Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą A S.A. z/s w C. (obecnie w likwidacji) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2010 r.
Jak wynikało z akt sprawy powołaną decyzją określono skarżącej kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2010 r. Decyzję wysłano na adres pełnomocnika spółki adwokata J. B.. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynikało, że doręczono ją w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej powoływana jako O.p.) z dniem 26 lipca 2012 r.
W dniu 4 października 2012 r. skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W związku ze zgłoszonymi zarzutami organ odwoławczy za priorytetowe uznał ustalenie prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji. Wobec powziętych w tym względzie wątpliwości wstąpił do urzędu pocztowego o udzielnie informacji o trybie doręczenia przesyłki, w szczególności czy adresat posiada skrzynkę oddawczą, w której zgodnie z adnotacją zamieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pozostawiono awizo. Z odpowiedzi nadesłanej przez B S.A. – [...] wynikało, że przesyłkę wydano do doręczenia w dniu 12 lipca 2012 r., po nieudanej próbie jej doręczenia zawiadomienie o przesyłce pozostawiono na drzwiach Kancelarii Adwokackiej. Poczta nie ustaliła natomiast w sposób niewątpliwy miejsca pozostawienia drugiego awiza, stwierdzając, że najprawdopodobniej przekazano je pracownikowi Kancelarii. Poinformowano jednocześnie, że Kancelaria nie posiada skrzynki pocztowej, co potwierdził także adwokat J. B. w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r.
Wobec przedstawionych faktów organ odwoławczy stwierdził, że nie sposób przyjąć, iż przesyłka zawierająca decyzję wymiarową została doręczona w sposób prawidłowy. Skoro zaś nie została doręczona i nie weszła do obrotu prawnego złożone odwołanie uznano za niedopuszczalne, powołując się na przepis art. 228 O.p..
W skardze strona wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Rozszerzając zarzuty skargi w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazywała, że pomimo uznania wadliwości doręczenia decyzji organy podatkowe obu instancji odmawiają stronie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, ograniczając tym samym jej prawo do rozpoznania sprawy przez dwie instancje oraz prawo do sądu.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych z prawem. W wyniku tej kontroli decyzja (w rozpoznawanej sprawie postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. powoływana dalej jako p.p.s.a.).
Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu koniecznym jest jeszcze odnotowanie, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości działania organu odwoławczego w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania złożonego przez stronę od decyzji dotyczącej wymiaru zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 r.
Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do jego uchylenia. Postępowanie organów podatkowych w opisanym zakresie nie budzi zastrzeżeń i jest dla strony korzystne. Prawidłowo bowiem ocenił organ odwoławczy, że wobec istotnych wątpliwości związanych z doręczeniem przesyłki nie można przyjąć, że skutek ten wystąpił. Przypomnieć trzeba, że wspominana decyzja była doręczana w trybie zastępczym przewidzianym w art. 150 O.p. Zgodnie z jego brzmieniem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
- 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę;
- 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. (§ 2).
Z przepisu tego jasno wynika tryb tzw. doręczenia zastępczego, które skutkuje przyjęciem domniemania doręczenia pisma. Konieczne jest zatem postępowanie zgodne z warunkami ustawy polegające m.in. na dwukrotnej próbie dostarczenia pisma adresatowi oraz pozostawienia zawiadomienia o tym fakcie w ściśle określonych miejscach. Tylko rzetelne wypełnienie warunków wynikających z powołanego przepisu może wywołać skutek w postaci domniemania doręczenia.
Z treści zaskarżonego postanowienia, znajdującej potwierdzenie w aktach sprawy, wynika, iż brak jednoznacznych dowodów potwierdzających, że doręczyciel dochował wymogów prawidłowego doręczenia. W tych okolicznościach zasadnie organ podatkowy, kierując się zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, stwierdził brak podstaw do uznania skutku wynikającego z art. 150 § 2 O.p., nakazując tym samym ponowne doręczenie decyzji adresatowi. W tych okolicznościach koniecznym było stwierdzenie, że odwołanie wniesione przed terminem doręczenia decyzji jako przedwczesne jest niedopuszczalne.
Z treści pisma strony skarżącej, datowanego na [...] kwietnia 2012 r. a złożonego już w toku postępowania sądowego, wynika, że godzi się ona z poglądem organu podatkowego o wadliwości doręczenia pisma, kwestionując jednocześnie odmowę przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Odnosząc się do tych twierdzeń wskazać trzeba, że przedmiotem kontroli sądowej jest jedynie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, zaś postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do jego złożenia stanowi odrębny przedmiot zaskarżenia, stąd na tym etapie odnoszenie się do zarzutów strony jest niemożliwe.
Uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów tak prawa procesowego jak i materialnego Sąd, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a,), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.