Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] T. P. poinformował Dyrektora Izby Skarbowej we W., że jest "zmuszony zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wszystkie [...] (...) decyzji z dnia [...] (...), chyba że zostałyby pilnie zmienione na rozstrzygające o istocie sprawy". Podatnik wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – K. odmówił mu stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000 — 2004 r. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej wydał [...] decyzji z rozstrzygnięciem "uchyla w całości decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie w sprawie". Według podatnika, skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał odmowne decyzje, to organ odwoławczy był obowiązany orzec w drodze decyzji o istocie sprawy, zgodnie z art. 207 Ordynacji podatkowej. Nie było to postępowanie wymiarowe lub inne podatkowe wszczęte z urzędu, lecz mające na wniosek strony rozstrzygnąć o istocie sprawy, tj. o istnieniu nadpłaty podatku.
Umorzenie postępowań w sprawie, bez względu na treść uzasadnień decyzji uznających, że skorygowane deklaracje podatkowe nie budzą wątpliwości, jest uznaniem za bezprzedmiotowe wniosków o stwierdzenie nadpłat.
W piśmie z dnia [...] podatnik poinformował Wicedyrektor Izby Skarbowej, że nie wniósł skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wobec stwierdzenia wpływu nadpłat na konto bankowe w dniu [...].
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na wycofanie skargi lub o oddalenie skargi, w przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku.
W piśmie z dnia [...] podatnik poinformował, że nie wniósł skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, ponieważ Urząd Skarbowy w dniu [...] przekazał nadpłaty podatku na jego rachunek bankowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Skarga wyraża niezadowolenie z działania lub bezczynności organu administracji publicznej i ma na celu usunięcie z obrotu prawnego wadliwego działania organu administracyjnego lub jego bezczynności.
W piśmie z dnia [...] T. P. wskazał, że jest zmuszony zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, chyba że zostałaby zmieniona na rozstrzygnięcie o istocie sprawy. Podatnik wyraził swoje niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej oraz sformułował zarzuty przeciw decyzji, w związku z czym pismo to zostało potraktowane jako skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Po otrzymaniu nadpłaty podatku na rachunek bankowy, strona wyjaśniła, że nie składała skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dlatego też Sąd przyjął, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek cofnięcia skargi przez skarżącego. Cofnięcie skargi nie zmierza bowiem do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej nieważnością.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi