Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 168/22

Uzasadnienie

1. 1. Postępowanie przed organami administracji.
2. 1.1. Przedmiotem skargi M.M (dalej: Strona/ Skarżąca/ Zobowiązana/ podatniczka) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr SKO 4011/405/21 utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy B (dalej: wierzyciel/ Wójt) z dnia 19 lipca 2021 r. nr FB.251.0034.2021 w przedmiocie uznania w całości zarzutu wniesionego przez Stronę we wszczętym wobec niej postępowaniu egzekucyjnym w administracji co do zobowiązania z tytułu III i IV raty podatku rolnego za 2015 r.
3. 1.2. Z uzasadnienia postanowienia SKO wynika, że decyzją z dnia 7 października 2015 r. znak: FB.3121.2672.2015 (dalej: decyzja wymiarowa) Wójt ustalił wysokość trzeciej oraz czwartej raty podatku rolnego należnego od M.M (wówczas noszącej nazwisko P) na kwotę odpowiednio: 805 zł i 806 zł. Decyzja wymiarowa została Stronie doręczona w dniu 13 października 2015 r. Terminy płatności ww. rat upływały odpowiednio w dniach 28 października 2015 r. oraz 16 listopada 2015 r. Po stwierdzeniu, że opisane powyżej należności wynikające z decyzji wymiarowej nie zostały uiszczone Wójt, w dniu 4 marca 2020 r., zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., wystawił upomnienie nr 3160.125.2019 doręczone Stronie w dniu 9 marca 2020 r. Wobec dalszego braku uiszczenia ww. należności, w dniu 16 grudnia 2020 r. Wójt wystawił tytuł wykonawczy nr SW1-161-2020 i tego samego dnia, za pośrednictwem platformy ePUAP, przesłał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Oławie. W dniu 19 stycznia 2021 r. ww. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zawiadomienie o zajęciu, wraz z tytułem wykonawczym, doręczono Zobowiązanej w dniu 26 stycznia 2021 r. Dnia 4 lutego 2021 r. do Urzędu Skarbowego w Oławie wpłynęło, datowane na 1 lutego 2021 r., pismo Zobowiązanej, którym wniosła zarzut w sprawie prowadzonej wobec niej egzekucji, oparty o przesłankę wskazaną w art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), czyli wygaśnięcie obowiązku w całości. W uzasadnieniu wniesionego zarzutu wskazała, że egzekwowany od niej podatek zapłaciła w 2015 roku, do rąk pracownika Urzędu Gminy B, na co otrzymała stosowne pokwitowania, które przedłożyła wraz z pismem w sprawie zarzutów.

W dniu 19 lipca 2021 r. Wójt wydał postanowienie, w którym uznał wniesiony przez Zobowiązaną zarzut w całości. Stanowisko to uzasadnił wygaśnięciem zobowiązania podatkowego ustalonego decyzją wymiarową, lecz nie w wyniku jego zapłaty w 2015 r., jak wskazywała Zobowiązana, a pokrycia wpłatami dokonanymi przez nią na poczet innych podatków (z 2020 roku), które zaliczone zostały na pokrycie ww. zaległości wraz z odsetkami.

Jak w skazano w uzasadnieniu postanowienia Wójta z dnia 19 lipca 2021 r., jego wydanie było bowiem poprzedzone wydaniem przez SKO:

1. - postanowienia z dnia 17 maja 2021 r. nr SKO 4011/286/21, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta z dnia 29 marca 2021 r. w przedmiocie zaliczenia wpłat Zobowiązanej z dnia 11 maja 2020 r. na poczet III raty i IV raty podatku rolnego za 2015 r. oraz odsetek z tytułu nieterminowej wpłaty;
2. - postanowienia z dnia 17 maja 2021 r. nr SKO 4011/287/21, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta z dnia 29 marca 2021 r. w przedmiocie zaliczenia wpłat Zobowiązanej z dnia 16 marca 2020 r. na poczet III raty podatku rolnego za 2015 r. oraz odsetek z tytułu nieterminowej wpłaty;
3. - postanowienia z dnia 29 czerwca 2021 r. nr SKO 4011/494/20, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta z dnia 22 września 2020 r. w przedmiocie zaliczenia wpłat Zobowiązanej z dnia 15 września 2020 r. m.in. na poczet IV raty podatku rolnego za 2015 r. oraz odsetek z tytułu nieterminowej wpłaty.
4. 1.3. Na postanowienie z dnia 19 lipca 2021 r. Zobowiązana złożyła zażalenie stwierdzając, że nie zgadza się z jego uzasadnieniem, tj. z uznaniem, że zapłata III raty i IV raty podatku rolnego należnego za 2015 rok, wraz z odsetkami, nastąpiła w wyniku zaliczenia na poczet powyższego podatku wpłat dokonanych w 2020 roku, a nie na skutek zapłaty tych należności do rak pracownika Urzędu Gminy B w 2015 r.

