Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 31 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1562/16

Uzasadnienie

1. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi.
2. 1.1. Przedmiotem skargi A sp. z o.o. w W. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji, organ odwoławczy) z [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 80.043 zł.
3. 1.2. Wskazaną na wstępie decyzją organ podatkowy pierwszej instancji ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, przyjmując za podstawę opodatkowania działkę gruntu nr [...] o powierzchni 0,8789 ha, położoną w L. przy ulicy [...], obręb nr [...], skalsyfikowaną w ewidencji gruntów jako "Bi" (inne tereny zabudowane) oraz położny na tej działce budynek mieszkalno-usługowy trzykondygnacyjny o powierzchni 5337,30 m2, stanowiący zabytkowy dworzec kolejowy – wg stawki podatkowej przewidzianej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
4. 1.3. W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że stan techniczny obiektu uniemożliwia jego gospodarcze wykorzystanie. Z tego powodu, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2016 r., należący do skarżącej budynek dworca nie może być traktowany jako związany z działalnością gospodarczą skarżącej spółki. W konsekwencji organ podatkowy pierwszej instancji bezzasadnie zastosował najwyższą stawkę podatkową, przewidzianą w przepisach dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nadto, zdaniem skarżącej, ze względu na zły stan techniczny dachu i brak części jego poszycia, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (tj. w znaczeniu prawnym) przedmiotowy dworzec nie posiad dachu i nie jest nie jest budynkiem. Powierzchnia obiektu nie powinna więc w ogóle podlegać opodatkowaniu.

1.4. Po rozpatrzeniu zarzutów organ podatkowy drugiej instancji utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że stan techniczny budynku dworca został w sprawie ustalony na podstawie oceny technicznej sporządzonej w grudniu 2015 r. przez rzeczoznawcę budowlanego oraz na podstawie dziennika budowy z 2013 r., dokumentującego prace remontowe. Z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy obiekt jest trwale z gruntem związany, posiada fundamenty, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych oraz posiada dach. Odpowiada więc definicji budynku określonej w u.p.o.l. Organ podatkowy drugiej instancji wskazał, iż jedynie na niewielkiej części dachu doszło do zdjęcia materiału przykrywającego dach, tj. blachy lub innego kryjącego materiału, natomiast nadal na tej części pozostały inne elementy dachu tj. "krokwie dachowe". Potwierdza to zapis dziennika budowy, w którym określono zakres prac przeprowadzonych w dniu 20 września 2013 r. jako: "Rozbiórka pokrycia dachowego z blachy segmentu nr 2". Również na nagraniu stanowiącym załącznik do opinii technicznej widać wyraźnie, że budynek posiada dach. Poza tym zdjęcie materiału przykrywającego dach wynika wyłącznie z przeprowadzanych robót. Zdaniem organu, nawet częściowe usunięcie dachu nie powoduje, że obiekt przestaje być w rozumieniu u.p.o.l. podlegającym opodatkowaniu budynkiem.

W sprawie nie zachodzą również względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, że wyłączenie z wyższej stawki opodatkowania w oparciu o przesłankę względów technicznych, dotyczy obiektów, które z uwagi na stan konstrukcyjny lub istniejące usterki wyłączone są na stałe z możliwości ich wykorzystywania. Za takie zaś nie sposób uznać konieczności przeprowadzenia w budynku koniecznych remontów czy też prac adaptacyjnych budynku celem jego przystosowania do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Za względy techniczne nie mogą być także uznane inne przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej, taki jak brak środków finansowych.

W przedmiotowym budynku trwają prace remontowe i adaptacyjne w celu przystosowania do działalności hotelowej, a ocena techniczna z grudnia 2015 r. wskazuje, że stan techniczny budynku nie uniemożliwia jego użytkowania na działalność gospodarczą oraz że stan zły stan techniczny nie ma charakteru trwałego. Gdyby stan techniczny budynku był trwały i w sposób trwały uniemożliwiał prowadzenie działalności gospodarczej - pozbawione byłoby sensu jego remontowanie i przystosowywanie do prowadzenie działalności gospodarczej.

1. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, umorzenie postępowania administracyjnego i zasądzenie kosztów, zarzuciła naruszenie:
3. 1) art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym rozszerzeniu definicji budynku;
4. 2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że trwały charakter względów technicznych, o których mowa w tym przepisie oznacza, że względy techniczne są nieodwracalne, podczas gdy trwałość tę ocenia się z punktu widzenia tego roku podatkowego, którego dotyczy postępowanie;
5. 3) art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 191 O.p. poprzez pominięcie okoliczności, że organ pierwszej instancji w przeszłości wydawał decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości, w których nie kwestionował podejścia skarżącej w zakresie kwalifikacji gruntu i budynku na potrzeby podatku od nieruchomości;
6. 4) art. 121 § 1 O.p. poprzez zignorowanie okoliczności stwierdzonych przez organ pierwszej instancji w innych decyzjach w przedmiocie podatku od nieruchomości;
7. 5) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak zebrania w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, tj. brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji, naruszenie art. 191 § 1 O.p. tj. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez bezpodstawne uznanie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że budynek i grunt nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że dworzec do czasu dokonania prac rozbiórkowych (tj. do sierpnia 2013 r.) spełniał definicję budynku, bowiem posiadał dach na całej swej powierzchni, co zasadniczo chroniło go przed działaniem warunków atmosferycznych. Natomiast, jak wskazuje ocena techniczna rzeczoznawcy budowlanego (str.

14) prace rozbiórkowe doprowadziły 1) w części środkowej - do rozebrania dachu 2) w pozostałych częściach - do demontażu okien dachowych lub innych urządzeń, co spowodowało, że dach w tych miejscach przecieka (nie spełnia swojej funkcji). Z uwagi na fakt, iż wskazany element konstrukcyjny nie spełnia swojej roli w postaci ochrony przed warunkami atmosferycznymi, nie może być uznany za dach w rozumieniu u.p.o.l. Tym samym należący do skarżącej spółki obiekt, nie może być w rozumieniu u.p.o.l traktowany jako budynek, którego powierzchnie podlega opodatkowaniu.

Skarżąca wywodziła, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ani przepisy u.p.o.l. ani prawo budowlane nie definiują pojęcia dachu. Z braku definicji legalnych, w ocenie skarżącej należało w tym przypadku posłużyć się definicjami funkcjonującymi w języku polskim. Zatem, zgodnie z definicją znajdującą się w słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN W-wa 2007 str. 297) dach to część budowli lub pojazdu osłaniającą je od góry, chroniąca wnętrze przed deszczem, słońcem itp.

Natomiast Encyklopedia PWN podaje, że: "dach" to część budynku ograniczająca go od góry, zabezpieczająca przed opadami atmosferycznymi oraz stratami ciepła składa się z konstrukcji nośnej oraz pokrycia (Nowa Encyklopedia powszechna PWN, Tom 2). Powyższe definicje dają jasną wskazówkę, że dach pełni funkcję przede wszystkim zabezpieczającą, ochraniającą przed skutkami działania warunków atmosferycznych. Jeżeli dach nie spełnia swojej funkcji, wówczas nie jest dachem w znaczeniu funkcjonalnym. Dach został wymieniony jako element składowy budynku w art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W przypadku dworca, brak występowania jednego z niezbędnych elementów, które składają się na jego definicję budynku w u.p.o.l. dyskwalifikuje go z kategorii budynków.

Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącej, nieruchomość jest wyłączona z działalności gospodarczej ze względów technicznych i nie powinna podlegać najwyższej stawce podatkowej przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca wywodziła, że przy ustalaniu, czy w odniesieniu do danej nieruchomości istnieje możliwość jej wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej należy mieć na uwadze, jakiego rodzaju działalność gospodarczą prowadzi przedsiębiorca. Nie chodzi więc o możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę.

Zatem w każdej konkretnej sprawie te okoliczności powinny podlegać badaniu przez organy podatkowe w stosunku do danego przedsiębiorcy, a ponadto powinno to dotyczyć roku, za który organ podatkowy ustala zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości. Trwałości nie należy zatem rozumieć w tym kontekście, że zaistniała przeszkoda w prowadzeniu działalności gospodarczej jest niemożliwa do wyeliminowania, ponieważ trwałość pewnych stanów faktycznych niekoniecznie oznacza ich nieodwracalność. Skarżąca wskazuje, że jako spółka celowa, została powołana do prowadzenia działalności hotelarskiej. Spółka dotychczas nie prowadziła jednak na nieruchomości działalności.

Ponadto, wyniku dotychczasowego braku uzyskania finansowania (niezależnego od woli skarżącej) inwestycja w latach 2011-2015 nie została zrealizowana (dworzec w obecnym stanie technicznym nie nadaje się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej), zatem istnieją przeszkody uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości. W każdym roku podatkowym tj. od 2011 r. do 2015 r. przeszkody te miały charakter trwały, bowiem na przestrzeni wskazanych lat w tym zakresie sytuacja nie ulegała zmianom.

