Uzasadnienie
W dniu 9 czerwca 2014 r. skarżący wniósł skargę na oznaczoną w sentencji decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie ze względu na uchybienie terminowi do jej wniesienia.
Postanowieniem z 18 sierpnia 2014 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Na to postanowienie skarżący nie wniósł środka zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
W myśl art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- w skrócie p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, to jest regulacji zawartej w art. 110 - 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Po myśli przepisu art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Z kolei zgodnie z § 2 art. 81 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2014 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie do wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 23 kwietnia 2014 r. i upływał z dniem 22 maja 2014 r. (czwartek).
Skarga została nadana w dniu 9 czerwca 2014 r. czyli po upływie wskazanego terminu i wobec tego jako- spóźniona – podlega odrzuceniu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji.
W kontekście złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym należy wskazać, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego). Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi.
W konsekwencji skoro w niniejszej sprawie skarga jako wniesiona po terminie podlegała odrzuceniu, to do oceny wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zastosowanie będzie miał powołany art. 247 p.p.s.a. Skoro bowiem skarga złożona w tej sprawie, nie może zostać rozpatrzona z przyczyn procesowych, co jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi, to tym samym na uwzględnienie nie zasługuje wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Z tych przyczyn, wniosek na podstawie art. 247 p.p.s.a. podlegał oddaleniu o czym orzeczono jak w pkt II sentencji.