1. 1.4. W wyniku rozpoznania przedmiotowego zażalenia, SKO ww. postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela w sprawie zarzutu. W uzasadnieniu podkreślono, że – składając zarzut w przedmiocie prowadzenia wobec niej egzekucji administracyjnej – Zobowiązana powołała się na art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. i na wskazaną w nim przesłankę wygaśnięcia obowiązku. To jednak, zdaniem organu odwoławczego, oczywiście nie mogło prowadzić do oczekiwanego przez Zobowiązaną skutku.

W ocenie SKO argumentacja zażalenia sprowadzała się w istocie do próby podważenia postanowień organów obu instancji w przedmiocie zaliczenia wpłat dokonanych przez Zobowiązaną w 2020 r.:

1. 1) postanowienia SKO z dnia 17 maja 2021 r. (SKO 4011/286/21) i postanowienia Wójta Gminy B z dnia 29 marca 2021 r.;
2. 2) postanowienia SKO z dnia 17 maja 2021 r. (SKO 4011/287/21) i postanowienia Wójta Gminy B z dnia 29 marca 2021 r.;
3. 3) postanowienia SKO z dnia 29 czerwca 2021 r. (SKO 4011/494/20) i postanowienia Wójta Gminy B z dnia 22 września 2020 r.

W uzasadnieniu ww. postanowień SKO wskazało bowiem, że odstąpiło od dotychczasowego stanowiska, wedle którego zapłata podatku bezpośrednio do rąk pracownika Urzędu Gminy B, który wpłatę tę pokwitował, może świadczyć o jego zapłacie w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.: dalej: O.p.). Jako powód tej zmiany, wskazano, że wynika ona m.in. z analizy nowych, nieznanych wcześniej dowodów. W wyniku weryfikacji ich treści stwierdzono nieznajdujące uzasadnienia rozbieżności w stanowisku Zobowiązanej, w wyniku których przedstawiane przez Zobowiązaną pokwitowania wpłat rat podatku, wystawione w 2015 r., zostały uznane nie za dokument urzędowy, o jakim mowa w art. 194 § 1 O.p., a który ma szczególną moc dowodową, lecz za dowód z dokumentu, o jakim mowa w art. 191 O.p. W wyniku analizy tych nowych dowodów uznano, że podważają one moc dowodów w postaci pokwitowań wpłat przedłożonych przez Zobowiązaną.

Jednocześnie w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2021 r. wskazano, że analiza ta została szczegółowo opisana w uzasadnieniu każdego z ww. postanowień SKO, w związku z czym jest znana Zobowiązanej i nie ma potrzeby jej ponownie przywoływać.

Jak podkreślił organ odwoławczy wymienione postanowienia nie są objęte postępowaniem egzekucyjnym, w którym SKO wydaje niniejsze postanowienie. Zresztą, z racji ich przedmiotu, w ogóle nie poddają się one egzekucji, jako że nie nakładają żadnych obowiązków, lecz mają charakter wyłącznie "księgowy". Nadto postanowienia te stanowią dokumenty urzędowe w opisanym powyżej znaczeniu, w związku z czym korzystają ze szczególnej mocy dowodowej i stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Fakt złożenia na nie skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie czyni ich niewykonalnymi, ani nie wstrzymuje z mocy prawa ich wykonalności.

Organ odwoławczy podkreślił też, że zarzut wygaśnięcia obowiązku o charakterze pieniężnym jest procesowo nieskomplikowany. Chodzi tutaj tylko o ustalenie czy wierzyciel uzyskał należność wynikającą z - jak w tej sprawie - ostatecznej decyzji wymiarowej. W rozpatrywanym przypadku taka sytuacja miała miejsce, a zatem ciążący na Zobowiązanej obowiązek niewątpliwie wygasł. W ocenie SKO jest rzeczą oczywistą, że takiego ustalenia nie zmieniłoby nawet uchylenie we właściwym trybie powołanych postanowień w przedmiocie zaliczenia wpłat.

1. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Strona zaskarżyła w całości postanowienie SKO, zarzucając naruszenie:

1. 1. naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7 § 3 oraz art. 33 § 1 § 2 pkt 5 u.p.e.a., polegające na naruszeniu zasady praworządności poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że zobowiązanie podatkowe Skarżącej z tytułu podatku rolnego za 2015 (dwie raty) wygasło wskutek przeksięgowania przez organ I instancji jej wpłat z 2020 r. dokonanych tytułem podatku rolnego za 2020 r., podczas gdy jej obowiązek podatkowy został wykonany w całości w 2015 r. poprzez zapłatę pełnej kwoty podatku rolnego za 2015 r. (a nie na skutek przeksięgowania wpłat z 2020 r.), bezpośrednio w Urzędzie Gminy B, do rąk pracowników urzędu, w tym do pracownika pełniącego funkcję podinspektora ds. księgowości podatkowej - pani M.G.;
2. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, prowadzenie postępowania bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zupełne pomięcie interesu Strony przy rozpatrzeniu sprawy, nieustosunkowanie się w żaden sposób do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków Strony;
3. 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niezebranie przez organ odwoławczy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; poprzez załatwienie sprawy z zupełnym pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu Strony;
4. 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. w zw. z 18 u.p.e.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji, a także na pominięciu milczeniem przez organ odwoławczy niektórych twierdzeń Strony oraz braku odniesienia się do faktów istotnych dla danej sprawy, takich jak: przestępcze procedury pracowników urzędu, odpowiedzialność Wójta za działanie swoich pracowników, pominięcie dowodu w postaci urzędowego pokwitowania wpłaty podatku rolnego (dwóch rat) za 2015 r., a ponadto brak omówienia i wnikliwego przeanalizowania twierdzeń i wniosków zgłaszanych przez Stronę.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o umorzenie postępowania, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz Skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca opisała stan faktyczny sprawy, podkreślając, że zapłaty III i IV raty podatku rolnego należnego za 2015 r. dokonała w terminie - do rąk pracownika Urzędu Gminy B w związku z czym zaliczanie jej wpłat poczynionych na pokrycie innych podatków na poczet ww. należności jest niedopuszczalne. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że naruszające prawo działania pracowników Urzędu Gminy B, w wyniku których jej wpłaty nie zostały właściwie zaksięgowane i przyczyniły się do powstania po jej stronie zaległości podatkowych, nie powinny jej obciążać. Strona podniosła, że Wójt po przeksięgowaniu wpłat Skarżącej z 2020 r. na poczet rzekomych zaległości wszczął wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne, które dotyczyło tych samych zaległości czyli wyegzekwował wobec Skarżącej trzeci raz należności z tego samego tytułu. Wskazano też, że wobec pracownika Urzędu Gminy toczy się postępowanie karne, w którym zarzucono mu popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1444; dalej: k.k.), art. 284 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Skarżąca w tym postępowaniu ma status pokrzywdzonej.

2.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślono, że wydanie zaskarżonego postanowienia z dnia 25 sierpnia 2021 r. było poprzedzone wydaniem 3 ostatecznych postanowień (w dniach 17 maja 2021 r. 129 czerwca 2021 r.), którymi utrzymano w mocy rozstrzygnięcia Wójta wydane w przedmiocie zaliczenia wpłat Strony z roku 2020 na poczet III i IV raty podatku rolnego należnego za rok 2015 oraz odsetek za jego nieuiszczenie w terminie. Wszystkie ww. rozstrzygnięcia organów obydwu instancji doręczono Skarżącej, w związku z czym miała ona świadomość tego, na podstawie jakich przesłanek i jakich dowodów je wydano. Konkluzja każdego z trzech ww. rozstrzygnięć sprowadzała się do tego, że w świetle nowych, nieznanych wcześniej, dokumentów dowody przedłożone przez Skarżącą nie mogą być oceniane jako dokumenty urzędowe korzystające ze szczególnej mocy dowodowej, lecz jak "zwykłe" dokumenty, które nie korzystają z domniemania prawdziwości zawartych w nich twierdzeń. Zażalenie Strony, w wyniku którego wydano zaskarżone postanowienie z dnia 25 sierpnia 2021 r., sprowadzało się w istocie do podważenia ww. postanowień wydanych w przedmiocie zaliczenia jej wpłat na poczet należności z tytułu III i IV raty podatku rolnego należnego za 2015 rok. Tymczasem postanowienie, które jest przedmiotem niniejszej skargi, zostało wydane z uwzględnieniem rozstrzygnięć zawartych w ww. ostatecznych postanowieniach, a te są dokumentami urzędowymi stanowiącymi dowód tego, co w nich stwierdzono. Wszystkie z ww. rozstrzygnięć w dalszym ciągu pozostają w obrocie prawnym, w związku z czym SKO - rozpoznając zażalenie Strony na postanowienie Wójta z dnia 19 lipca 2021 r. - nie mogło orzec wbrew ich treści.

Ostatecznie zarzut podniesiony przez Skarżącą, dotyczący wygaśnięcia obowiązku pieniężnego, był zasadny (nawet według organu pierwszej instancji), albowiem Wójt uzyskał od Strony należny podatek, a faktu tego nie zmieniłoby nawet uchylenie we właściwym trybie ww. postanowień SKO z dnia 17 maja 2021 r. i 29 czerwca 2021 r. Wprawdzie istotą zażalenia, a następnie skargi Zobowiązanej było to, w jaki sposób ww. należność wygasła, niemniej jednak kwestia ta nie była przedmiotem jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w prowadzonej wobec niej egzekucji administracyjnej, lecz została ostatecznie rozstrzygnięta w osobnych postępowaniach, których uwzględnienie, jako dowodów, przyczyniło się do wydania przez SKO zaskarżonego postanowienia z dnia 25 sierpnia 2021 r.

