględniającej zmiany w sposobie prowadzenia działalności gospodarczej, tworzące się zwyczaje i praktykę obrotu gospodarczego, co powoduje, że np. niektóre wydatki, które kiedyś uznawane były jako dokonywane w celu budowania wizerunku firmy, obecnie mogą być wydatkami ponoszonymi zwyczajowo oraz powszechnie i uznawanymi za konieczne dla prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyroki NSA: z 15 listopada 2017r. sygn. akt II FSK 2725/15 oraz z 20 października 2022r. sygn. akt II FSK 531/2020 – oba publikowane w CBOSA).

Zasadnie też strona podnosi w skardze, że podejmowane działania pozostają związane ze społeczną odpowiedzialnością biznesu. Społeczna odpowiedzialność biznesu, inaczej CSR, to termin, który nie posiada definicji legalnej. Niemniej jednak, w związku z rosnącą w ostatnich latach popularnością tej koncepcji, podjęto szereg prób określenia jej znaczenia. Komisja Europejska zdefiniowała CSR, jako "odpowiedzialność przedsiębiorstw za ich wpływ na społeczeństwo".

CSR (zgodnie z definicją podaną w Wikipedii na stronie: https://pl.wikipedia.org/wiki/Społeczna_odpowiedzialność_biznesu) stanowi koncepcję, według której przedsiębiorstwa na etapie budowania strategii uwzględniają interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy. Według tego podejścia, bycie odpowiedzialnym nie oznacza tylko spełniania przez organizacje biznesowe (przedsiębiorstwa) wszystkich wymogów formalnych i prawnych, ale oprócz tego również zwiększone inwestycje w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska i relacje z interesariuszami, którzy mogą mieć faktyczny wpływ na efektywność działalności gospodarczej tych organizacji oraz ich innowacyjność. Zatem wydatki tego rodzaju należy traktować jako inwestycję i źródło innowacji, a nie jako koszt, podobnie jak w przypadku zarządzania jakością.

Koncepcja CSR opiera się na najwyższych standardach etycznych oraz działaniu w sposób dobrowolny i świadomy. Budując swoją strategię biznesową, przedsiębiorstwa uwzględniają w jej ramach interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z grupami interesariuszy: społeczeństwa jako całości, a także jego wyodrębnionych grup – przykładowo: właścicieli, klientów, pracowników. CSR umożliwia przedsiębiorstwom lepsze prognozowanie i wykorzystanie szybko zmieniających się oczekiwań ze strony społeczeństwa i warunków prowadzenia działalności, stymuluje rozwój nowych rynków i sprzyja tworzeniu nowych możliwości wzrostu gospodarczego. Przedsiębiorstwa mogą – dzięki wykorzystaniu odpowiedzialności społecznej – budować długoterminowe zaufanie pracowników, konsumentów i obywateli, tworząc podstawę pod zrównoważone modele biznesowe. Większe zaufanie z kolei przyczynia się do tworzenia otoczenia, w którym przedsiębiorstwa mogą podejmować inicjatywy innowacyjne i rozwijać się.

W literaturze przedmiotu za istotne przejawy społecznej odpowiedzialności w działalności przedsiębiorstw uznaje się – między innymi:

1. - zainteresowanie pracownikami i ich rodzinami (pogrubienie Sądu),
2. - szanowanie społeczeństwa, respektowanie jego praw, dbanie o to, aby w żaden sposób nie zaszkodzić społeczeństwu,
3. - przestrzeganie norm moralnych i prawa (por. dr Agata Rudnicka w: "CSR – doskonalenie relacji społecznych w firmie", wyd. Wolters Kluwer Polska sp. z o.o. 2012, str. 42).

Wskazuje się przy tym, że aspekt ekonomiczny zajmuje szczególną pozycję w społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw. Badacze tego zagadnienia podkreślają w tym kontekście w sposób jednoznaczny, że pomijanie celów ekonomicznych w przypadku przedsiębiorstwa oznaczałoby jego niezdolność do trwania na rynku, co jest działaniem nieracjonalnym (por. dr Agata Rudnicka: tamże, str. 43). Natomiast w publikowanych już kilkanaście lat temu kompleksowych opracowaniach na temat CSR w Polsce wskazywano, że menedżerowie w Polsce coraz lepiej rozumieją, że społeczna odpowiedzialność biznesu to całościowy styl zarządzania (pogrubienie Sądu), a nie tylko pojedyncze akcje charytatywne (por. raport "Społeczna odpowiedzialność biznesu w Polsce. Wstępna analiza" w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju w Polsce, Warszawa 2007, str. 30).

Programy CSR są powszechnie przyjętą metodą reklamy i promocji podmiotów gospodarczych, działających zwłaszcza w takich branżach, w których typowa reklama (telewizyjna, radiowa, internetowa) nie ma zastosowania albo jej zastosowanie nie przynosi spodziewanych efektów. W tej kwestii wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 8 marca 2022 r., sygn. akt I FSK 1760/18, publ. CBOSA. W orzeczeniu tym, odwołując się także do swoich rozstrzygnięć w innych sprawach (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 13 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1606/12; 13 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 1420/16; 26 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2500/16 oraz 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 561/17 – wszystkie publikowane w CBOSA), wskazał, że wydatki na nabycie towarów i usług, poniesione w związku z realizacją społecznej odpowiedzialności biznesu mogą być kwalifikowane jako wydatki o charakterze marketingowym i mogą mieć związek z prowadzoną przez podatnika działalnością opodatkowaną, przekładając się bezpośrednio na wizerunek firmy, pośrednio więc na generowanie obrotu.

