Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w dniu 11 czerwca 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu przez skarżącego K. K. była decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję organu podatkowego I instancji odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2001 rok. Odmowa uchylenia wcześniejszej decyzji ostatecznej Wójta Gminy Pawłowiczki nastąpiła po uprzednim wznowieniu postępowania w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2001 rok i stwierdzeniu, że wskazywanie przez stronę nowego dowodu w postaci pism Urzędu Statystycznego w Katowicach z dnia 3 września 2001 r. i 14 września 2001 r. nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. u. nr 137, poz. 926 z późn. zm./.
Według organu podatkowego II instancji przedłożenie przez stronę dwóch pism Urzędu Statystycznego datowanych na miesiąc wrzesień 2001 r., t.j. już po wydaniu decyzji wymiarowej - nie mieści się w przytaczanej podstawie wznowienia postępowania.
Pismem z dnia 8 marca 2004 r. skierowanym do NSA we Wrocławiu skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, skarżący może cofnąć skargę. Co do zasady, Sąd jest związany takim cofnięciem, jednakże w przypadku ustalenia, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności – Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
Okoliczności rozpatrywanej sprawy nie dają podstaw do ustaleń co do wystąpienia wyżej podanych przesłanek negatywnych cofnięcia skargi, albowiem nie zachodzi żaden z przypadków wymienionych w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej skutkujący ewentualną nieważnością zaskarżonej decyzji, jak również stan faktyczny sprawy nie wskazuje na istnienie po stronie skarżącego zamiaru obejścia prawa.
W tych warunkach należy uznać, że nastąpiło skuteczne cofnięcie skargi, a wobec tego Sąd jest nim związany. Jego następstwem jest konieczność umorzenia postępowania stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu dla skarżącego wynika z unormowania zawartego w art. 46 ust 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./