1. 2.3. W piśmie procesowym z dnia 28 marca 2022 r. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko zawarte w skardze. Podkreśliła, że otrzymanie przez nią postanowień SKO utrzymujących w mocy rozstrzygnięcia Wójta o przeksięgowaniu jej wpłat, które zresztą Strona kwestionuje, nie może stanowić przeszkody do złożenia skargi w niniejszej sprawie, co błędnie próbuje wywieść SKO. Okoliczność powyższa nie może również usprawiedliwiać naruszenia podstawowych zasad prowadzenia postępowania.
2. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
3. 3.1. Skarga jest zasadna.

1. 3.2. Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021 r. poz. 137 ze zm.; dalej: p.u.s.a.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 239 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżone postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

1. 3.3. Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia czy rozstrzygnięcie zarzutu Skarżącej w niniejszej sprawie organ odwoławczy może oprzeć na swoich ostatecznych postanowieniach w sprawie zarachowania przez organ podatkowy pierwszej instancji wpłaty dokonanej na podatek rolny na 2020 r. przez Skarżącą na poczet zaległości podatkowych w podatku rolnym (III i IV rata podatku za 2015 r.) oraz odsetek z zwłokę. Zdaniem Skarżącej dokonała na bieżąco zapłaty ww. podatku do rąk pracownika Urzędu Gminy i fakt ten powinien być uwzględniony w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia o uznaniu jej zarzutu wygaśnięcia zobowiązania za uzasadniony. Fakt ten kwestionuje zarówno Wójt, jak i SKO, wskazując na zasadność dokonanego zaliczenia wpłaty Skarżącej na poczet ww. zaległości podatkowej wobec wpłaty do rąk nieuprawnionej osoby, jak też odmowę mocy dowodowej jako dokumentu urzędowego przedstawionych przez Skarżącą dowodów wpłaty.

1. 3.4. Wskazując zatem ramy prawne sprawy z uwzględnieniem podniesionych zarzutów, należy odwołać się do treści art. 33 i art. 34 u.p.e.a. w stanie obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r., które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Zatem zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W świetle § 2 tego artykułu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
2. 1) nieistnienie obowiązku;
3. 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
4. a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
5. b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
6. c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
7. 3) błąd co do zobowiązanego;
8. 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
9. 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
10. 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
11. a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
12. b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
13. c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Przebieg postępowania wywołanego zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej reguluje art. 34 u.p.e.a. W pierwszej kolejności organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje zarzut wierzycielowi (§ 1 art. 34). Ten z kolei go rozpoznaje i wydaje postanowienie, którego rozstrzygnięcie może przybrać jedną z trzech postaci wymienionych w § 2 art.

1. 34. Wierzyciel bowiem:
2. 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
3. 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w całości albo w części, oddalając zarzut w pozostałym zakresie;
4. 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: (a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, (b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Zgodnie z § 3 art. 34 u.p.e.a. na postanowienie wydane w przedmiocie rozpoznania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Z kolei, jeśli tak, jak w niniejszej sprawie, w wyniku rozpoznania zażalenia wydano ostateczne postanowienie o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. (w analizowanym przypadku z uwagi na wygaśnięcie obowiązku w całości w związku z kwestionowanym przez Skarżącą zarachowaniem późniejszych wpłat Zobowiązanej na poczet zaległości podatkowej w postaci egzekwowanego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym w zakresie III i IV raty za 2015 r.), to wówczas organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o tym postanowieniu umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części, co wynika z § 4 art. 34 u.p.e.a.

1. 3.5. W zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu SKO, a wcześniej Wójt, przyjmując swoje związanie ostatecznym stanowiskiem w sprawie zarachowania późniejszych wpłat Zobowiązanej z 2020 r. na poczet III i IV raty podatku rolnego za 2015 r. i odsetek, wyrażonym w postanowieniach SKO z dnia:
2. 1) 17 maja 2021 r. nr SKO 4011/286/21 utrzymującym w mocy postanowienie Wójta Gminy B z dnia 29 marca 2021 r.;
3. 2) 17 maja 2021 r. nr SKO 4011/287/21 utrzymującym w mocy postanowienie Wójta Gminy B z dnia 29 marca 2021 r.;
4. 3) 29 czerwca 2021 r. nr SKO 4011/494/20 utrzymującym w mocy postanowienie Wójta Gminy B z dnia 22 września 2020 r., uznał zarzut zgłoszony do ww. tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, za zasadny.

