Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w dniu 24 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) wspólnie przez skarżących – L. S. i P. S. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 grudnia 2016 r. (nr [...]) mocą której utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 4 sierpnia 2016 r. (nr [...]) określająca L. i P. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 28.580,00 zł.
Jak wynika z akt sprawy, doręczenie skarżonej decyzji podatnikom nastąpiło przy zastosowaniu tzw. fikcji doręczenia.
W przypadku decyzji skierowanej do L. S. przesyłka zawierająca tę decyzję została dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 6 i 14 grudnia 2016 r., a następnie, w dniu 21 grudnia 2016 r. zwrócona do nadawcy (Dyrektora Izby Skarbowej we W.).
W przypadku decyzji skierowanej do P. S. przesyłka zawierająca tę decyzję została dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 12 i 20 grudnia 2016 r., a następnie, w dniu 28 grudnia 2016 r. zwrócona do nadawcy (Dyrektora Izby Skarbowej we W.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona przez L. S. skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Ocenę, czy skarga została wniesiona w terminie, należy w pierwszej kolejności rozpocząć od zbadania czy (i kiedy) zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej.
W stanie faktycznym sprawy, z uwagi na to, że skarga została wniesiona wspólnie przez dwoje skarżących, tj. L. S. i P. S., ocenę terminowości jej złożenia należało oceniać odrębnie w stosunku do każdego ze skarżących.
Wymaga podkreślenia, że w przypadku obojga skarżących doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w trybie tzw. fikcji doręczenia w rozumieniu art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako o.p.).
Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 Ordynacji podatkowej). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej).
Stosując rzeczoną fikcję doręczenia należało przyjąć, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej L. S. w dniu 20 grudnia 2016 r., a skarżącemu P. S. i w dniu 27 grudnia 2016 r. (26 grudnia 2016 r. przypadał na dzień świąteczny).
Z akt sprawy wynika, że złożona wspólnie przez L. S. i P. S. a skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. została wniesiona w dniu 24 stycznia 2017 r.
A zatem, o ile w przypadku P. S. a uznać należało, że pochodząca od niego skarga została wniesiona w terminie (30 dzień upływał 26 stycznia 2017 r.), o tyle w przypadku skargi pochodzącej od L. S. i nadanej (wniesionej) także w dniu 24 stycznia 2017 r. trzeba było uznać, że została ona złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Termin ten, liczony w sposób wskazany w ww. przepisie upływał bowiem w dniu 19 stycznia 2017 r. (czwartek). Do tego też dnia najpóźniej skarżąca L. S. winna była wnieść skargę.
Wskazana okoliczność obligowała Sąd do odrzucenia skargi pochodzącej od L. S. jako spóźnionej.
Wymaga wyjaśnienia, że odrzucenie skargi wobec L. S. nie pociąga negatywnych konsekwencji dla drugiego ze skarżących, tj. P. S. a, który skargę złożył w terminie.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.