Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] (nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w dalszej części powoływanej jako "op") odmówił J. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] (nr [...]) w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Dla przekroczenia terminu nie stanowił usprawiedliwienia wyjazd na urlop, skoro strona nie poinformowała o tym organu podatkowego, ani też nie wskazała nowego adresu dla doręczeń. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawała argumentacja wniosku, że przekroczenie terminu nie było drastyczne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. B. zarzucił, że składając odwołanie w istocie domagał się stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż jego zdaniem decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną. Obok tego podniósł, że w tracie postępowania podatkowego nie był zapoznawany z metodami oraz sposobem wyliczenia podstawy opodatkowania. Domagała się strona uchylenia decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga była zasadna, jednakże z innych powodów aniżeli przytoczone w jej uzasadnieniu.
Zgodnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa, którego strona nie podnosi w skardze.
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z treści art. 162 § 1 op wynika, że przesłanką faktyczną do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu jest jego (terminu) przekroczenie. Termin do wniesienia odwołania wynosi dni 14 i biegnie od dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji (art. 223 § 2 pkt 1 op). W konsekwencji, warunkiem orzekania przez organ odwoławczy (art. 163 § 2 op) o przywróceniu lub odmowie przywrócenia terminu do odwołania, jest bezsporne ustalenie, że skarżona decyzja została doręczona, a także iż upłynął wskazany 14-dniowy termin.
Organ odwoławczy uznał za skuteczne doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wołowie - w trybie art. 150 op.
Według § pkt 1 tego artykułu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub 149, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (pkt 1), zaś adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w tym miejscu (w placówce pocztowej – przypis). Stosownie do § 2 art. 150, zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane, z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (14-dniowego – przypis).
Z przytoczonego uregulowania wynika, że jednym z warunków doręczenia w tym trybie, jest zawiadomienie adresata o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, przy czym zawiadomienie to umieszcza się w jednym z miejsc wskazanych w § 2 art. 150.
Z przedstawianego, na żądanie Sądu, druku "potwierdzenia odbioru" dołączonego do przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., nie wynika, iż adresata zawiadomiono w wymagany sposób, o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, albowiem brak jest adnotacji (zaznaczenia) o miejscu pozostawienia zawiadomienia. Sama zaś adnotacja poczty, że przesyłkę awizowano, jest niewystarczająca, skoro przepis podatkowy określa również miejsce pozostawienia zawiadomienia. Niespełnienie tego wymogu oznaczało przeto, że doręczenia nie można było uznać za dokonane w trybie omówionego unormowania.
Dlatego też z powyższych względów należało dojść do wniosku, że w sprawie podatkowej nie wyjaśniono dostatecznie kwestii doręczenia decyzji wymiarowej, a w konsekwencji tego, czy doszło do uchybienia terminu we wniesieniu odwołania, co obok naruszenia art. 150 § 2 op, uzasadniało postawienie organowi podatkowemu zarzutu naruszenia art. 122 op. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa.