Uzasadnienie
(...) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 42 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na remont, modernizację lub przebudowę środka trwałego, jeżeli ich kwota w roku podatkowym przekracza połowę wartości tego środka, stanowiącej podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, ze skarżąca Spółdzielnia nabyła 1 września 1994 r. od Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlano-Handlowego, spółka cywilna w B. na podstawie faktury nr 60/94 naczepę typu NZM-18, czyli cysternę do przewozu mleka za kwotę brutto 73.200.000 zł i netto 60.000.000 zł. Następnie zleciła sprzedawcy naprawę główną naczepy, za którą zapłaciła netto 105.500.000 zł na podstawie faktury nr 64/94 z 14 września 1994 r., po czym zarejestrowała naczepę 28 września 1994 r. Przyjęto ją na stan środków trwałych spółdzielni 2 września 1994 r., ustalając jej wartość na kwotę 63.325.000 zł.
Oceniając opisane okoliczności z punktu widzenia obowiązujących przepisów, zwrócić trzeba uwagę na to, że zgodnie z par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. 1994 nr 104 poz. 508/ za środki trwałe uznaje się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, które w sprawie nie mają zastosowania, poszczególne kompletne i zdatne do użytku w momencie przyjęcia do użytkowania w szczególności maszyny, urządzenia i środki transportu, których cena zakupu lub koszt wytworzenia są wyższe niż 10.000.000 zł, a okres użytkowania przekracza rok.
Skarżąca spółdzielnia po kupnie naczepy za 60.000.000 zł musiała zlecić jej naprawę główną za kwotę 105.500.000 zł, po czym dopiero ją zarejestrowała. Prawidłowo zatem organy podatkowe przyjęły, że naczepa ta w czasie kupna nie spełniała jeszcze kryteriów warunkujących uznanie jej za środek trwały, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie, ale uzyskała je dopiero po naprawie głównej, gdy spełniła kryteria techniczne umożliwiające dopuszczenie jej do ruchu.
Przepisy prawa nie pozostawiają podatnikowi możliwości dowolnego wyboru w zakresie amortyzowania środka trwałego, według zasad i stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r., powołanego wyżej, względnie zaliczenia jego wartości w całości do kosztów uzyskania przychodu. Z okoliczności sprawy wynika, że spółdzielnia w istocie nabyła środek trwały w postaci naczepy za kwotę 160.500.000 zł, bowiem tyle zapłaciła sprzedawcy z uwzględnieniem kosztów dokonanej przez niego naprawy głównej, bez której naczepa nie nadawała się do użytku. Taka też kwota winna być w zasadzie przyjęta jako wartość tego środka trwałego i zaliczana w koszty stopniowe w formie odpisów amortyzacyjnych.
Powoływane przez stronę skarżącą zarządzenie Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1994 r. w sprawie częściowego zaniechania ustalania i poboru podatku dochodowego /M.P. nr 22 poz. 178/ dotyczy, jak trafnie to podniosły organy podatkowe, środków trwałych, których remont podjęto w czasie użytkowania, a nie tych kosztów, które należało wyłożyć, aby dane urządzenie mogło w ogóle stać się środkiem trwałym w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów, po przywróceniu mu właściwości umożliwiających użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem.
Ponieważ w opisanej sytuacji z podanych powodów nie stwierdzono, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lub 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, oddalono wniesioną skargę zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy.