Uzasadnienie
Skarżąca w treści skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Natomiast w przypadku niewstrzymania jej przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., wniosła o wstrzymanie przez Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., "ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody majątkowej". Argumentując zasadność wniosku podała, że jej sytuacja majątkowa oraz podniesione w skardze argumenty w pełni uzasadniają przedmiotowy wniosek.
Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił wstrzymania wykonania wskazanej w sentencji decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Mając na uwadze treść powyższego przepisu w zdaniu drugim, wniosek strony skarżącej podlegał ponownemu rozpoznaniu przez Sąd.
Jak wynika z brzmienia przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W rezultacie, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie jej wykonania następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto wskazane zdarzenia winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane.
Sąd, rozpoznając wniosek skarżącej, nie dopatrzył się możliwości wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Nie została bowiem wskazana jakakolwiek konkretna szkoda lub nieodwracalne skutki, które mogłoby spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Samo przytoczenie przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem stanowić wystarczającej argumentacji dla pozytywnego rozpoznania wniosku.
Dodatkowo wypada zwrócić uwagę, że z akt sprawy, w których znajdują się dokumenty dotyczące stanu finansowego i majątkowego skarżącej, złożone w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wynika że przybliżona kwota podatku VAT została już zabezpieczona na majątku w maju 2011 r. Nie stanowiło to jednak przeszkody do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, która przynosi bardzo wysokie przychody (za 2011 r. odnotowany został przychód w kwocie ponad 17.000.000 zł).
Wobec powyższego nie było podstaw do uwzględnienia żądania przedmiotowego wniosku i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.