Tymczasem wszystkie ww. postanowienia SKO zostały poddane kontroli sądowej wskutek skarg wniesionych przez Stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w efekcie czego każde z tych postanowień wyeliminowano z obrotu prawnego wraz z poprzedzającym je postanowieniem Wójta.

Postanowienie SKO z dnia 17 maja 2021 r. nr SKO 4011/286/21 oraz poprzedzające je postanowienie Wójta z dnia 29 marca 2021 r. nr FB.3121.0026.2021 uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 939/21. Sąd w tamtej sprawie wskazał, że stosownie do treści art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Mając na względzie treść § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 października 2010 r. w sprawie zasad rachunkowości oraz planów kont dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 Nr 208, poz. 1375; dalej: rozporządzenie RM) błędnym jest pogląd SKO, że pokwitowania z kwitariuszy przychodowych, które dokumentują wygaśnięcie zobowiązania podatkowego nie stanowią dokumentów urzędowych.

Tego wniosku na pewno nie można wywieść, jak to uczyniło SKO, jedynie z faktu, że w Urzędzie Gminy nie funkcjonowała kasa, jak to uczyniono w zaskarżonym postanowieniu. Niewątpliwie – jak podkreślano w uzasadnieniu wyroku w tamtej sprawie – pokwitowania opatrzone pieczęcią urzędową Wójta potwierdzają bieżącą wpłatę przez Skarżącą na poczet podatku rolnego na III i IV ratę podatku rolnego. Natomiast to co z tą wpłatą zrobił pracownik Urzędu Gminy zasadniczo nie powinno dotyczyć podatnika. Skarżąca działając w zaufaniu do pracownika Urzędu Gminy nie mogła przypuszczać, że będzie on osobą nierzetelną. Przywiązywanie zbytniej wagi do okoliczności braku kasy, w sytuacji gdy pracownik Urzędu Gminy przyjmował wpłaty na poczet podatków jest działaniem podważającym zaufanie do organów podatkowych. Bez znaczenia dla oceny okoliczności zaistniałych w sprawie jest brak zapłaty przez Skarżącą podatku do sołtysa jako inkasenta.

Dokument urzędowy spełniający wymogi O.p. uzyskał zwiększoną (szczególną) moc dowodową. Tymczasem SKO nie dość, że błędnie uznało, że nie mamy do czynienia z dokumentem urzędowym, to tak naprawdę nie podważyło ani autentyczności ani wiarygodności dokumentu potwierdzającego zapłatę podatku. Takim przeciwdowodem nie mogą być wskazane wyżej zeznania świadków, z których zasadniczo wynika okoliczność zapłaty podatku w Urzędzie Gminy. Zaś zeznanie świadka powołującego się na niepamięć zasadniczo też nie podważa autentyczności i wiarygodności ww. dokumentów. Co więcej, SKO zważywszy na to, że wypowiedziało już pogląd odmienny co do zarachowania tych samych wpłat Skarżącej, to jego działanie narusza ww. zasadę zaufania wypowiedzianą w art. 121 § 1 O.p.

W konsekwencji Sąd, rozpoznając skargę Strony w tamtej sprawie, uznał, że zaskarżone postanowienie SKO i poprzedzający je akt Wójta naruszają art. 59 § 1 pkt 1 O.p., art. 62 § 4 O.p. oraz art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. w zw. z art. 280 O.p., art. 194 § 1 i § 3 O.p. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia RM w zw. z art. 2a pkt 3, art. 16c ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1509; dalej: ustawa o godle) oraz § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (w uzasadnieniu tamtego wyroku omyłkowo nazwanego "ustawą" – dopisek Sądu) z dnia 7 grudnia 1955 r. w sprawie tablic i pieczęci urzędowych (Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 3160) oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Jednocześnie Sąd w wyroku wydanym w tamtej sprawie podkreślił końcowo, że organ podatkowy nie ma podstaw prawnych, aby wpłatę poczynioną przez Skarżącą na poczet podatku rolnego za 2020 r. w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaliczyć na poczet zaległości podatkowych w podatku rolnym za 2015 r., albowiem należy uznać, że ww. zaległości nigdy nie powstały. Skarżąca dokonała wpłat rat podatku rolnego (III i IV rata za 2015 r.), co wynika wyraźnie z przedłożonych urzędowych pokwitowań, a organy podatkowe obu instancji zobowiązane są do respektowania tak poczynionej wykładni.

Ww. wyrok – na skutek skargi kasacyjnej SKO – nie jest prawomocny.

