Uzasadnienie
W sprawie, przedmiotem skargi M. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest oznaczona w sentencji postanowienia decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym również ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata B. W. Ustanowiony z urzędu adwokat występował w imieniu skarżącego w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji zakończonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r.
Jak wynika z akt sprawy występujący na rozprawie przed Sądem substytut adwokata ustanowionego z urzędu złożył do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczenie, zgodnie z którym kosztów tych skarżący nie uiścił na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 10.229 zł
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Natomiast na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity w Dz. U. z 2002 r. nr 123, poz. 1058 ze zm., dalej powoływana jako ustawa - Prawo o adwokaturze) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa, a szczegółowe zasady ponoszenia tych kosztów, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnej wysokości opłat za udzieloną pomoc Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej (ust. 2 art. 29 ustawy – Prawo o adwokaturze).
Wydane na podstawie wskazanej delegacji rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm. – dalej Rozporządzenie) w § 19 wprowadziło zasadę, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei w § 18 ust. 1 Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za występowanie w postępowaniu w pierwszej instancji (pkt 1) lit. a, b, c § 18 ust. 1 Rozporządzenia).
W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej adwokat reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji.
Z uwagi na fakt, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest należność pieniężna w kwocie 10.229 zł stawka minimalna wynagrodzenia adwokata świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowadministracyjnym w pierwszej instancji wynosi – stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1) lit a w zw. z § 6 pkt 5) Rozporządzenia – 2.400 zł.
Zastosowanie w sprawie stawki wynagrodzenia, zależnej od wartości przedmiotu zaskarżenia, znajduje uzasadnienie również w fakcie określenia w sprawie kwoty wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł na podstawie przepisu § 1 pkt 2) rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), w którym wysokości tej opłaty sądowej prawodawca powiązał ze sporną kwotą zobowiązania podatkowego. Zdaniem referendarza sądowego przyjęty sposób obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika procesowego z urzędu winien odpowiadać zasadom określania wysokości innych niż to wynagrodzenie kosztów postępowania sądowego – w tym wpisu sądowego od skargi.
Według § 2 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlegają poszczególne wyżej oznaczone składniki wynagrodzenia adwokata, wynosi w sprawie 552 zł (23% kwoty 2.400 zł wynagrodzenia za udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji).
Reasumując, referendarz sądowy postanowił, na podstawie wyżej powołanych przepisów prawa, przyznać ustanowionemu z urzędu adwokatowi B.W. łączną kwotę 2.952 zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na którą składają się: wynagrodzenie – 2.400 zł oraz podatek od towarów i usług – 552 zł.
Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.