Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika K. A. został wyznaczony adw. P. C., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Koszty pomocy prawnej w tym zakresie zostały przyznane postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r.
Następnie, za pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. przedłożona została opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zaadresowana na skarżącego, do wiadomości Sądu.
W ww. piśmie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów za sporządzenie opinii w wysokości 150% stawki minimalnej. Wniosek uzasadniał koniecznością dokonania analizy argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu w kontekście zarówno prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, jak i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pozostałych akt. Podkreślił, że konieczne było osobiste, szczegółowe wyjaśnienie stronie przesłanek, którymi kierował się Sąd oddalając skargę.
W piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. pełnomocnik ponowił swój wniosek i oświadczył, że wnioskowane koszty nie zostały pokryte przez skarżącego w całości ani w żadnej części.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania adwokata zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie 5 listopada 2016 r. Przy czym w przepisie § 22 zastrzeżono, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji zostało zakończone w czasie obowiązywania poprzedniego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, to jest z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.). Zatem stawkę wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej określają przepisy tego rozporządzenia.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł.
Z kolei na podstawie § 21 ust. ust. 1 pkt 2 lit. b/, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej dla adwokata, które zastępował stronę w postępowaniu w pierwszej instancji, opłata maksymalna wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 240 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, wobec tego stawkę maksymalną określa § 21 ust. ust. 1 pkt 2 lit. b/ w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.
Tym samym działającemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w powyższej wysokości, która podlega podwyższeniu o kwotę 55,20 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Co do żądania wnioskodawcy o zasądzenie wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej, wyjaśnić wypada, że rozporządzenie z 2015 r. określa wyłącznie stawki maksymalne i nie przewiduje możliwości podwyższenia wynagrodzenia powyżej tych wartości.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.