Uzasadnienie
R. K., po doręczeniu opisanej w sentencji postanowienia decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. w dniu 7 kwietnia 2009 r., wniósł od niej skargę datowaną na dzień 23 września 2009 r., która wpłynęła do organu podatkowego w dniu 28 września 2009 r. Wraz ze skargą podatnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie oddalił postanowieniem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I GZ 58/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie skarżącemu decyzja została doręczona w dniu 7 kwietnia 2009 r. W związku z tym ostatnim dniem terminu do skutecznego wniesienia skargi był 7 maja 2009 r. Wniesienie jej po upływie ponad pięciu miesięcy – po prawomocnym oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu – należało zatem uznać za spóźnione.
Odnośnie wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został złożony jednocześnie ze skargą, wskazać należy, iż z treści przepisu art. 247 p.p.s.a. wynika, że w razie oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy stronie nie przysługuje. Chodzi tutaj również o oczywistą bezzasadność z przyczyn procesowych, w tym z powodu upływu terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym, w oparciu o przedstawione okoliczności oraz przytoczoną wyżej regulację, skarga podlegała odrzuceniu, a wniosek o przyznanie prawa pomocy należało oddalić.