Uzasadnienie
Pismem z 21 września 2015 r. I. M. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W sprawie, na wniosek skarżącej, referendarz sądowy przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (postanowienie z 9 listopada 2015 r.).
Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu r. pr. F. F. w piśmie z 10 marca 2016 r. oświadczył w imieniu skarżącej, że cofa skargę. Pełnomocnik zaznaczył, że cofnięcie skargi zostało zaakceptowane przez skarżącą. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie występują negatywne przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Przyjąć zatem należało, że skarżąca skutecznie cofnęła skargę na opisane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. To zaś powoduje związanie Sądu cofnięciem skargi i koniecznością umorzenia postępowania sądowego stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.
Na marginesie Sąd wskazuje, że w kwestii wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.