Postanowienie SKO z dnia 17 maja 2021 r. nr SKO 4011/287/21 oraz poprzedzające je postanowienie Wójta z dnia 29 marca 2021 r. nr FB.3121.0025.2021 uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 940/21. Sąd w tamtej sprawie wskazał, że stosownie do treści art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone oraz że błędnym jest pogląd SKO, że pokwitowania z kwitariuszy przychodowych, które dokumentują wygaśnięcie zobowiązania podatkowego nie stanowią dokumentów urzędowych. Argumentacja użyta w uzasadnieniu tego wyroku pokrywała się z wyżej przytoczoną już argumentacją w sprawie I SA/Wr 939/21.

Sąd w wyroku wydanym w omawianej sprawie również podkreślił końcowo, że organ podatkowy nie ma podstaw prawnych, aby wpłatę poczynioną przez Skarżącą na poczet podatku rolnego za 2020 r. w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaliczyć na poczet zaległości podatkowych w podatku rolnym za 2015 r., albowiem należy uznać, że ww. zaległości nigdy nie powstały. Skarżąca dokonała wpłat rat podatku rolnego (III i IV rata za 2015 r.), co wynika wyraźnie z przedłożonych urzędowych pokwitowań, a organy podatkowe obu instancji zobowiązane są do respektowania tak poczynionej wykładni.

Ww. wyrok – na skutek skargi kasacyjnej SKO – nie jest prawomocny.

Z kolei postanowienie SKO z dnia 29 czerwca 2021 r. nr SKO 4011/494/20 oraz poprzedzające je postanowienie Wójta z dnia 22 września 2021 r. nr FB.3121.0157.2020 uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 942/21. Sąd w tamtej sprawie wskazał, że stosownie do treści art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone oraz że błędnym jest pogląd SKO, że pokwitowania z kwitariuszy przychodowych, które dokumentują wygaśnięcie zobowiązania podatkowego nie stanowią dokumentów urzędowych. Argumentacja użyta w uzasadnieniu tego wyroku pokrywała się z wyżej przytoczoną już argumentacją w sprawie I SA/Wr 939/21 oraz w sprawie I SA/Wr 940/21.

Sąd w wyroku wydanym w omawianej sprawie również podkreślił końcowo, że organ podatkowy nie ma podstaw prawnych, aby wpłatę poczynioną przez Skarżącą na poczet podatku rolnego za 2020 r. w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaliczyć na poczet zaległości podatkowych w podatku rolnym za 2015 r., albowiem należy uznać, że ww. zaległości nigdy nie powstały. Skarżąca dokonała wpłat rat podatku rolnego (III i IV rata za 2015 r.), co wynika wyraźnie z przedłożonych urzędowych pokwitowań, a organy podatkowe obu instancji zobowiązane są do respektowania tak poczynionej wykładni.

Ww. wyrok – wobec braku skargi kasacyjnej – jest prawomocny.

3.6. Wskazać należy, że stosownie do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. W orzecznictwie przyjmuje się, że wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu.

Wartości, które stanowią podstawę tej instytucji opierają się na założeniach pewności i stabilności orzeczeń sądowych, a tym samym bezpieczeństwa prawnego jednostki. Ponadto ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 maja 2022 r., II FSK 165/22; 27 stycznia 2022 r., I FSK 141/20; 3 grudnia 2021 r., III FSK 4400/21; 12 maja 2021 r., III FSK 3060/21; 19 stycznia 2021 r., II FSK 2588/18; 1 października 2017 r., II FSK 2428/15; 23 czerwca 2017 r., I FSK 1474/15; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W powołanym wyżej prawomocnym wyroku w sprawie I SA/Wr 942/21 Sąd przesądził o tym, że ostateczne postanowienie SKO z dnia 29 czerwca 2021 r. nr SKO 4011/494/20 oraz poprzedzające je postanowienie Wójta z dnia 22 września 2021 r. nr FB.3121.0157.2020 odnoszące się do zarachowania wpłat Strony z 2020 r. na poczet rzekomej zaległości z tytułu IV raty w podatku rolnym za 2015 r. były wadliwe, bowiem podjęto je bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, a wbrew całości zgromadzonego materiału dowodowego w tamtej sprawie niesłusznie uznano, że przedstawione przez Skarżącą dowody wpłaty kwot III i IV raty podatku rolnego za 2015 r. są niewystarczające dla uznania, że zapłata ta została dokonana w sposób skuteczny. To niezasadnie wyrażone stanowisko SKO i Wójta, co do słusznie zakwestionowanego przez Stronę zarachowania jej wpłat z 2020 r. na poczet nieistniejących zaległości z tytułu III i IV raty podatku rolnego za 2015 r., stanowiło podstawę dla przyjęcia przez organ odwoławczy, a wcześniej przez Wójta, że ostateczne postanowienia w przedmiocie zarachowania są wiążące w niniejszej sprawie, a zgłoszony przez Stronę zarzut wygaśnięcia obowiązku jest zasadny, choć nie z powodu zapłaty, lecz wskutek zaliczenia przez wierzyciela późniejszych Skarżącej na poczet kwestionowanych od samego początku przedmiotowych zaległości.

