Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. przyznano skarżącemu D. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Na tej podstawie, Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego S. M..
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D. M..
Za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 marca 2015 r. przyznał pełnomocnikowi z urzędu stosowne wynagrodzenie.
Od ww. wyroku wymieniony radca prawny wywiódł skargę kasacyjną, a następnie brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podczas której złożył wniosek o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1388/15 skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu wyroku, w odniesieniu do złożonego przez pełnomocnika z urzędu wniosku o zwrot kosztów pomocy prawnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściwym do rozpoznania tego wniosku jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który postanowił o przyznaniu stronie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków
Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest wniosek wyznaczonego w sprawie radcy prawnego o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, złożony w postępowaniu kasacyjnym, który stosownie do zalecenia zawartego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2017 r., podlegał rozpoznaniu przez Sąd pierwszej instancji.
Podstawę prawną dla ustalenia wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną w postępowaniu kasacyjnym, stanowi rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. w Dz. U. z 2013 r. poz. 490; dalej: rozporządzenie).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) tego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Nie ulega wątpliwości, że wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentował stronę skarżącą w postępowaniach przed Sądami pierwszej i drugiej instancji.
Zatem, mając na uwadze, że wartość przedmiotu sporu w sprawie wynosi 22.017 zł, stawkę minimalną dla biorącego udział w postępowaniu przed sądem drugiej instancji pełnomocnika z urzędu należało przyjąć w kwocie odpowiadającej 75% wynagrodzenia wyliczonego na podstawie § 6 pkt 5) rozporządzenia, czyli w kwocie 1.800 zł. Zaznaczyć jednocześnie należy, że przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 1.800 zł, podlegało - stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia - podwyższeniu o stawkę 23% podatku VAT przewidzianą dla tego rodzaju czynności stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), czyli o kwotę 414 zł (23% kwoty 1.800 zł).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) w zw. z § 6 pkt 5) i § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono jak w sentencji.