Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]Nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – Ś. z dnia [...] Nr [...]określającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r. w wysokości [...]zł.
W powołanej na wstępie decyzji organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż nie stwierdzono w rozliczeniu podatnika w podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r. żadnych nieprawidłowości. Mając jednakże na uwadze odmiennie niż deklarował podatnik rozliczenie w podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. w wyniku, którego określono kwotę zobowiązania w wysokości [...]zł, gdy w złożonej deklaracji za marzec 2000 r. wykazano nadwyżkę podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...]zł, konieczna była zmiana rozliczenia za kwiecień 2000 r.
W wyniku złożonego odwołania pismem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż prawidłowo organ podatkowy pierwszej instancji pomniejszył zadeklarowaną kwotę podatku naliczonego do odliczenia w wysokości [...]zł o kwotę [...] zł tj. o kwotę z przeniesienia z poprzedniego miesiąca (tj. marca 2000 r.), czego skutkiem jest określenie zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł zamiast deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego w wysokości [...] zł. Zmniejszenie to jest bowiem skutkiem dokonanej w trybie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm. zwanej dalej "ustawą o ptu") zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2000 r.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie określonych w nich kwot. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż zaskarżona decyzja podjęta została bez uwzględnienia wszystkich wyjaśnień skarżącego oraz w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego oraz bez analizowania znanej Urzędowi trudnej sytuacji materialnej oraz osobistej podatnika.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, iż na bezzasadność zarzutu naruszenia zasady współżycia społecznego, powołując się na art. 84 Konstytucji RP. Podniesiono także, że powołana przez stronę skarżącą trudna sytuacja materialna nie ma wpływu na określenie wysokości należnego podatku ale niewątpliwie będzie uwzględniona w trakcie postępowania w zakresie umorzenia kwoty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Natomiast poza zakresem kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest umarzanie kwot zaległości podatkowych. Przeprowadzając zatem kontrolę legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż nie narusza ona prawa procesowego, ani prawa materialnego.
Prawidłowo organy nie uwzględniły wynikającej z deklaracji podatkowej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Organy podatkowe korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 10 ust. 2 ustawy o ptu, określiły zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. odmiennie niż to wynikało z deklaracji podatkowej, co miało wpływ na rozliczenie kwietnia 2000 r.
Zasadnie także organ odwoławczy wskazał, iż podniesione w skardze okoliczności trudnej sytuacji materialnej czy osobistej podatnika nie mają wpływu na określenie wysokości należnego podatku, lecz mogą być uwzględnione w postępowaniu w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej.
Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.s.a. Z uwagi na przyznanie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.s.a. prawa pomocy w zakresie całkowitym: zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, Sąd orzekł o wynagrodzeniu doradcy podatkowego na podstawie art. 250 p.s.a. oraz art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).