Uzasadnienie
Strona skarżąca Przedsiębiorstwo A spółka z o.o. w L. złożyła w Urzędzie Skarbowym w L. deklarację VAT-7 na miesiąc grudzień 2001r. w której wykazała należną kwotę zwrotu w wysokości [...].
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ podatkowy zaliczył część w/w kwoty w wysokości [...]na poczet pozostałej do realizacji opłaty prolongacyjnej ustalonej decyzją Urzędu z dnia [...]nr [...] rozkładającej na raty zapłatę zobowiązania z tytułu dywidendy za lata 1992 i 1993 w łącznej kwocie [...].
Na powyższe postanowienie podatnik złożył zażalenie zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 75 § 1 ustawy ordynacja podatkowa stwierdzając, iż opłata prolongacyjna na poczet której organ zaliczył należny podatnikowi do zwrotu podatek nie jest zobowiązaniem podatkowym zaległym ani bieżącym. Żaląca się strona stwierdziła, że w świetle art. 51 ordynacji podatkowej wobec rozłożenia zapłaty zaległości podatkowej na raty, jedynie przekroczenie ustalonych decyzją terminów płatności może spowodować powstanie zaległości podatkowej i to tylko w wysokości raty. Spółka podniosła także, że zaliczenie należnego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001r. na poczet opłaty prolongacyjnej nastąpiło pomimo, że wcześniej kierownictwo Urzędu zadeklarowało odstąpienie od naliczania opłaty prolongacyjnej.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...]Izba Skarbowa we W. 0/Z w L. utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji wskazując iż zgodnie z art. 75 § 1 ustawy ordynacja podatkowa Urząd Skarbowy był zobligowany do dokonania naliczenia należnego zwrotu podatku na poczet zobowiązań bieżących za jakie organ odwoławczy uznał przedmiotową opłatę prolongacyjną, zważywszy że w myśl wyżej powołanego przepisu zwrot nadpłaty możliwy jest jedynie w razie braku zaległych lub bieżących zobowiązań. Odnosząc się do powoływanego przez spółkę faktu uzyskania przez nią od pracowników urzędu promesy odstąpienia od naliczenia opłaty prolongacyjnej organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy sprawy nie zawiera dowodów dokumentujących to zdarzenie.
Postanowienie organu II instancji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez podatnika do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze strona podniosła zarzut naruszenia art. 75 i 212 ustawy ordynacja podatkowa podnosząc że ustalone raty płatności podatku, których terminy jeszcze nie nastąpiły nie były w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wymagalne i jako takie nie mogą być uznane za bieżące zobowiązania podatkowe. Nie zależnie od powyższego wydając zaskarżone postanowienie zdaniem podatnika organ odwoławczy naruszył art. 212 ordynacji podatkowej uznając, że organ I instancji nie jest związany swoją decyzją o rozłożeniu zaległości na raty, pomijając tę okoliczność milczeniem. Strona skarżąca stwierdziła iż działaniem organów podatkowych został naruszony słuszny interes podatnika poprzez pozbawienie go należności na zaspokojenie bieżących potrzeb finansowych.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności a więc zgodności z prawem zarówno materialnym jak i formalnym.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Sporna w sprawie jest kwestia zaliczenia przez organy podatkowe podatku należnego stronie skarżącej do zwrotu na poczet opłaty prolongacyjnej.
Aby odpowiedzieć na pytanie czy zasadnie organy podatkowe należny stronie skarżącej zwrot podatku zaliczyły na poczet opłaty prolongacyjnej należy wyjaśnić charakter opłaty prolongacyjnej oraz sposób powstania obowiązku jej zapłaty. I tak zgodnie z art. 57 ordynacji podatkowej organ podatkowy - w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej oraz rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej - ustala opłatę prolongacyjną. Opłata ta stanowi swego rodzaju oprocentowanie "kredytu podatkowego" powstałego w wyniku odroczenia terminu płatności podatku (zaległości podatkowej) lub rozłożenia tej płatności na raty. Opłatę prolongacyjną organ podatkowy określa w decyzji wydanej na podstawie art. 48 § 1 pkt 1 lub pkt 2 tzn. decyzji w sprawie odroczenia terminu płatności podatku lub zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, albo rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.
Opłatę prolongacyjną ustala się od odraczanej lub rozkładanej na raty kwoty podatku lub zaległości podatkowej. Obowiązek uiszczenia tej opłaty wynika wyłącznie z wydanej decyzji, w której określa się zarówno wysokość tejże opłaty jak i terminy jej płatności. Z powyższej regulacji wynika zatem iż opłata prolongacyjna nie jest wymagalna przed upływem terminu jej zapłaty określonego w decyzji. Tym samym dopiero z chwilą nadejścia terminu jej płatności staje się ona bieżącym zobowiązaniem podatkowym, zaś po upływie tego terminu staje się zaległością podatkową.
Nie sposób zatem podzielić stanowiska zaprezentowanego przez organ odwoławczy iż "określone decyzją ratalną terminy spłat opłat prolongacyjnych są terminami wskazującymi ostateczne daty ich uregulowania, co nie oznacza, że dopiero z nadejściem terminów spłat poszczególnych rat zobowiązanie nimi objęte staje się wymagalne, a do dnia upływów tych terminów nie mają one statusu zobowiązań bieżących".
Uznać zatem należało iż opłata prolongacyjna w momencie zaliczenia jej na poczet należnego podatnikowi podatku do zwrotu nie stanowiła zarówno zaległości podatkowej jak i bieżącego zobowiązania podatkowego.
Mając zatem powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji uchylić zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przedmiocie wykonalności postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 wymienionej wyżej ustawy. Podobnie art. 200 powyższej ustawy stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.