Uzasadnienie
W dniu 5 sierpnia 2015 r. A sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny we Wrocławiu wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 24 sierpnia 2015 r. skarżąca spółka została wezwana pismem z 28 sierpnia 2015 r. do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z KRS) - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącej spółce w dniu 2 września 2015 r.
Z akt sprawy wynika, że wezwanie nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Podmioty, o których mowa powyżej, mają - wedle dyspozycji art. 29 p.p.s.a. - obowiązek wykazania swojego umocowania do wniesienia skargi dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
W przypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego przez osobę prawną, ma ona obowiązek dołączyć do akt sprawy dokument wykazujący umocowanie do reprezentacji strony skarżącej. Stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania spółek prawa handlowego jest niewątpliwie odpis z Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Wskazany warunek formalny skargi - jeżeli przewodniczący stwierdzi jego brak - podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ponieważ ustawa w art. 58 § 1 pkt 3 stanowi, że w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd zobligowany jest do jej odrzucenia, wymieniony w art. 49 § 1 p.p.s.a. rygor nie będzie miał zastosowania.
W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie rzeczonego odpisu z KRS. Wezwanie w tym przedmiocie, doręczone skarżącej spółce w dniu 2 września 2015 r., nie zostało jednak wykonane. Zatem, siedmiodniowy termin do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego minął bezskutecznie.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że wprawdzie ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym w art. 15 ust. 1 określa, że od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów, to z ratio legis tego przepisu – jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 maja 2015 r. I FSK 823/15 (CBOSA) - nie można jednak wywodzić, że na sądzie ciąży obowiązek poszukiwania potrzebnych informacji we własnym zakresie i uzupełniania akt sprawy o dokumenty, które ma obowiązek przedstawić strona skarżąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wszczynanym na skutek aktywności tej strony, wyrażonej w formie skargi.
Wobec tego, należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r. I GSK 1346/13 (CBOSA), zgodnie z którym, ogłoszenie dokonanego wpisu nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego (na etapie kontroli warunków formalnych skargi) bądź na sąd (na etapie oceny czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia przewodniczącego).
Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności faktyczne sprawy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak sentencji.