Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1615/09. Uzasadniając wniosek wskazano, że decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] będącą przedmiotem skargi do tutejszego Sądu poprzedzała decyzja tegoż organu Nr [...] z dnia [...] r. wydana po wznowieniu postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r. na wniosek byłych wspólników spółki cywilnej "A". Sąd zaś w sentencji wyroku wskazał jako decyzję poprzedzającą zaskarżone rozstrzygnięcie decyzję ostateczną organu drugiej instancji kończącą postępowanie, którego wznowienia domagali się M. B. oraz J. B. Uchylona decyzja – wskazana przez Sąd jako decyzja poprzedzająca decyzję zaskarżoną – nie występuje w obrocie, została ona uchylona dwukrotnie: rozstrzygnięciem z dnia [...] r. wydanym w trybie nadzwyczajnym i wyrokiem Sądu z dnia 30 grudnia 2009 r., o którego wykładnię wnosi organ.
W świetle wyroku Sądu do obrotu prawnego przywrócona zaś została decyzja [...] z dnia [...] r. i w takiej sytuacji organ podatkowy obowiązany jest po raz kolejny rozpatrzyć odwołanie od niej wniesione przez byłych wspólników spółki cywilnej "A". Wobec wątpliwości interpretacyjnych co do treści rozstrzygnięcia zawartego w pkt I powoływanego wyroku, wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia jest –w ocenie organu – uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Podkreślić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
W ocenie Sądu nie jest możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości usunięcie merytorycznych błędów orzeczenia, jak również błędów będących następstwem oczywistej omyłki. Z takim też błędem – oczywistą omyłką – mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Nie zachodzą zatem przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 p p.s.a.
Natomiast, zgodnie z treścią art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna powołanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Tzw. "inne oczywiste omyłki" są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Dlatego każdy tego rodzaju wypadek musi podlegać indywidualnej ocenie sądu po rozważeniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy.
W niniejszej sprawie Sąd nie ma wątpliwości, co do zaistnienia w wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1615/09 oczywistej omyłki polegającej na omyłkowym oznaczeniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. poprzedzającej zaskarżoną decyzję tegoż organu. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznawał skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...], uchylającą wydaną po wznowieniu postępowania decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...], a nie – jak wpisano omyłkowo w punkcie I rozstrzygnięcia wyroku Sądu z dnia 30 grudnia 2009 r. – poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...].
Oczywistość wadliwości wynika z treści samej sentencji wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. w której stwierdzono, iż poza zaskarżoną decyzją Sąd uchyla również decyzję ją poprzedzającą. Decyzją poprzedzającą zaskarżoną w sprawie decyzję jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...], a nie – jak omyłkowo wskazano w wyroku – decyzja tego organu z dnia [...] r. Nr PP [...].
Zaistnienie w rozpoznawanej sprawie oczywistej omyłki znajduje ponadto potwierdzenie w treści uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 30 grudnia 2009 r. Wskazując przedmiot zaskarżenia Sąd na stronie 1 uzasadnienia wyroku stwierdził, iż: "przedmiotem skargi M. B. i J. B. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], uchylająca wydaną po wznowieniu postępowania decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] r. i orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – P. P. z dnia [...] r. nr [...]". Ponadto na stronie 13 uzasadnienia wyroku Sąd wskazuje, iż "o uchyleniu decyzji wydanej w pierwszej instancji orzeczono na podstawie art. 135 p.s.a.", taką decyzją jest właśnie decyzja z dnia [...] r. nr [...]. Tymczasem omyłkowo wskazana w rozstrzygnięciu wyroku decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] jest decyzją wydaną w drugiej instancji.
Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, popełniony błąd w oznaczeniu numeru i daty uchylonej decyzji organu pierwszej instancji ma charakter oczywistej omyłki i z tego względu na podstawie art. 156 § 1 p. p. s. a. podlega sprostowaniu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.