Uzasadnienie
B. K. oraz Ł. P. wnieśli – w jednym piśmie – do tutejszego Sądu skargę. W treści skargi skarżący zawarli wniosek o zwolnienie ich od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W związku z tym, że na skardze znajdowała się jedynie fotokopia podpisu Ł. P. zarządzeniem z dnia 23 grudnia 2015 r. sędzia sprawozdawca wezwał Ł. P. do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwróconej Sądowi przesyłki zawierającej przedmiotowe wezwanie, wynika, że pomimo jej dwukrotnego awizowania i zawiadomienia o tym fakcie adresata, nie została ona podjęta przez skarżącego w czternastodniowym terminie. W tych okolicznościach uznano, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone stronie prawidłowo, przy przyjęciu fikcji doręczenia w dniu 27 listopada 2015 r., zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. H. Knysiak–Molczyk [w:] T. Woś, H. Krysiak– Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Zatem podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.
Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia.
W omawianej sprawie wniesiona skarga nie zawierała własnoręcznego podpisu skarżącego a jedynie mechanicznie odtworzony podpis (fotokopia). Dlatego też wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis wezwania do uzupełnienia braku formalnego została doręczona skarżącemu – w trybie prawnej fikcji doręczenia – w dniu 27 listopada 2015 r., zatem podpisanie skargi winno było nastąpić najpóźniej w dniu 4 grudnia 2015 r. (piątek). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, brak skargi nie został usunięty.
W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – odrzucił skargę skarżącego Ł. P., o czym orzekł w pkt I sentencji.
Jednocześnie w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 30 stycznia 2013 r., II OZ 37/13 oraz 5 marca 2013 r., I OZ 152/13; CBOSA). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniesiona przez stronę skarga – w świetle nieuzupełnienia braków formalnych – nie mogła skutecznie wszcząć postępowania sądowego. Stąd też w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że należało skargę uznać za oczywiście bezzasadną.
W konsekwencji, Sąd – na podstawie art. 247 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie II sentencji.