Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 września 2015 r., uzupełnionym pismem z 4 października 2015 r., Z. W. wniósł skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok.
W odpowiedzi na skargę, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wniósł o jej odrzucenie, gdyż zachodzi przesłanka niedopuszczalności skargi. W przypadku zaś uznania przez Sąd, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu, wskazał, że również i taka skarga podlegałaby odrzuceniu, z uwagi na brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego, organ dodał, że skarga winna być oddalona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego tzw. toku instancji.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać ono wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strona powinna bowiem dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu pierwszej instancji. Zatem, środkiem zaskarżenia służącym w tym postępowaniu było, o czym stanowi art. 165a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), zażalenie. Podkreślenia wymaga, że o tymże środku odwoławczym skarżący został pouczony w treści zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji, w którym wskazano również, że zażalenie składa się w terminie 7 dni do Dyrektora Izby Skarbowej we W., za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Oznacza to, że dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu, czyli wniesienia zażalenia w terminie 7 dni za pośrednictwem organu pierwszej instancji, na skutek którego byłoby wydane i doręczone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżący mógłby wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W tym wypadku przedmiotem skargi byłoby postanowienie organu drugiej instancji.
Mając więc na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne przyjąć należało, że skarżący nie wyczerpał toku instancji w postępowaniu administracyjnym, skoro przedmiotem skargi jest postanowienie organu pierwszej instancji, od którego przysługiwało zażalenie. W konsekwencji, tak wniesiona skarga nie może być merytorycznie rozpoznana przez tut. Sąd, gdyż jest niedopuszczalna.
Na marginesie Sąd wskazuje, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego adresowane bezpośrednio do Dyrektora Izby Skarbowej we W. i złożone w ostatnim dniu terminu do wniesienia zażalenia. Z uwagi na treść tego pisma, Dyrektor Izby Skarbowej zakwalifikował je jako skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., złożoną w trybie art. 227 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Skarga ta uznana została za niezasadną, o czym stanowi pismo Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] nr [...].
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a., zobligowany był odrzucić skargę. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.