Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta B., działając jako wierzyciel, zajął stanowisko, że zarzut wniesiony przez "A" sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca) na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., obejmujące należności z tytułu II, III i V raty podatku od nieruchomości za 2015 rok, jest bezzasadny.
Na ww. postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.(dalej: Kolegium) nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia, dając temu wyraz w postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. nr [...].
Skarżąca, stosując się do pouczenia zawartego w ww. postanowieniu Kolegium, zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowił, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658) z mocą obowiązującą począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). Ustawa zmieniająca nadała temu przepisowi następujące brzmienie: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu".
W konsekwencji, przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., wyklucza możliwość skarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego dwóch rodzajów postanowień wydanych w sprawie zgłoszonego zarzutu w prowadzonej egzekucji, mianowicie: gdy wierzyciel orzekł o niedopuszczalności zarzutu i gdy jego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, przedmiotem skargi wniesionej w dniu 25 września 2015 r., jest orzeczenie organu administracji publicznej, które dotyczy stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, zajętego w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.). Uwzględniając zatem tę okoliczność faktyczną w świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą i mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli Sądu. Zaznaczyć przy tym trzeba, że już w momencie wydania przez Kolegium zaskarżonego postanowienia (tj. w dniu 2 września 2015 r.) nie służyła na nie skarga do tut. Sądu, choć o takim trybie zaskarżenia skarżąca została w tym postanowieniu pouczona. Niemniej, błędne pouczenie, do którego skarżąca się zastosowała, nie może skutkować przyjęciem skargi do merytorycznego rozpoznania, gdyż jak już Sąd wskazał, przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na tego rodzaju postanowienie.
Skarga ta jest zatem niedopuszczalna i nie może być rozpoznana ani na rozprawie, ani - jak o to wnosiło Kolegium – w trybie uproszczonym. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.