Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie miejsca świadczenia usług magazynowych. Istota sporu sprowadza się do tego czy kompleksowe usługi przyjmowania, magazynowania i ekspedycji towarów należących do podmiotu świadczone przez stronę skarżącą na rzecz kontrahenta mającego siedzibę i miejsce działalności w Szwecji maja miejsce świadczenia w Szwecji czy w Polsce. Zdaniem strony skarżącej zastosowanie ma art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. zwanej dalej "uptu") oraz art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE z dnia 11 grudnia 2006r. L 347, s. 1 ze zm. zwaną dalej "Dyrektywą 112") i miejscem opodatkowania jest miejsce siedziby lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy.
Stanowisko te uznał za nieprawidłowe Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w P.) i wskazał, że dla rzeczonych usług miejscem świadczenia jest miejsce świadczenia usług związanych z nieruchomościami tzn. miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość stosownie do treści art. 28e uptu i art. 47 Dyrektywy 112.
Pismem z dnia 21 lipca 2011r. strona skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawartej w piśmie z dnia 23 sierpnia 2011r. Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 28b w związku z art. 28e ustawy o ptu oraz art. 44 w związku z art. 47 Dyrektywy 112 poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w stanie faktycznym, przedstawionym przez spółkę, polegające na przyjęciu, ze usługi magazynowe świadczone na rzecz podatnika szwedzkiego są usługami związanymi z nieruchomością.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne podlega zawieszeniu z urzędu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie: "ppsa"), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 29 kwietnia 2011r. sygn. akt II FZ 141/11, jak też w postanowieniu NSA z dnia 27 maja 2010 sygn. akt II FSK 80/09, że wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa nie wymieniono wprost postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże z uwagi na to, że jest to sąd wspólnotowy w znaczeniu ustrojowym, zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa.
Mając na uwadze powołaną regulację, wskazać trzeba, że postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt I FSK 611/11, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne:
- a) czy unormowania wynikające z art. 44 i 47 Dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania towarów, obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, umieszczanie towarów na odpowiednich półkach magazynowych, przechowywanie tych towarów dla klienta, wydawanie towarów, rozładunek i załadunek oraz w stosunku do niektórych klientów przepakowywanie materiałów dostarczonych w opakowaniach zbiorczych do indywidualnych zestawów, są usługami związanymi z nieruchomościami, które opodatkowane są w miejscu, w którym znajduje się nieruchomość, zgodnie z art. 47 Dyrektywy 112;
- b) czy też należy przyjąć, że są to usługi opodatkowane w miejscu, gdzie usługobiorca, na rzecz którego świadczone są usługi, posiada stałą siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub w przypadku jej braku, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, stosownie do art.44 Dyrektywy 112.
W ocenie Sądu, zagadnienie prawne objęte powyższym pytaniem ma istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Przedmiotem rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej będzie wykładnia przepisów prawa wspólnotowego tj. art. 44 i art. 47 Dyrektywy 112, które legły również u podstaw zaskarżonej interpretacji.
Należy bowiem przypomnieć, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany w trybie prejudycjalnym co do wykładni i ważności aktów przyjętych przez instytucje Unii jest wiążący dla sędziego krajowego dla celów podjęcia rozstrzygnięcia, które ma on wydać w postępowaniu głównym (postanowienie z dnia 5 marca 1986r. sprawa 69/86, Wünsche Handelsgesellschaft GmbH & Co, Zb.Orz. 1986, s. 947). W sytuacji zatem, gdy sąd krajowy uzna za konieczne zastosowanie prawa unijnego, obowiązany jest wydać wyrok w pełni zgodny z otrzymaną przez TSUE odpowiedzią, o ile poczyniona wykładnia przez ten Sąd jest wystarczająco jasna i nie ma potrzeby występowania z nowym pytaniem prejudycjalnym (por. m.in. wyrok ETS z dnia 1 grudnia 1969r. sprawa 29/68, Milch-, Fett- und Eierkontor GmbH, Zb.Orz. 1969 s. 165; wyrok ETS z dnia 3 lutego 1977r. sprawa 52/76 Luigi Benedetti, Zb.Orz. 1977 s. 163; P. Dąbrowska-Kłosińska, Skutki wyroków prejudycjalnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu przed sądami krajowymi w świetle orzecznictwa Trybunału i prawa Unii Europejskiej [w:] Zapewnienie efektywności orzeczeń sądów międzynarodowych w polskim porządku prawnym pod. red. A. Wróbla, LEX a Wolters Kluwer Buisiness, Warszawa 2011, s. 398).
Jako, że w przedmiotowej sprawie kluczowym problemem jest rozumienie użytego w treści przepisu art. 47 dyrektywy 112 (którego implementację stanowi art. 28e uptu) pojęcia "usług związanych z nieruchomościami", jak też z uwagi na fakt, że wspomniany przepis nie definiuje stosowanych w nim pojęć i nie odsyła w tym zakresie do krajowych porządków prawnych w celu ich zdefiniowania. Stąd też zasadnym jest uznanie, że pojęcia użyte w treści art. 47 dyrektywy 112 mają swoje niezależne znaczenie w prawie wspólnotowym (por. wyrok z dnia 12 czerwca 2003 r. sprawa C–275/01 Sinclair Collis, Zb.Orz. 2003 s. I-5965, pkt 23 oraz przywołane tam orzecznictwo; zobacz również opinię rzecznika generalnego Jacobsa w sprawie C–315/00 Maierhofer, Zb.Orz. 2003 s. I–563, pkt 34). A zatem wykładni rzeczonego pojęcia może dokonać jedynie Trybunał.
Z powyższych względów, Sąd mając na względzie celowość i ekonomikę procesową zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, o czym orzekł jak w sentencji.