Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie, w związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu z dnia 19 maja 2014 r. odmawiającego stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2013 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 950 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. [...] akt sądowych), odpis ww. zarządzenia wraz z pismem przewodnim Sądu z dnia 20 sierpnia 2014 r. został doręczony na adres podany w skardze w dniu 9 września 2014 r.
Z informacji przekazanej przez Oddział Finansowy tut. Sądu wynika, że ww. kwota wpisu sądowego od skargi nie została uiszczona.
W dniu 20 października 2014 r. strona - w nawiązaniu do wezwania Sądu - wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, twierdząc, że opłacenie skargi pogorszyłoby obecną sytuację materialno-bytową skarżącej i jej rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Pismem takim jest między innymi skarga.
Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego (ponownie) do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona na adres podany w skardze w dniu 9 września 2014 r. Zatem uiszczenie wpisu sądowego winno było nastąpić najpóźniej w dniu 16 września 2014 r. Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona.
W tym stanie rzeczy, nieopłaconą skargę należało odrzucić.
Odnosząc się natomiast do wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych, to - wobec przedstawionych wyżej okoliczności - zastosowanie znalazł art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy przez to rozumieć, że nawet gdyby strona spełniała przesłanki do przyznania prawa pomocy, uprawnienie to jej nie przysługuje, gdy skarga bez głębszej analizy nie ma szans na uwzględnienie. Taka sytuacja zachodzi natomiast w rozpatrywanej sprawie, w której strona w dniu 20 października 2014 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wystąpiła do Sądu z ponownym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Złożenie ponownego wniosku o udzielenie prawa pomocy w sytuacji, gdy skarga nie została opłacona, nie mogło wywrzeć skutku w postaci jego uwzględnienia.
Na marginesie jedynie należy stwierdzić, że w ponownie złożonym wniosku o zwolnienie z kosztów strona w żaden sposób nie odwołała się do przesłanki, o której mowa w art. 165 p.p.s.a., a więc istotnej zmiany sytuacji majątkowej, wskazując jedynie na możliwość pogorszenia się sytuacji materialno-bytowej skarżącej i jej rodziny.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. W przedmiocie zaś wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.