Jest to bowiem – jak podkreślił NSA – koncepcja zarządzania przedsiębiorstwem, polegająca na świadomym, zrównoważonym działaniu zorientowanym nie tylko na zysk finansowy i aspekty ekonomiczne, ale także uwzględniającym potrzeby i wymagania szeroko pojętych interesów społecznych i ekologicznych w otoczeniu firmy.

Przytoczone przykłady z literatury przedmiotu oraz orzecznictwa NSA wskazują na oczywisty związek działań podejmowanych przez pracodawców w zakresie strategii CSR z realizacją celów ekonomicznych w ramach prowadzonej przez nich działalności. To z kolei oznacza, że – w realiach przedmiotowej sprawy – negatywna ocena części stanowiska Spółki przez organ pozostaje nie tylko niczym niepotwierdzona, lecz pozostaje w sprzeczności z poglądami wyrażanymi w tej kwestii zarówno w pracach naukowych lub opracowaniach popularyzujących wiedzę na temat zagadnienia CSR, jak i w orzecznictwie NSA.

Uwzględniając przedstawione powyżej okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów ustawy dotyczących odliczenia podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że wydatki związane z organizacją opisanych imprez w części dotyczącej osób nie będących pracownikami mają pośredni związek z wykonywaną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Nabywane przez Spółkę usługi nie będą służyły dalszej odsprzedaży, ani nie będą wykorzystywane do wytworzenia produktów będących przedmiotem obrotu (co świadczyłoby o bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością), ale pośrednio przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości – budowanie pozytywnych relacji wśród pracowników i współpracowników, zacieśnienie relacji Spółki z pracownikami oraz współpracownikami, budowanie lojalności pracowników i współpracowników, podniesienie efektywności pracy, co w konsekwencji będzie miało wpływ na zwiększenie sprzedaży opodatkowanej dokonywanej przez Skarżącą.

Jak wynika zatem z wniosku o interpretację, zasadniczy cel tych wydarzeń jest jednak ściśle biznesowy, nastawiony na zwiększenie efektywności pracy, zwiększenie lojalności, a przez to zmniejszenie rotacji wśród zarówno pracowników jaki współpracowników, a w efekcie na zwiększenie sprzedaży realizowanej przez Skarżącą.

Jeśli Skarżąca - jak twierdzi we wniosku - organizuje tego imprezy w taki sposób, że uzyskuje ich przełożenie na efekty swojej działalności gospodarczej, to tym samym - w opisywanym przez nią stanie - nie sposób uznać inaczej, niż że wiążą się one z działalnością opodatkowaną. W takiej sytuacji korzyść osobista, jaką uzyskuje uczestnik imprezy, ma charakter wtórny (niejako uboczny patrząc od strony Spółki) i w żaden sposób nie może niweczyć skutków osiąganych przede wszystkim przez Spółkę. Taki układ korzyści powoduje, że nabywane towary i usługi są związana z działalnością gospodarczą Skarżącej. Korzyści uzyskiwane przez uczestników nie determinują skutków organizowanych imprez w świetle przedstawionego celu ich organizacji i stanu faktycznego opisanego przez Spółkę.

Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, iż w postępowaniu interpretacyjnym organ nie jest upoważniony do oceny przydatności podejmowanych przez podatnika działań do osiągnięcia za określonego celu. To do wyłącznej kompetencji podatnika decyzje o tym jakie działania biznesowe są w jego sytuacji najbardziej uzasadnione.

Reasumując, ponoszone wydatki, realizują przede wszystkim cele Spółki związane z opodatkowaną VAT.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonej interpretacji doszło do naruszenia – w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy – normy prawa procesowego zawartej w przepisie art. 14c § 1 O.p., w rezultacie czego (przez nieuwzględnienie/pominięcie, podanych przez Wnioskodawcę, ww. istotnych elementów w stanie faktycznym) doszło także do naruszenia – również o tym samym charakterze – norm prawa materialnego zawartych w przepisach art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 168 Dyrektywy 112.

Z tej przyczyny uchylono zaskarżoną interpretację w całości na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

W myśl art. 153 p.p.s.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, DKIS zobowiązany będzie zatem przy wydawaniu interpretacji do uwzględnienia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego w sposób, w jaki przedstawiła je Strona we wniosku i w jego uzupełnieniu. Organ powinien przy tym kierować się wyrażoną powyżej oceną prawną, że w takiej sytuacji – jaką przedstawił Wnioskodawca – korzyść osobista, jaką uzyskuje uczestnik imprezy (zarówno pracownik, jak i członek jego rodziny), ma charakter wtórny (uboczny) i w żaden sposób nie może niweczyć albo marginalizować efektów zamierzonych i osiąganych przede wszystkim przez samą Spółkę w ramach wykonywanej przez nią działalności opodatkowanej.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz fakt, że w Stronę w niniejszym postępowaniu reprezentował zawodowy pełnomocnik będący radcą prawnym, co wygenerowało po jej stronie uzasadnione wydatek w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), które ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).