Uzasadnienie
Skarżący, działający przez matkę jako przedstawiciela ustawowego, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego wskazując na urzędowym formularzu wniosku, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami w wieku 59 i 63 lata. Posiada ½ domu, poza tym nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, papierami wartościowymi, wierzytelnościami ani przedmiotami o wartości powyżej. 5.000 zł. Wnioskodawca jest uczniem liceum. Rodzice chorują, są po zawałach. Dochody rodzina uzyskuje z renty ojca (646 zł) i zasiłku z Opieki Społecznej przyznanego skarżącemu (158 zł). Matka nie ma dochodu – ubiega się o rentę.
Miesięczne wydatki rodziny wnioskodawcy obejmują opłaty związane z domem.
W odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, matka skarżącego podała, że nie prowadzi działalności gospodarczej od listopada 2014 r. Rodzina wydatkuje dochody na bieżące potrzeby, nie wydaje na odzież – żyje skromnie. Nie mają kredytów, spłacają zobowiązanie za wodę w kwotach po 100 zł miesięcznie. Rodzice skarżącego nie posiadają rachunków bankowych.
Mając na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny. Podstawą prawną rozpoznania wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a więc w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie referendarza sądowego, powyższe okoliczności zostały wykazane. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż jedynymi dochodami rodziny skarżącego jest przyznany mu z Opieki Społecznej zasiłek i renta ojca – łącznie 804 zł. Kwota ta jest przeznaczona na utrzymanie 3-osobowego gospodarstwa domowego.
Skarżący ani jego rodzice nie posiadają przy tym innego majątku, z którego mogliby pozyskać dodatkowe środki finansowe.
Z powyższego zatem wyraźnie wynika, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów swego udziału w sprawie, w tym wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z tym, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.