Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jest inwalidą I grupy, nie otrzymuje renty, nie posiada też żadnych innych źródeł dochodów, z wyjątkiem zasiłku opiekuńczego z tytułu inwalidztwa w kwocie 153 zł.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, która otrzymuje rentę w kwocie 573 zł netto. Posiadają dom o powierzchni 180 m2, nieruchomość rolną (2 ha), nie dysponują natomiast żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro.
Na wezwanie Sądu wnioskodawca przedłożył dokumenty potwierdzające wyżej wymienione okoliczności, to jest orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, dokumenty potwierdzające wysokość uzyskiwanych świadczeń, jak również dowody opłat. Dodał, że spłaca kredyt za lodówkę i pompę hydroforową. Nie jest we stanie podać, ile przeznacza na żywność, ale od połowy miesiąca nie dysponuje środkami na jej zakup. Wskazał, że po opłaceniu stałych rachunków pozostaje jedynie 350 zł.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania własnego i rodziny.
Zdaniem Sądu, skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponosić kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie bez uszczerbku dla jego budżetu domowego. Wskazać należy, że wraz z żoną uzyskują dochód w łącznej wysokości 726 zł, z czego muszą opłacić wydatki związane z utrzymaniem domu oraz na zaspokojenie przynajmniej podstawowych potrzeb życiowych. Z całą pewnością można zatem stwierdzić, że nie mają możliwości poczynić jakichkolwiek oszczędności na pokrycie kosztów sądowych. Natomiast zarówno z uwagi na wiek, jak i na stopień niepełnosprawności nie jest możliwe też podjęcie przez skarżącego dodatkowej pracy zarobkowej.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zachodzą przesłanki częściowego przyznania stronie skarżącej prawa pomocy i dlatego też Sąd, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.