Uzasadnienie
K.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 14 kwietnia 2014 r.
Skarga nie została podpisana oraz nie zawiera uzasadnienia.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 czerwca 2014 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego.
Jednocześnie, zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2014 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem wyżej określonym.
Przesyłki (dwie) zawierające powyższe wezwania, skierowane pod adres podany w skardze, doręczono skarżącej w dniu 21 lipca 2014 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia.
Z akt sprawy wynika, że wezwania nie zostały wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.
Wśród wymogów, jakie dla pism stron – w tym dla skargi – ustanawia art. 46 § 1 p.p.s.a., znajduje się umieszczenie podpisu osoby, która to pismo wnosi (pkt 4). Z kolei stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego
Z kolei po myśli art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Nadto stosownie do treści art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W rozpoznawanej sprawie zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 i 30 czerwca 2014 r. wezwano skarżącą do usunięcia wskazanych wyżej braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że przesyłki zawierające przywołane wezwania zostały doręczone skarżącej w trybie art. 73 § 1-4 p.p.s.a. (prawna fikcja doręczenia).
Przepis art. 73 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego – czternastego dnia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r. II GSK 589/14, LEX nr 1447223)
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione.
Z akt sprawy wynika bowiem, że przesyłki zawierające wezwania, o jakich jest mowa wyżej, zostały dwukrotnie awizowane w dniach 7 lipca 2014 r. i 14 lipca 2014 r. (dowód: k. 11 i 12 akt sądowych), a "awiza" - co potwierdzają adnotacje poczynione przez listonosza – zostały umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zatem uznać należy, że z dniem 21 lipca 2014 r. (czternaście dni liczone od daty pierwszego awizowania przesyłki) doszło do ich skutecznego doręczenia skarżącej. Z tym też momentem rozpoczął swój bieg termin do wykonania ww. wezwań, który upłynął w dniu 28 lipca 2014 r. Ponieważ skarżąca w wyznaczonym terminie nie wykonała czynności, o które została wezwana, skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.