W świetle tego co wywiedziono wyżej, mając na uwadze ustalony stan prawny i faktyczny sprawy, wobec uchylenia ww. prawomocnym wyrokiem z obrotu prawnego postanowienia SKO z dnia 29 czerwca 2021 r. nr SKO 4011/494/20 utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy B z dnia 22 września 2020 r. (jako naruszających prawo), które z kolei – jak jednoznacznie wskazywał organ odwoławczy – determinowały sposób rozstrzygnięcia sprawy zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem SKO, Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie wierzyciela co do zgłoszonego zarzutu należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zatem zarówno Sąd w niniejszej sprawie, jak i organ odwoławczy oraz wierzyciel, wobec prawomocności wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 lutego 2022 r. wydanego w sprawie I SA/Wr 942/21, są związani zawartymi w nim wyraźnymi i jednoznacznymi wskazaniami (por. punkt 3.16 uzasadnienia powoływanego wyroku):

"Organ podatkowy nie ma podstaw prawnych aby wpłatę poczynioną przez Skarżącą na poczet podatku rolnego za 2020 r. w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaliczyć na poczet zaległości podatkowych w podatku rolnym za 2015 r. oraz za 2020 r., albowiem należy uznać, że ww. zaległości nigdy nie powstały. Skarżąca dokonała wpłat rat podatku rolnego, co wynika wyraźnie z przedłożonych urzędowych pokwitowań. Organy podatkowe obu instancji zobowiązane są do respektowania wykładni poczynionej w niniejszym wyroku.".

Okoliczność, że pozostałe dwa wyroki tutejszego Sądu wydane w sprawach I SA/Wr 939/21 i I SA/Wr 940/21 są nieprawomocne nie ma istotnego znaczenia, skoro zawarte w nich wskazania są takie same jak w przypadku prawomocnego wyroku wydanego w sprawie I SA/Wr 942/21. Trzeba też podkreślić, że ustalenia i wnioski zawarte w uzasadnieniach ww. wyroków są identyczne i nie da się z powołaniem na nieprawomocność dwóch spośród nich wyobrazić sobie możliwości ponownego rozstrzygnięcia kwestii zarachowania wpłat z 2020 r. w sposób odmienny od zawartych w nich wskazaniach bez naruszenia dyspozycji art. 153 i art. 170 p.p.s.a. w związku z treścią oceny prawnej i wskazań zawartych w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 lutego 2022 r. wydanego w sprawie I SA/Wr 942/21.

3.7. Okoliczności przedmiotowej sprawy są szczególne. Poza sporem pozostawało, że w wyniku kontroli wewnętrznej przeprowadzonej w Urzędzie Gminy B stwierdzono, że jeden z byłych pracowników pobierał od podatników wpłaty gotówkowe z tytułu rat poszczególnych podatków, a następnie nie przekazywał ich na rachunek Urzędu Gminy. Nadto dokonywał w podatkowym systemie księgowym oraz w kartotekach poszczególnych podatników nieuprawnionych i niezgodnych z prawdą odpisów księgowań i wpłat. Niewątpliwym jest również, że Skarżąca dysponuje potwierdzeniem zapłaty poszczególnych rat podatku wystawionych na drukach ścisłego zarachowania i opieczętowanych czerwoną, okrągłą pieczątką urzędową Wójta. Z treści skargi wynika, że wobec ww. pracownika Urzędu Gminy toczy się postępowanie karne, w którym podejrzany jest on o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i art. 284 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., a Skarżąca ma w tym postępowaniu status pokrzywdzonej.

Powyższe okoliczności nie uniemożliwiły jednak zarówno SKO, jak i Wójtowi, dokonania zarachowania ww. wpłat Skarżącej z 2020 r. na poczet istniejących ich zdaniem zaległości podatkowych w sposób pomijający okoliczności przedmiotowej sprawy. Kontrola legalności działania organów podatkowych obu instancji w sprawie sposobu zarachowania, dokonana w sposób prawomocny przez sąd administracyjny w sprawie I SA/Wr 942/21, wskazała na działanie niezgodne z prawem, czego dowiodła przedstawiona w jego uzasadnieniu argumentacja.

