Uzasadnienie
Wraz ze skargą na wymienione w sentencji postanowienie, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W motywach wniosku wskazał, że wykonanie postanowienia i obowiązek uiszczenia wynikającej z niego kwoty spowoduje u niego powstanie znacznej szkody. Podniósł także, że kara pieniężna została nałożona wbrew przepisom prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.).
Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę.
Skarżący, oprócz lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie znacznej szkody, powołał się także na kwestie merytoryczne wydanego aktu wskazując, że kara porządkowa została nałożona wbrew przepisom prawa. Podkreślić należy, że możliwość wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu uwarunkowane jest przez zacytowany wyżej przepis powołaniem się na wystąpienie takich przesłanek jak wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek strony, Sąd nie dokonuje natomiast oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać trzeba, że strona nie uzasadniła przedmiotowego wniosku, tj. nie wykazała, w jaki sposób wykonanie skarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w powołanym przepisie.
Zaś żądanie strony o wstrzymanie wykonania aktu nie stanowi samo w sobie okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.