Uzasadnienie
W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżąca M. D. (dalej powoływana jako: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek egzekucji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na brak środków pieniężnych, niemożność sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz, że jest emerytowanym nauczycielem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09).
Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślenia również wymaga, że powołana regulacja nie uprawnia Sądu do dokonywania oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przez pryzmat zgłoszonych w skardze zarzutów przeciwko skarżonej decyzji. Prowadziłoby to bowiem do merytorycznego rozpoznania skargi, co na etapie postępowania incydentalnego wywołanego takowym wnioskiem, dopuszczalne nie jest.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż skarżąca nie wykazała, by zachodziły przesłanki dla udzielenia jej ochrony tymczasowej. Skarżąca bowiem poparła wniosek zbyt ogólną i lakoniczną argumentacją oraz nie przedstawiła dokumentów obrazujący jej sytuację życiową, finansową i majątkową. W konsekwencji, uniemożliwiło to ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji, wywoła skutek w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.