Uzasadnienie
K. P. (dalej jako skarżący) wniósł w dniu 22 sierpnia 2013 r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych.
W skardze podniósł, że zaskarżonym postanowieniem organ podatkowy niewłaściwie zaliczył zwrot podatku od towarów i usług na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych. Jego zdaniem organ odwoławczy nieprawidłowo ustalił dzień powstania obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. W sprawie zastosowanie bowiem powinien znaleźć art. 3 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 09 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 86, poz. 959 ze zm.) zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się podatnika na fakt dokonania czynności opodatkowanej.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu drugiej instancji oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wydał postanowienie nr [...] na mocy którego uwzględnił skargę skarżącego w całości i uchylił swoje postanowienie z dnia [...] oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w istocie w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Wskazane postanowienie organ odwoławczy doręczył skarżącemu w dniu 30 września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie podlega umorzeniu.
Art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje instytucję autokontroli działalności organu administracyjnego w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Zgodnie ze wskazanym przepisem, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w ramach swojej właściwości uwzględnić wniesioną skargę w całości.
Dyrektor Izby Skarbowej wydając postanowienie nr [...], uwzględnił skargę skarżącego co do jego wszystkich żądań.
W tej sytuacji dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało je umorzyć.
O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 201 § 1 w zw. z art. 200 oraz 205 § 2 i 4p.p.s.a., w myśl których, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu administracji publicznej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmującego wynagrodzenie i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej określono na podstawie § 3 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 2398, poz. 153 ze zm.).
Do niezbędnych kosztów celowego dochodzenia praw Sąd zaliczył także opłatę skarbowej w kwocie 17 zł od złożonego pełnomocnictwa, o której mowa w ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).