Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – S. M. z dnia [...] r. nr [...]w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r.
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu strona wywodziła, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu wskutek błędu pracownika sekretariatu. Stan ten spowodowany został nagłą chorobą Prezesa Zarządu Spółki (który jednocześnie sprawuje funkcję Prezesa Zarządu Spółki B w Ł.) w dniach od [...] do [...]. Choroba ta wpłynęła na konieczność pozostania w Ł. do dnia [...]r., w wyniku czego niemożliwym stało się złożenie w terminie odwołania.
Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając przywrócenia terminu stwierdził, że w dniu [...]r. podatnik potwierdził odbiór decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – S. M. nr [...]. Odwołanie strona złożyła w dniu [...]. - data zawarta na prezentacie - tj. jeden dzień po terminie ustawowym do wniesienia odwołania.
Powołując się na art. 162 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, że składając wniosek o przywrócenie terminu podatnik winien uprawdopodobnić, że przekroczenie terminu nie nastąpiło z jego winy. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej faktu nieobecności Prezesa Zarządu w siedzibie firmy nie można uznać za okoliczność wyłączającą winę w przekroczeniu terminu. Nie kwestionując, że nagła choroba Prezesa Zarządu mogła spowodować konieczność pozostania w Ł., jednocześnie uznał, że okoliczność ta nie mogła stanowić przeszkody do złożeniu odwołania z zachowaniem terminu 14 dniowego od dnia doręczenia decyzji tj. [...]r., bowiem termin 14 dniowy ma na celu m.in. uniknięcie wpływu czynników losowych na zachowanie właściwego terminu.
Zatem potwierdzone zwolnieniem lekarskim dwa dni choroby spowodowały, iż podatnikowi pozostało jeszcze 12 dni, w których to dniach podatnik mógł dochować terminu do złożenia odwołania, tym bardziej, że zaświadczenie lekarskie nie obejmuje końcowych dni terminu do złożenia odwołania. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej, przytaczając stwierdzenie podatnika, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania było wynikiem "...ewidentnego błędu pracownika sekretariatu", podkreślił, iż wina personelu administracyjnego jednostki organizacyjnej obciąża tą jednostkę a okoliczność ta również nie może stanowić podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.
Wobec takich ustaleń wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ II instancji uznał za niezasadny.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucał naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji Podatkowej przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że nie uprawdopodobnił, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy oraz naruszenie interesu prawnego skarżącego jak i interesu Prawnego RP.
Podatnik wywodził, że jego odwołanie jest oczywiście zasadne, wobec czego zarówno w interesie skarżącej Spółki jak i w interesie Państwa jest, żeby w obrocie nie funkcjonowała oczywiście naruszająca prawo decyzja, zaskarżona odwołaniem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wskazując, że skarżący w istocie nie podnosi w skardze zarzutów przeciwko treści zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie organ administracyjny nie naruszył wskazanych wyżej przepisów.
W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że organ naruszył przepisy o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przepis art. 162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni (przedstawi wiarygodne okoliczności), że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy, wniosek o przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. "O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia" (wyrok NSA z 18.08.2000 r sygn. akt III SA 1716/99 LEX nr 45409).
Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że przytoczone we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie wskazują na istnienie takich przeszkód. Przede wszystkim przedstawione zwolnienie lekarskie obejmuje jedynie dwa dni w trakcie biegu 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania, przy czym nie są to – co należy podkreślić - dni końcowe. Nie można uznać, że krótkotrwała choroba jednego z członków zarządu spółki uniemożliwiał sporządzenie i wniesienie odwołania w terminie. Nie jest też taką przeszkoda fakt pozostawania w ostatnich dniach terminu w innej miejscowości, skoro odwołanie można wnieść za pośrednictwem poczty. "Uprawdopodobnienie wystąpienia okoliczności uchybienia terminu bez winy zainteresowanego powinno dotyczyć nie tyle zaistnienia zdarzenia, które ma uzasadniać przywrócenie terminu, ile braku możliwości uniknięcia jego skutków. (Szubiakowski M. "Przywrócenie uchybionego terminu." Artykuł Prz.Podat. 2001/9/48 - t.1) "Przewidziany w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej warunek braku zawinienia w uchybieniu terminu, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania." (wyrok NSA 11.08.1999 r. sygn. akt I SA/Gd 745/98 LEX nr 42023)
Ponadto zwrócić należy uwagę, iż zarówno z treści odwołania jak i faktu, że o przekroczeniu terminu podatnik dowiedział się z postanowienia o pozostawieniu go bez rozpoznania wynika, że odwołanie również sporządzone było po upływie terminu, a podatnik nie był świadomy uchybienia. Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż przyczyną opóźnienia była druga wskazana we wniosku okoliczność, czyli wina pracownika, co wyłącza możliwość przywrócenia terminu. "Nie tylko wina podatnika, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, czy pracownika wyłącza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania." (wyrok NSA z 12.04.2002 r. sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002/6/148). Jako okoliczność mającą wykazać brak winy w uchybieniu terminu podano fakt popełnienia omyłki przy wyliczaniu jego upływu. Nie negując, iż jest to fakt prawdopodobny, stwierdzić jednak należało, że art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminu, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika. "Skoro o terminie i trybie wniesienia odwołania został skarżący pouczony w decyzji organu podatkowego, to przy dołożeniu minimalnej staranności dla wyliczenia upływu terminu wystarczyło posłużyć się kalendarzem, co niewątpliwie wykluczyłoby jakąkolwiek omyłkę."(wyrok NSA z 12.04.2000 r. sygn. akt I SA/Lu 40/99 LEX nr 40688).
Wobec nie uprawdopodobnienia braku winy organ skarbowy nie mógł przywrócić terminu do wniesienia odwołania.
Natomiast podniesione w skardze argumenty dotyczące prawidłowości decyzji organu I instancji nie mogą być brane pod uwagę przez Sąd Administracyjny przy badaniu prawidłowości postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, bowiem nie dotyczą zaskarżonego aktu.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.
Dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.