Uzasadnienie
Strona skarżąca, działając samodzielnie, pismem nadanym [...] października 2013 r. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wnioskodawca do [...] października 2013 r. okazywał się zaświadczeniem o czasowej niezdolności do pracy. Po zakończeniu ustawowego okresu, czyli 182 dni przebywania na zwolnieniu lekarskim, lekarz nie wystawił dalszego zaświadczenia. Mimo to wnioskodawca ze względu na stan zdrowia nadal nie jest zdolny do podjęcia pracy. Złożył też stosowny wniosek do ZUS o świadczenie rehabilitacyjne. Strona stąd wywiodła, ze zachowała 7-dniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o przywrócenie terminu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. –dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia łącznie przesłanek wymienionych w art. 87 p.p.s.a. Stosownie do brzemienia tego przepisu, wniosek w tym przedmiocie należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym dokonaniem czynności, której strona nie dokonała w terminie. Ponadto we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, co stanowi zasadniczą przesłankę uwzględnienia żądania wniosku.
Dokonując oceny warunków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, warunkujących jego dopuszczalność, zdaniem Sądu, nie zostały one dopełnione. W pierwszej kolejności w wątpliwość należy poddać zachowanie terminu 7-dniowego. Strona bowiem nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego datę ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Nadto z akt niniejszej sprawy wynika, iż pomimo okoliczności, na które się powołuje (zwolnienie lekarskie trwające 182 dni, do [...] października 2013 r.), osoba upoważniona do reprezentowania strony zgodnie z zapisami w KRS (prezes zarządu P. K.) dokonywała w sprawie czynności. Mianowicie odbierała przesyłki z Sądu w urzędzie pocztowym, w tym odpis postanowienia, na które obecnie wniosła zażalenie, złożyła wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu, nadając go w urzędzie pocztowym w dniu [...] lipca 2013 r. Wywieść stąd zatem należało, że przyczyny niezachowania terminu, o ile istniały, ustały wcześniej, aniżeli w dacie, na którą strona powołuje się we wniosku.
Jakkolwiek powyższy brak formalny nieuprawdopodobnienia daty ustania przyczyny uchybienia terminowi jest usuwalny poprzez wezwanie strony do przedłożenia stosownego dokumentu, z którego wynikałaby końcowa data zwolnienia lekarskiego, to kolejny warunek dopuszczalności wniosku o przywrócenia terminu nie podlega usunięciu. Chodzi tutaj o jednoczesne dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie.
W niniejszej sprawie czynność tą stanowi zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach podatkowych także przez doradcę podatkowego. Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone przez stronę i podpisane przez prezesa zarządu.
Powyższy brak formalny, jak to zostało już wyżej powiedziane, jest nieusuwalny. Tym samym strona nie dokonała skutecznie czynności, dla której wnosiła o przywrócenie terminu, a co za tym idzie, wniosek w tym przedmiocie ocenić należało jako niedopuszczalny. W rezultacie podlegał on odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. w ocenie Sądu, zasadne było jednoczesne odrzucenie zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej z przyczyn, które zostały wyżej podane, wynikających z powołanej regulacji art. 194 § 4 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, powyższy środek zaskarżenia jest dotknięty wadą, która nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 88 p.p.s.a., zaś postanowienie zawarte w punkcie II oparł na podstawie 178 w związku z 197 § 2 p.p.s.a.