Przykładając te okoliczności do treści zaskarżonego postanowienia oraz jego uzasadnienia, stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie odniósł się do nich w sposób dostateczny, poprzestając na konsekwentnym uznaniu się za związany treścią stanowiska zajętego w ww. ostatecznych postanowieniach SKO w sprawie zarachowania wpłat Skarżącej z 2020 r. na III i IV ratę podatku rolnego za 2015 r., wobec uznania ich za dokumenty urzędowe oraz wobec uznania braku tego przymiotu po stronie dowodów w postaci pokwitowań wpłat dokonanych przez Skarżącą z tego tytułu. Mimo, że SKO wcześniej prezentowało w tym zakresie inny pogląd, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odnosiło się do tych kwestii w sposób lakoniczny. Podkreślono bowiem, że kluczowe jest tutaj samo rozstrzygnięcie, które w efekcie doprowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pominięto natomiast w ogóle oczywisty negatywny wpływ takiego uzasadnienia na sytuację prawną Strony, która od samego początku twierdziła i była zainteresowana tym, aby wierzyciel odnosząc się do wniesionego zarzutu uznał, że zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek zapłaty przez nią podatku w 2015 r. w formie gotówkowej, czego dowodzić miały przedmiotowe pokwitowania.

Dla Skarżącej właśnie ten aspekt miał fundamentalne znaczenie, które organ odwoławczy skwitował stwierdzeniem, że na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i tak nie wpłynie ewentualne uchylenie ostatecznych postanowień wydanych w przedmiocie zarachowania wpłat z 2020 r. Działając w ten sposób zbagatelizował słuszny interes Strony nieakceptującej stanowiska wierzyciela co do prawidłowości dokonanych zarachowań jej wpłat na poczet spornych zaległości, które jej zdaniem nie istniały. Skarżąca mogła przez to odnieść wrażenie, że arbitralnie organ odwoławczy przyjął racje wierzyciela i nie uwzględnił w sposób dostateczny (bo nie dał temu wyrazu w odpowiedni sposób w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, powołując się na treść uzasadnień innych znanych jej ostatecznych postanowień wydanych w przedmiocie zarachowania jej wpłat) zaoferowanych przez nią dowodów oraz całego materiału zgromadzonego dotychczas w sprawie (dwa segregatory akt administracyjnych).

Przy rozpoznaniu zarzutu opartego na wygaśnięciu zobowiązania podatkowego nie da się pominąć ustaleń na temat przyczyny jego wygaśnięcia. Kwestia ta nie może być traktowana jako obojętna i niemająca znaczenia prawnego dla Zobowiązanej, jeśli dochodzi do stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania z innej przyczyny niż konkretnie wskazywana przez nią i wbrew jej interesowi, który determinowany jest głównym przedmiotem sporu oraz przyczyną niezasadnego – jej zdaniem – wszczęcia egzekucji (negowanie przez wierzyciela zapłaty w formie gotówkowej przedmiotowej należności podatkowej w 2015 r.), stanowiących oś wielu równolegle toczących się i wzajemnie oddziałujących na siebie postępowań. Dla Strony i dla obrotu prawnego nie jest bowiem obojętne czy organ uzna, że stosowanie środka egzekucyjnego było niedopuszczalne w rozumieniu art. 7 § 3 u.p.e.a., bo jej zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty w 2015 r. czy też uzna, że obowiązek ten wygasł na skutek zaliczenia jej późniejszych wpłat na poczet spornej zaległości. Strona i inni uczestnicy obrotu prawnego mogą bowiem z takiej, a nie innej treści, uzasadnienia postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu wywodzić określone wnioski i prawne konsekwencje.

1. 3.8. Powyższe stanowi o naruszeniu powołanych w skardze: art. 7 k.p.a. (zasada praworządności), art. 8 § 1 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji), art. 11 k.p.a. (zasady przekonywania), art. 77 § 1 k.p.a. (zasada wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego), art. 80 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów) oraz art. 107 § 3 k.p.a. stosowanych w związku z odesłaniem zawartym w art. 18 u.p.e.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

1. 3.9. Z tych też względów uchylono postanowienia organów podatkowych obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

1. 3.10. Jak już wyżej była o tym mowa, prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10 lutego 2022 r. w sprawie I SA/Wr 942/21, przesądzono, że organ odwoławczy i Wójt nie mają podstaw prawnych, aby wpłatę poczynioną przez Skarżącą na poczet podatku rolnego za 2020 r. w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaliczyć na poczet zaległości podatkowych w podatku rolnym za 2015 r., albowiem należy uznać, że ww. zaległości nigdy nie powstały. Skarżąca dokonała wpłat rat podatku rolnego, co wynika wyraźnie z przedłożonych urzędowych pokwitowań. SKO i wierzyciel zobowiązani są do respektowania wskazań poczynionych w tamtym wyroku, na co Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wskazuje z kolei w myśl powołanych już wyżej art. 153 i art. 170 p.p.s.a.

1. 3.11. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., zważywszy, że Skarżąca występowała w sprawie samodzielnie, a w związku z tym jedyny koszt podlegający zwrotowi stanowi uiszczony przez nią wpis sadowy w kwocie 100,00 zł.

1. 3.12. Dla porządku wskazać trzeba jeszcze, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, co znajduje uzasadnienie w treści art. 119 pkt 3) p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a.