Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z 21 czerwca 1996 r. utrzymało w mocy decyzję dyrektora Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego z 19 kwietnia 1996 r., określającą Juliuszowi K. zaległy podatek od środków transportowych za lata 1993, 1994, 1995 i I ratę za rok 1996 w kwocie 1084,20 złotych i ustalającą odsetki za zwłokę w kwocie 881,90 złotych od samochodu osobowego Nissan Sunny.
Powołując przepisy art. 9 ust. 1 i ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, organy orzekające ustaliły, że w grudniu 1992 r. samochód uległ wypadkowi i stoi od tego momentu w garażu, będąc przedmiotem sporu o odszkodowanie. Jednak wskazane przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależniają obowiązku podatkowego od używania pojazdu. Wygaśnięcie obowiązku następuje w wyniku wycofania pojazdu z ruchu na stałe, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
W skardze na decyzję ostateczną, Juliusz K. domagał się jej uchylenia. Wywodził, że wskutek wypadku samochód przestał być środkiem transportu, wobec czego niniejszy spór jest bezprzedmiotowy. Fakt, że samochód stracił cechy środka transportu i stał się złomem należy rozumieć analogicznie, jak pozbycie się samochodu, wobec czego nie istnieją przesłanki do powstania obowiązku podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył, co następuje
Nie można zgodzić się z wywodami skarżącego, zmierzającymi do wykazania, że podatek od środków transportowych wynika z faktu dopuszczenia ich do ruchu po drogach publicznych czy innych publicznych środkach komunikacyjnych oraz wiąże się z faktycznym poruszaniem się ich po tych ciągach komunikacyjnych.
Stosownie do art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają pojazdy samochodowe, ciągniki, przyczepy, motorowery oraz wyposażone w silniki jachty, promy i łodzie. Według art. 9 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportu ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych, będących właścicielami środków transportowych, jak również na jednostkach nie posiadających osobowości prawnej, na które taki środek jest zarejestrowany lub wpisany do rejestru. W przypadku zmiany właściciela środka transportowego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności /art. 9 ust. 2 ustawy/. W sytuacji pierwszej rejestracji pojazdu obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek został zarejestrowany, natomiast w przypadku nabycia środka już zarejestrowanego obowiązek ten powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek został nabyty /art. 9 ust. 3 ustawy/.
Powołane przepisy dają podstawę do wysunięcia wniosku, że podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, związanym z posiadaniem prawa własności. Istnienie prawa własności, jak i fakt, że pojazd jest zarejestrowany lub wpisany do rejestru oznacza, że osoba figurująca w rejestrze jako właściciel pojazdu jest obciążona obowiązkiem podatkowym w podatku od środków transportowych.
Na poprawność tego wniosku wskazuje kolejny przepis omawianej ustawy. Z art. 9 ust. 4 wynika bowiem, że obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany. Pojęcie "zbycia środka" nie wymaga wyjaśnienia, jest bowiem oczywiste, że jest to przeniesienie własności środka, wynikiem czego jest zmiana właściciela, zgłoszona do właściwego organu prowadzącego rejestr pojazdów. Nie budzi również wątpliwości treść powołanego przepisu, w myśl którego wygaśnięcie obowiązku podatkowego jest następstwem wyłącznie stałego wycofania z ruchu, rozumianego jako następstwo wyrejestrowania środka transportowego. Nie wystarczy zatem faktyczne wycofanie z ruchu środka transportowego, jako wynik jego uszkodzenia powodującego niemożność poruszania się po ciągach komunikacyjnych. Konieczne jest dokonanie wyrejestrowania na stałe, w trybie przewidzianym przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 37 poz. 164/.
Stosownie do przepisu par. 9 rozporządzenia, wycofanie pojazdu na stałe z ruchu następuje w drodze decyzji kierownika urzędu rejonowego, uchylającej decyzję o wydanie dowodu rejestracyjnego dla pojazdu. Dowód taki, po obcięciu prawego rogu, zwraca się właścicielowi pojazdu po złożeniu przez niego tablic rejestracyjnych. Jeżeli zatem nie doszło do wydania wskazanej decyzji ze skutkami uchylającymi decyzję o rejestracji samochodu, nie można twierdzić, że pojazd został wycofany z ruchu, a co za tym idzie - że ustał obowiązek w podatku od środków transportowych.
W świetle powyższych wywodów wydane w tej sprawie decyzje są zgodne z prawem, co przesądza o bezzasadności skargi.