Uzasadnienie
W dniu 7 stycznia 2015 r. doręczono skarżącemu wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. W dniu 12 stycznia i 2 marca 2015 r. strona wniosła o przesunięcie terminu do uiszczenia wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Po myśli art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nie usunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (220 § 3 p.p.s.a).
Zaznaczyć przy tym należy, że stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią § 3 i 4 art. 73 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Doręczenie uważa się zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Opisaną powyżej regulację prawną należało zastosować w niniejszej sprawie. Z dniem 23 grudnia 2014 r., rozpoczął bieg 14 – dniowy termin do jej odebrania. Skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił w dniu 5 stycznia 2015 r., pomimo faktu rzeczywistego jej odbioru przez stronę w dniu 7 stycznia 2015 r. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ.
LEX nr 1318910). Wobec skutecznego zatem doręczenia stronie odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 5 stycznia 2015 r., siedmiodniowy termin do uzupełnienia tego braku upływał z dniem 12 stycznia 2015 r. Strona jak dotąd nie uzupełniła ww. braku skargi.
Z tych przyczyn, skoro w zakreślonym terminie strona nie dopełniła czynności zakreślonej w wezwaniu, to spowodowało, że skarga na podstawie art. art. 220 § 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
Odnosząc się do wniosków strony o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu, Sąd stwierdza, że wnioski nie mogły zostać uwzględnione. Wystąpienie z takim wnioskiem, nawet w terminie otwartym do uiszczenia wpisu, nie zmienia okoliczności, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu jest terminem ustawowym. Przedłużeniu natomiast podlegają wyłącznie terminy sądowe, co wynika z treści art. 84 p.p.s.a. – przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Ponieważ ustawodawca nie przewidział w odniesieniu do nich regulacji, analogicznej do art. 84 p.p.s.a., należy przyjąć, że nie mogą być one ani przedłużane, ani skracane. W konsekwencji wnioski strony jako niedopuszczalne nie mogły odnieść zamierzonego przez nią skutku.
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.