Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Na tej podstawie, Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego S. M..
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę. Koszty w tym zakresie zasądzone zostały postanowieniem Sądu z dnia 23 lutego 2015 r.
W dniu 11 lutego 2015 r. pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną. Pismem z dnia 30 maja 2015 r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik ponowił wniosek o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (protokół rozprawy z dnia 1 czerwca 2017 r.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), który w § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Tożsame uregulowanie w § 22 zawiera poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.).
W niniejszej sprawie, postępowanie w drugiej instancji wszczęte zostało pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ((tekst jedn. w Dz. U. z 2013 r. poz. 490 – dalej: rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych) i zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2017 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie skarżącego przed Sądem II instancji określają przepisy tego rozporządzenia.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia.
Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym stawka ta wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 100 %, nie mniej jednak niż 120 zł.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 6.986 zł.
W § 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5.000 zł do 10.000 zł stawkę minimalną określono na 1.200 zł. Mając jednakże na uwadze treść § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym niezbędne było ustalenie stawki minimalnej na poziomie 900 zł. Wymienione wynagrodzenie należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 2 ust. 3 tego rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku). Podatek o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy prawnego wynosi w sprawie 207 zł. Wynagrodzenie to winno zatem wynosić 1107 zł (900 x 23% =1.107 zł).
Wobec tego uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącej, stosownie do § 6 pkt 4 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu