Uzasadnienie
Decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 24 stycznia 2011 r., nr [...], określającą A.J. (dalej skarżący) wysokość podatku akcyzowego w kwocie 4.912 zł.
Przedmiotową decyzję doręczono skarżącemu w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, w dniu 16 maja 2011 r.
W dniu 3 października 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę na wskazane wyżej rozstrzygnięcie.
Zaś we wniosku z dnia 01 października 2011 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia 26 kwietnia 2011 r., nr [...], argumentując, że w toku postępowania podatkowego organy nie poinformowały go o obowiązku informowania o każdej zmianie miejsca swego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż siedem dni. W związku z czym w toku całego postępowania podatkowego korespondencja kierowana do niego była kierowana na niewłaściwy adres - ul. [...] w L., a nie na adres [...], [...] S. Z tego też względu skarżący nie mógł odebrać w terminie przesyłki z decyzją Dyrektora Izby Celnej we W., a konsekwencją czego był brak wiedzy o tym, że biegnie mu termin do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Jedyną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak zawinienia, rozumiany jako zachowanie przez stronę należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, która powinna charakteryzować osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o takie sytuacje, gdy przyczyną opóźnienia strony były okoliczności zewnętrzne i obiektywne, których nie była w stanie przewidzieć.
W przypadku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, strona musi zatem wykazać jedynie prawdopodobieństwo, że takie okoliczności miały faktycznie miejsce. Nie oznacza to jednak, że nie spoczywa na niej w dalszym ciągu obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń.
Dokonując analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący takich okoliczności nie przedstawił.
Już bowiem postanowienie z dnia 09 czerwca 2010 r., nr [...], Naczelnika Urzędu Celnego w L., wszczynające postępowanie podatkowe w niniejszej, sprawie zawierało pouczenie o obowiązku informowania organu o każdej zmianie adresu zamieszkania skarżącego. Postanowienie to zostało wysłane co prawda na kwestionowany przez niego adres przy ul. [...] w L., nie można jednak pominąć faktu, że przesyłka ta została odebrana przez B.J., która wskazała siebie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 29 akt administracyjnych) jako pełnoletniego domownika skarżącego, który zobowiązał się do przekazania mu przesyłki. Ponadto, skarżący w ciągu dalszego postępowania podatkowego nie kwestionował prawidłowości doręczenia mu przedmiotowego postanowienia, uznać zatem należy, że przesyłka zawierająca ten akt została mu przekazana, a zatem mógł się on z jej treścią zapoznać.
Wreszcie należy podkreślić, że w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 24 stycznia 2011 r, nr [...], skarżący wskazał jako swój adres zamieszkania u. [...] w L. W związku z powyższym stwierdzić należy, że twierdzenia strony o tym, że właściwym adresem dla doręczeń powinien być adres w S. budzi uzasadnione wątpliwości. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nie został pozbawiony uczestnictwa w postępowaniu przed organami podatkowymi, skoro podejmował działania w odpowiedzi na doręczane mu pod kwestionowany adres pisma. Nie skorzystał także z możliwości poinformowania o zmianie adresu organów podatkowych, pomimo podniesienia, że zamieszkuje w S. od jedenastu lat.
Wobec czego, należało uznać, że skarżący nie wykazał podnoszonych przez siebie okoliczności i w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak na wstępie.