Naruszenia zasady zaufania skarżąca upatruje w okoliczności, iż organ podatkowy pierwszej instancji, wydał szereg decyzji, w których odraczał termin płatności podatku od nieruchomości za lata 2009-2012, jednocześnie uznając, że zarówno podstawa opodatkowania jak i zadeklarowane przez skarżącą w deklaracjach kwoty podatku za poszczególne lata są prawidłowe. Zatem organowi pierwszej instancji w trakcie wydawania decyzji prolongujących termin płatności podatku, znane było podejście skarżącej, tj. kwalifikacja zarówno gruntu jak i budynku do kategorii pozostałych, nie zaś związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Działania skarżącej podjęte w zaufaniu do prawa i organów państwa zasługują na ochronę prawną.

Naruszenia przepisów w zakresie postępowania dowodowego strona upatruje w nieprzeprowadzeniu przez organ dowodów, z których wynikałaby okoliczność, iż dworzec nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W szczególności nie wynika to, zdaniem skarżącej, z opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego. Skarżąca podkreśliła, że organ podatkowy pierwszej instancji powołując rzeczoznawcę nie zlecił, by ta okoliczność została ustalona.

1. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
2. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. 3.1. Skarga nie jest uzasadniona.

1. 3.2. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy dwóch kwestii: 1) możliwości uznania posiadanego przez skarżącą spółkę dworca za budynek w rozumieniu u.p.o.l oraz 2) możliwości wyłączenia tego obiektu z opodatkowania stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z powodu braku możliwości wykorzystywania nieruchomości na użytek działalności gospodarczej – ze względów technicznych.

1. 3.3. W ocenie Sądu, organ podatkowy drugiej instancji prawidłowo przyjął, iż dworzec stanowi budynek w rozumieniu u.p.o.l. Prawidłowo też przyjął, iż w sprawie nie występują względy techniczne, które uniemożliwiają, w rozumieniu u.o.p.l., gospodarcze wykorzystanie budynku.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie Sądu, podważanie przez skarżącą spółkę, iż posiadany przez nią dworzec nie posiada, w rozumieniu u.p.o.l., dachu, a tym samym nie jest w rozumieniu tej ustawy budynkiem, jest bezpodstawne. Na zdjęciach dworca zamieszczonych w ekspertyzie rzeczoznawcy widać (strony 14, 15, 16 dokumentu), że dworzec posiada konstrukcję dachową wieńczącą ostatnie piętro obiektu. Także w treści dokumentu sporządzonego przez rzeczoznawcę wyraźnie wskazano, że konstrukcja dachu istnieje, choć jej stan techniczny pozostawia wiele do życzenia. Na stronach 14, 15 i 16 opinii technicznej rzeczoznawca podał, że "dach w części środkowej został rozebrany, w pozostałych częściach budynku z wyjątkiem miejsc gdzie były okna dachowe lub inne urządzenia, które zdemontowano dach nie przecieka; w części konstrukcja dachu drewniana o zróżnicowanym typie konstrukcji; konstrukcja w stosunkowo niewielkiej części uszkodzona przez korozję biologiczną, grzyby oraz owady; generalnie drewniana konstrukcja dachu kwalifikuje się do remontu, a stan konstrukcji drewnianej dachu należy uznać za dostateczny; w części środkowej budynku gdzie brak dachu konstrukcja dachu stalowa; na konstrukcji stalowej stwierdzono miejscowe występowanie korozji".

Trafnie w tym stanie rzeczy organ podatkowy drugiej instancji przyjął, iż dworzec posiada ten element konstrukcyjny, który jest niezbędny do uznania dworca za podlegający opodatkowaniu budynek. Zły stan techniczny konstrukcji dachowej i związane z tym niedostateczne spełnianie funkcji polegającej na ochronie przed warunkami atmosferycznymi, jest okolicznością bez znaczenia. W ustawie jest mowa o konieczności fizycznego istnienia elementu (dachu), a nie aktualnej możliwości spełniania przez element funkcji ze względu na stan techniczny.

Reasumując, posiadany przez skarżącą dworzec jest bez wątpienia budynkiem w rozumieniu u.p.o.l.

3.4. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l – w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie, a więc w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 1 stycznia 2016 r. - przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy – chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że grunt, budynek lub budowla uznawane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub w których prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje natomiast w sytuacji gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.

Należy podnieść, że w zakresie interpretacji powyższego przepisu, a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze "względów technicznych", istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę w całości podziela.

Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej, co oznacza, że są to przeszkody nie determinowane wolą podatnika. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Literalne brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ze względu na zwrot "nie jest i nie może być wykorzystywany" świadczy o wymogu trwałego charakteru przedmiotowych "względów technicznych". Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również inne występujące przeszkody faktyczne.

Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z 1 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 151/10, z 10 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 226/10, z 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10, wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z 28 marca 2011r. sygn. akt I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, z 17 czerwca 2009r. sygn. akt I SA/Wr 64/09, w Bydgoszczy z 14 września 2010r. sygn. akt I SA/Bd 659/10, CBOSA).

Przenosząc powyższe na niniejszą sprawę, Sąd stwierdza, że stan faktyczny rozstrzyganej sprawy nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie w badanym okresie wystąpiły okoliczności odpowiadające definicji względów technicznych uniemożliwiających prowadzenie w budynku działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie budynek dworca, którego stawkę opodatkowania strona kwestionuje, w badanym okresie nadawał się do remontu. Z oceny technicznej rzeczoznawcy wynika, że prace remontowe były w obiekcie prowadzone. Sama strona wskazuje, że budynek został zakupiony w celu remontu oraz prowadzenia w nim działalności hotelowej. Obecny stan techniczny uniemożliwiający użytkowanie, jest więc oczywiście odwracalny i zależny wyłącznie od działań skarżącej spółki. Wbrew stanowisku strony, trwałe wyłączenie w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., oznacza stan techniczny w zasadzie nieodwracalny, wiążący się z koniecznością wyburzenia lub całkowitego odtworzenia obiektu. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości.

Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3337/13, CBOSA). Skoro należący do strony budynek nadaje się do remontu, budynek ten nigdy nie był trwale wyłączony z możliwości jego gospodarczego wykorzystania w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Warto też wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, także sama naprawa, modernizacja lub przebudowa obiektu nie stanowi względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Argumentuje się w nim, że celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwil w przebudowie lub adaptacji. Takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę w podatku dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to przez wyraźny zapis w ustawie. Remont czy adaptacja budynku są jednymi z elementów prowadzenia działalności gospodarczej (por. np. wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, wyrok WSA we Wrocławiu z 3 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 956/09, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Go 1258/10, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2129/09, wyrok WSA w Gliwicach z 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1278/10, wyroki WSA w Gdańsku z 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 136/09 i z 21 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 231/04, wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 30 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Go 118/11, wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, CBOSA).

Podsumowując, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie "względów technicznych" i wywiodły trafnie, że w przedmiotowej sprawie nie mają one charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby stronę do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania. Jak wyżej bowiem wskazano, względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającym z woli podatnika. W ocenie Sądu, tylko takie przejściowe przeszkody, polegające na prowadzeniu, a właściwie wstrzymaniu, prac remontowych, zachodziły w sprawie.

3.5. Sąd nie stwierdził także w sprawie naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, na jakie powołuje się strona w skardze. Zasady procesowe, objęte zarzutami skarżącej, unormowane są w Dziale IV O.p. zatytułowanym "Postępowanie podatkowe". W myśl art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis ten ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, oznaczającą, że prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza całokształtem materiału dowodowego pozwalającym mu na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy organ dokonuje poprzez przepisy o postępowaniu dowodowym, w tym art. 187 § 1 O.p. (obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z zachowaniem obowiązujących zasad, a decyzja organu podatkowego drugiej instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wyczerpujące uzasadnienie faktyczne. Cały materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany i rozpoznany, zaś jego ocena nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. w art. 191 O.p.

W szczególności organ nie naruszył ww. przepisów przez "brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Wskazana przez stronę okoliczność stanowi ocenę prawną, którą organ ma obowiązek dokonać samodzielnie. W zaistniałym stanie faktycznym nie było potrzeby zasięgania opinii biegłego. W sprawie nie wystąpiły bowiem okoliczności, których nie da się rozpatrzeć bez posiadania wiadomości specjalnych. Dowody znajdujące się w aktach sprawy (w szczególności ocena techniczna budynku) stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia stanu technicznego dworca.

Natomiast, jak już wyżej wskazano, czy ów stan techniczny dopowiada definicji "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowi ocenę prawną, którą organy stosujące prawo mają obowiązek dokonać samodzielnie.

W ocenie Sądu, nie narusza zasady zaufania okoliczność, iż organ podatkowy pierwszej instancji nie zakwestionował przyjętej przez stronę niższej stawki podatkowej, na etapie odraczania stronie terminu zapłaty należności. Pożądany oczywiście byłby stan, w którym organy podatkowe bezpośrednio po złożeniu deklaracji podatkowej przez podatnika, korygowałyby ewentualne nieprawidłowości. Badanie przez organy wszystkich stanów faktycznych podawanych w deklaracjach przez wszystkich podatników, nadto niezwłocznie, jest jednak oczywiście niemożliwe.

3.6. Z powyższych względów Sąd rozpoznający niniejszą sprawę działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił w całości.