Uzasadnienie
W dniu 30 czerwca 2003 r. listem poleconym Pani M. S. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] o nr [...]. Przedmiotem zaskarżonej decyzji była odmowa oprocentowania zwróconej nadpłaty w opłacie skarbowej wynikającej z czynności cywilnoprawnej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podniosła, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, bowiem decyzję o której mowa wyżej doręczono stronie w oparciu o art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 22 kwietnia 2003 r.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zaskarżona decyzja wysłana została do strony skarżącej w dniu 10 kwietnia 2003 r. listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru w dniu 11 kwietnia 2003 r. pracownik Urzędu Poczty w B. uczynił na niej adnotację, iż z powodu niemożności doręczenia przesyłki pozostawia ją na okres siedmiu dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym o czym pozostawiono informację w oddawczej skrzynce pocztowej.
W dniu 29 kwietnia organ po raz drugi wysłał podatniczce decyzję, także doręczoną w trybie wynikającym z art. 150 Ordynacji podatkowej.
24 czerwca 2003 r. skarżąca zwróciła się do Izby Skarbowej o doręczenie decyzji w przedmiocie oprocentowania nadpłaty, wyjaśniła przy tym, że przebywała przez dłuższy czas poza miejscem zamieszkania.
Czyniąc zadość prośbie podatniczki organ przesłał swoje rozstrzygnięcie w dniu 26 czerwca 2003 r., którą to datę skarżąca wskazała w skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako datę doręczenia decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 148 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo w oparciu o § 2 mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego lub w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.
W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata a to w oparciu o przepis art. 149 ustawy wskazanej wyżej.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149 ustawy Ordynacja podatkowa w oparciu o przepis art. 150 § 1 i 2 tejże - poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę.
Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym wyżej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż organ odwoławczy wysłał zaskarżoną decyzję na adres skarżącej w dniu 10 kwietnia listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Prawidłowo pracownik Urzędu Poczty w B. nie mogąc doręczyć przesyłki adresatowi z powodu jego nieobecności, zastosował zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami tak zwane doręczenie zastępcze.
Forma doręczenia zastępczego jest niewątpliwie swoistą fikcją doręczenia, niemniej jednak czasowa nieobecność adresata decyzji nie może tamować biegu terminów szczególnie w sytuacji, kiedy doręczenie jest początkiem biegu terminu do uprawomocnienia się aktu prawnego i tym samym początkiem biegu terminu do wniesienia środków odwoławczych.
Późniejsze doręczenie przez organ odwoławczy odpisu decyzji dokonane na prośbę podatniczki jest jedynie faktem, który nie czyni nieskutecznym doręczenia decyzji w myśl wyżej cytowanych przepisów Ordynacji podatkowej.
Mając na względzie powyższe, skargę jako wniesioną po terminie należało odrzucić po myśli art. 58 § 1 pkt 2.