Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Starosta Powiatu W., działając jako wierzyciel, uznał za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego – P. D., względem którego prowadzono postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytuł wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej za 2004 r..
Na skutek zażalenia sprawa stała się przedmiotem oceny organu nadzoru – Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które uchyliło orzeczenie organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, co znalazło wyraz w postanowieniu z dnia [...].
Orzeczenie to stało się przedmiotem skargi, którą złożył Starosta Powiatu W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Z treści przywołanego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest, poza wyraźnie wskazanymi podmiotami (prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w opisanym tam zakresie), każdy podmiot mający w tym interes prawny. Bogaty dorobek orzeczniczy wskazuje, że cecha ta winna być jednostkowa, realna, konkretna i sprawdzalna, a jej podstawą może być tylko i wyłącznie konkretny przepis prawa materialnego, przyznający określone prawa lub obowiązki. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dna 3 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2309/04 opubl. CBOiS).
Jak dowodzi analiza zapadłych w tym przedmiocie rozstrzygnięć sądowych, za utrwalony należy przyjąć pogląd, że prawo do żądania sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych przysługuje jedynie ich adresatowi, wykluczone jest natomiast przyznanie takiego prawa organowi administracyjnemu działającemu w pierwszej instancji, który w ten sposób chciałby bronić swoich racji. Odnosi się to także do organów administracji samorządowej, tym samym organ gminy, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy (pogląd taki wyrażono m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt 802/95, opubl. w ONSA z 1997 r., nr 4,poz. 179, z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, opubl. w ONSA z 1990 r., nr 4,poz.7).
Stanowisko w tej kwestii podzielił również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93 (opubl. w OSNCP z 1994 r.,nr 1,poz. 3), akcentując, że przyznanie organowi administracyjnemu praw strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym doprowadziłoby do nadania mu dwojakiego rodzaju uprawnień - z jednej strony uprawnień władczych w zakresie rozstrzygnięcia, a z drugiej strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje.
Przenosząc poczynione uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że jednostka samorządu terytorialnego jaką jest niewątpliwe Starosta Powiatu W. nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć organu nadzoru. Jej rola w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, w którym występuje w charakterze wierzyciela, jest wyznaczona przepisami prawa publicznego, w tej sferze nałożonych na organ samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego.
Tym samym w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadrzędnej względem niej jednostki. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, w świetle którego żaden szczególny przepis prawa nie upoważnia organu pierwszej instancji do zaskarżania postanowienia organu odwoławczego, a różne poglądy tych organów na sposób załatwienia sprawy indywidualnej nie pozwalają na przyznanie mu uprawnień podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi, w rozumieniu art. 50 p.p.s.a.
Z tych względów Starosta Powiatu W. nie był uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd uznał więc jego skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.