Uzasadnienie
W sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku do towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2003 r. do grudnia 2003 r., w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za wskazane miesiące.
Zarówno organ podatkowy jak i skarżąca spółka wnieśli o rozważenie zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa", z uwagi na skierowanie w dniu 31 lipca 2007 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, czy postanowienia I Dyrektywy oraz VI Dyrektywy wyłączają stosowanie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku do towarów i usług na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r.
Odnosząc się do wniosków stron, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie wystąpiła fakultatywna przesłanka zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1) ppsa. Zgodnie z tym przepisem Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Otóż w sprawie zawisłej pod sygnaturą akt I FSK 1062/06, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r., na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: 1. Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej? 2. Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego? 3. Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.)?
W świetle powyższego uznać należy, iż rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w tym przedmiocie, będzie miało wpływ na ocenę kontroli legalności zaskarżonej przez skarżącą spółkę w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., tym bardziej, że spółka zaskarżyła przedmiotową decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego..
Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) ppsa postanowił jak w sentencji.