Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata uzasadniając, że od 23 marca 2006 r. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wskazał, że jest na utrzymaniu córki i rodziny oraz że korzysta z pomocy społecznej na uczącą się córkę. Po przejęciu nieruchomości przez bank za zaległe odsetki, musiał się stamtąd wymeldować. Natomiast, żeby rejestrować się w urzędzie pracy, musiał być zameldowany.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, nie żadnych nieruchomości, żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jedyny dochód w kwocie 200-300 zł uzyskuje z pracy dorywczej.
Do wniosku zostało dołączone aktualne zaświadczenie o statusie wnioskodawcy jako bezrobotnego bez prawa do zasiłku.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Sądu skarżący wykazał powyższą okoliczność. Sąd miał na względzie, że wnioskodawca nie ma żadnego stałego źródła dochodu. Utrzymuje się jedynie z pomocy rodziny, pracy dorywczej i pomocy społecznej na rzecz uczącej się córki. Poza tym nie posiada żadnego majątku. Zdaniem Sądu dane zawarte we wniosku oraz w piśmie z dnia 24 grudnia 2007 r. były wystarczające do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Natomiast wzywanie o dodatkowe dokumenty dotyczące stanu rodzinnego, majątkowego i finansowego strony skarżącej na podstawie art. 255 p.p.s.a., narzucałoby tylko ponoszenie przez nią dodatkowych kosztów.
Mając zatem na uwadze powyższe, należało uznać, ze wnioskodawca nie dysponuje środkami na opłacenie jakichkolwiek kosztów postępowania i dlatego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.