Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że obecnie jest bezrobotny z prawem do zasiłku w wysokości 510 zł, który przyznany jest mu do 9 stycznia 2009 r. Kwotę tę przeznacza na utrzymanie mieszkania, wyżywienie i lekarstwa. Jest niepełnosprawny i mieszka sam.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika ponadto, że zajmuje mieszkanie komunalne o powierzchni 54 m2, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro
Z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, to jest z zeznania podatkowego za 2008 r. oraz z zaświadczenia z dnia 10 czerwca 2009 r., wystawionego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, wynika, że w 2008 r. wnioskodawca uzyskał przychód ze stosunku pracy oraz z innych źródeł w wysokości 12.064,12 zł. Od stycznia 2004 r. do kwietnia 2008 r. otrzymywał z MOPS zasiłki okresowe i celowe. W treści skargi skarżący wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej od 2004 r.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przytoczonej regulacji wynika, że obowiązek wykazania w sposób wiarygodny i jednoznaczny okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie ciąży na wnioskodawcy. Rola Sądu/ Referendarza sądowego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ogranicza się jedynie do żądania przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego, możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).
Niemniej, zadaniem rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uwzględnienie okoliczności znanych z urzędu, a za takie należy uznać dane wynikające z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy.
W związku z powyższym, w oparciu o dane wynikające z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z wymienionych wyżej dokumentów (zeznania podatkowego za 2008 r. i zaświadczenia MOPS), skarżący wykazał, że nie miał i nie ma możliwości poczynienia rezerw na opłacenie kosztów sądowych.
Obecnie jego jedynym źródłem dochodu jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości, która z trudnością pozwala zaspokoić podstawowe potrzeby. Natomiast z danych wnikających z zeznania podatkowego za 2008 r. należy wywieść, że wysokość uzyskiwanych w ciągu roku dochodów nie dawała możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności.
Wzywanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów na podstawie powołanego wyżej art. 255 p.p.s.a., w ocenie rozpoznającego niniejszy wniosek, było zbędne. Ponadto generowałoby po stronie wnioskodawcy dodatkowe wydatki (na wykonanie kopii dokumentów i przesłanie ich na adres Sądu), które przy zdeklarowanym dochodzie mogłyby stanowić obciążenie dla jego budżetu domowego.
Mając wobec tego na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.