Uzasadnienie
Skarżący, po wyroku oddalającym skargę, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata uzasadniając, że ma troje dzieci na utrzymaniu i spłaca alimenty w łącznej kwocie 1.100 zł.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, nie posiada żadnych nieruchomości, z wyjątkiem nieruchomości rolnej o powierzchni 2,57 ha, którą dzierżawi. Nie dysponuje też żadnymi zasobami pieniężnymi. Dochody osiąga z tytułu dzierżawy pola, sprzedaży warzyw i z działalności gospodarczej w łącznej kwocie 1.700 zł. Dodał, że nie ma możliwości zarobkowania, ponieważ nie może prowadzić działalności gospodarczej. Wskazał, na komornika ściągającego alimenty, egzekucję prowadzoną przez Urząd Skarbowy oraz przez Izbę Celną.
Na wezwanie Sądu skarżący przedłożył zeznania podatkowe za 2006 i 2007 r., historię posiadanego rachunku bankowego za lata 2002-2007, wykonaną w dniu 13 kwietnia 2007 r., nieczytelne zawiadomienie komornicze o podwyższeniu świadczeń alimentacyjnych i stanie zaległości, oświadczenie wnioskodawcy o dochodach i wydatkach, wezwanie z Urzędu Skarbowego do uzupełnienia braków wniosku w sprawie anulowania długu, rozłożenia na raty zaległości podatkowych oraz umorzenia odsetek od zaległości, dowód opłaty czynszu za mieszkanie na nazwisko K. W., wyrok rozwodowy z dnia 18 listopada 2004 r., zaświadczenie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o dochodowości z gospodarstwa rolnego oraz skierowanie do szpitala z adnotacją skarżącego, że ze względu na to, że stara się o obniżenie alimentów oraz uzyskanie ulgi w związku z zadłużeniem w Urzędzie Skarbowym, nie może zgłosić się na razie do szpitala.
Z wymienionych wyżej dokumentów wynika, że w 2006 r. skarżący, nie uzyskując żadnych przychodów, poniósł koszty ich uzyskania w kwocie 13.392,60 zł i stratę w tej samej wysokości, w 2007 r. przychód z prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 15.000 zł, a dochód po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu – 989,40 zł. Zgodnie z oświadczeniem o dochodach i wydatkach wnioskodawca uzyskuje z dzierżawy pola 416 zł, z handlu płodami – 600 zł, z działalności gospodarczej – 500 zł oraz inne dochody, np. ze sprzedaży złomu – 200 zł – łącznie 1.716 zł. Kwota alimentów zasądzonych na żonę i troje dzieci wynosi 2.400 zł, natomiast w rzeczywistości skarżący płaci 1.100 zł. Jego zaległości w płaceniu alimentów wynoszą 30.000 zł, a zobowiązania względem Urzędu Skarbowego – 55.000 zł. Jego wydatki miesięczne wynoszą łącznie 1.700 zł. Dodał, że mieszka w mieszkaniu siostry i płaci tylko czynsz.
Ponadto wnioskodawca wskazał, że nie prowadzi księgi podatkowej, sporadycznie zawiera transakcje, nie może korzystać z rachunków bankowych, w związku z prowadzonymi egzekucjami i nie korzysta z Pomocy Społecznej.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a zwłaszcza kosztów związanych z wynagrodzeniem adwokata. Na obecnym etapie postępowania ma to tym bardziej istotne znaczenie, bowiem skarga kasacyjna, która przysługuje stronie skarżącej od wyroku tutejszego Sądu, może być sporządzona tylko i wyłącznie przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący tymczasem uzyskuje dochody w wysokości, która prawie w całości zostaje rozdysponowana na stałe miesięczne wydatki. Mimo, że oświadczenie co do działalności gospodarczej budzi wątpliwości, gdyż wnioskodawca jednocześnie podał wysokość dochodu, który uzyskuje z tytułu jej prowadzenia oraz złożył oświadczenie, że nie może jej prowadzić z powodu prowadzonych egzekucji, to jednak z informacji wynikających z zeznań podatkowych można wywieść, że dochód ten jest niski.
Niemniej jednak należy też mieć na względzie, że skarżący pozostaje w sytuacji finansowej i majątkowej, jaka została przedstawiona wyżej, co najmniej od 2006 r. Natomiast w niniejszej sprawie, w dniu 27 listopada 2007 r., opłacił wpis od skargi w kwocie 100 zł. W związku z powyższym należy wnosić, że będzie również w stanie uiścić inne opłaty sądowe (opłatę kancelaryjną i wpis od skargi kasacyjnej) w takiej samej kwocie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.