Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] września 2010 r. nr [...] określającą M. K. i S. K. w przybliżeniu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., odsetki za zwłokę oraz zabezpieczenie wykonania tego zobowiązania na majątku podatników.
Z akt sprawy wynika, że decyzja ta została wydana w toku postępowania w sprawie określenia M. i S. K. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., które wszczęto 25 lutego 2010 r. (postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] lutego 2009 r.). Postępowanie to związane było z prowadzoną przez S. K. działalnością gospodarczą. Organ I instancji, wydając decyzję, w trybie art. 33 § 2 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p.", wskazał przesłanki uzasadniające obawy, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. nie zostanie przez podatników wykonane.
Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko wyrażone w tej decyzji. Jednocześnie wyjaśnił, że istotą niniejszego postępowania jest ustalenie istnienia przesłanek do zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych przed wydaniem decyzji wymiarowej, a nie wymiar podatku. W postępowaniu zabezpieczającym organ nie jest zatem zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia lub nie zobowiązania podatkowego i jego wysokości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. i S. K. wnieśli o uznanie, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które wpływały na wynik sprawy. W szczególności skarżący wskazali na naruszenie:
- - art. 33 §1 O.p. przez niezastosowanie wszelkich reguł wynikających z tego przepisu przy ocenie podstawy do wydania decyzji zabezpieczającej,
- - art. 120 O.p. przez działania organu podatkowego w sprzeczności z przepisami prawa,
- - art. 121 §1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych,
- - art. 122 O.p. przez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiania sprawy.
W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca polemizowała ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Strona skarżąca wskazywała, że art. 33 §1 O.p. winien mieć zastosowanie w szczególnych okolicznościach, poprzedzonych działaniami podatnika w zakresie wyzbywania się majątku i nieuzasadnione jest tak szerokie rozumienie tego przepisu jakie przyjął organ podatkowy. Skarżący podnieśli, że celem organu podatkowego było nie zabezpieczenie spłaty zobowiązań, ale uniknięcie groźby ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi oraz z ostrożności procesowej o jej oddalenia.
Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ odwoławczy stwierdził, że skarga została wniesiona po wygaśnięciu decyzji zabezpieczającej. Decyzja Naczelnika Urzędy Skarbowego [...] w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. na majątku skarżących została doręczona skarżącym w dniu 23 grudnia 2010 r., a skarga do Sądu została wniesiona 11 stycznia 2011 r.
Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 21 marca 2011 r. Sąd zawiesił postępowanie z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. w związku z przedstawieniem do rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, budzącego poważne wątpliwości, zagadnienie prawne, mianowicie – czy wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu, na podstawie art. 33 §1 pkt 2 i 3 O.p., powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 O.p.
Postępowanie podjęto postanowieniem z 21 listopada 2011 r. po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 24.10.2011 r. uchwały sygn. akt I FPS 1/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
W ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym, wniesienie skargi było niedopuszczalne.
Decyzja zabezpieczająca, wydana na podstawie art. 33 § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 O.p., zgodnie z art. 33a § 1 pkt 2 tej ustawy, wygasła bowiem przed dniem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Na wstępie należy wyjaśnić, że decyzje zabezpieczające są decyzjami tymczasowymi i akcesoryjnymi. Decyzje te nie mają charakteru decyzji samoistnych, gdyż same nie kształtują obowiązku adresata jako podatnika, powiązane są z toczącym się postępowaniem wymiarowym. Byt prawny decyzji zabezpieczających kończy się z chwila doręczenia decyzji wymiarowych. Zakończenie bytu prawnego decyzji zabezpieczającej skutkuje brakiem przedmiotu kontroli, w tym kontroli sądowej.
Z akt sprawy wynika, że decyzja określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. została doręczona stronie 23 grudnia 2010 r. W tym dniu wygasła zatem decyzja zabezpieczająca. Skargę na decyzję zabezpieczającą strona wniosła 10 stycznia 2011 r., tj. po wygaśnięciu decyzji zabezpieczającej. W dniu wniesienia skargi do Sądu zaskarżona decyzja nie funkcjonowała już w obrocie prawnym, zatem wniesienie skargi na tę decyzję było niedopuszczalne.
Z tych przyczyn Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Uiszczony wpis Sąd zwrócił stronie skarżącej na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.