Uzasadnienie
Skarżący, K. K. i T. K. wnieśli osobiście skargę o wznowienie postepowania sądowego m.in. w sprawie I SA/Wr 788/11, w której wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. oddalono skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2006 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 29 grudnia 2011 r. W ww. sprawie, w postępowaniu przed sądem I instancji, skarżącym przyznane było prawo pomocy w zakresie całkowitym, to jest w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego z urzędu.
W skardze o wznowienie postępowania jako podstawy prawne powołane zostały przepisy art. 271 ust. 2 i 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Skarżący podnieśli, że w postępowaniach sądowych w wielu sprawach Sąd orzekał w latach 1998-2004 łącznie wobec K. K. i J. K., następnie w latach 2004-2013 wobec K. K. i T. K., pomijając okoliczność, że małżonkowie mieli ustanowioną rozdzielność majątkową, zaś ich córka jest zameldowana pod innym adresem zamieszkania.
W związku z tak sformułowaną skargą o wznowienie postępowania, Sąd wezwał pełnomocnika z urzędu, którym ustanowiony został dor. pod. S. Z., do uzupełnienia jej braków formalnych, przez podanie uzasadnienia powołanej w skardze podstawy wznowienia, opartej na przepisie art. 271 ust. 2 oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi dla każdej z powołanych podstaw prawnych wznowienia – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia.
Wezwanie zostało doręczone skutecznie 4 grudnia 2013 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie w wyznaczonym terminie pełnomocnik wskazał, iż został wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej z urzędu, jednak nie jest to równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Z kolei do dnia 11 grudnia 2013 r. takiego pełnomocnictwa od skarżących nie otrzymał. Następnie w dniu 7 stycznia 2014 r. wpłynęły do tutejszego Sądu dokumenty pełnomocnictw udzielonych dor. pod. S. Z. przez oboje skarżących, bez odpowiedzi na wskazane wyżej wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu.
Warunki formalne skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zostały określone w art. 277 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zaś zgodnie z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Powyższe przepisy stały się podstawą do wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi wniesionej przez K. i T. K..
Wyjaśnić wypada, iż skarżący powołali jako podstawę wznowienia postępowania przepis, którego brak w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest art. 271 ust.
2. Sąd zatem przyjął, iż chodzi o przepis art. 271 pkt 2, który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
W przedmiotowej skardze brak było jednak uzasadnienia powyższej podstawy wznowienia postępowania, które – w myśl art. 279 p.p.s.a. – stanowi jej obligatoryjny element (por. postanowienie NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 347/08, publ. LEX nr 494207).
Z kolei co do żadnej z wymienionych podstaw wznowienia postępowania sądowego nie podano okoliczności, które wskazywałyby na zachowanie terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Sąd zatem nie miał możliwości zbadania tego warunku formalnego.
Wobec powyższego wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 276 p.p.s.a., do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy dotyczące wznowienia postępowania nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Konsekwencje nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który nakłada obowiązek jej odrzucenia przez Sąd.
W niniejszej sprawie 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 11 grudnia 2013 r. (środa). Zaś do dnia wydania niniejszego postanowienia ani pełnomocnik, ani skarżący nie udzielili odpowiedzi na wezwanie Sądu w tym przedmiocie.
Końcowo wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z art. 244 § 2, w brzmieniu obowiązującym od 10 kwietnia 2010 r., ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Co za tym idzie, błędne było przeświadczenie pełnomocnika z urzędu, że nie może podejmować czynności przed udzieleniem mu pełnomocnictwa przez skarżących.
W tym stanie rzeczy, na podstawie przedstawionych wyżej okoliczności i powołanych regulacji prawnych, Sąd postanowił jak w punkcie I sentencji.
Co do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego, wskazać trzeba, że obojgu skarżącym przyznane zostało prawo pomocy w powyższym zakresie w sprawie I SA/Wr 788/11. Zaś w uchwale z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że charakter postępowania wznowieniowego przemawia za tym, iż przyznanie "w sprawie" prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika rozciąga się na postępowanie wznowieniowe.
Wobec powyższego wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony wraz ze skargą należało ocenić jako bezprzedmiotowy. W związku z tym orzeczono jak w punkcie II sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.