Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie, pismem z dnia [...] wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, które zostało przekazane organowi podatkowemu w dniu [...], A. D. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. W tym samym piśmie wnioskodawca zawarł skargę. Wymienione postanowienie wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, została doręczona w trybie zastępczym żonie skarżącego w dniu 28 sierpnia 2006 r. Zatem termin do wniesienia skargi mijał w dniu 27 września 2006 r.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jednak z ostrożności procesowej odniósł się do zarzutów skargi.
Postanowieniem z dnia [...] – doręczonym skarżącemu w dniu 9 marca 2007 r. - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to jest prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej upsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Terminy - stosownie do art. 83 § 1 upsa – oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Natomiast w myśl art. 54 § 1 upsa skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpoznawanej sprawie, postanowienie stanowiące przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doręczono (w trybie zastępczym) A. D. w dniu [...]. Zatem ostatni dzień do wniesienia skargi, zgodnie z art. 83 § 1 upsa, przypadał na dzień 27 września 2006 r. Oznacza to, iż dzień 27 września 2006 r. – z zachowaniem trybu określonego w art. 53 § 1 i art. 54 § 1 upsa - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 10 października 2006 r., a ich przekazanie Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. nastąpiło natomiast w dniu 11 października 2006 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi.
W takim przypadku liczy się bowiem nie data nadania skargi przez stronę skarżącą w placówce pocztowej, lecz data przekazania skargi przez sąd właściwemu organowi administracyjnemu. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli do końca 2005 r. skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 upsa, sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga. Skarga taka, wniesiona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu bezpośrednio do sądu administracyjnego, była prawnie skuteczna, a termin wyznaczała data nadania skargi w placówce pocztowej bądź złożenia w biurze podawczym sądu administracyjnego.
Jednak od dnia 1 stycznia 2006 r., w przypadku, gdy strona wnosi skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego, dniem złożenia skargi w organie administracyjnym, za pośrednictwem którego skarga powinna zostać wniesiona, jest dzień przekazania skargi przez sąd temu organowi.
Mając na względzie fakt, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 upsa) oraz wobec nie uwzględnienia przez Sąd wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 upsa orzekł jak w sentencji.