Uzasadnienie
Skarżący K. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. o nr SKO [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. R. z dnia [...] r. o nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1999, 2000 i 2001 odpowiednio w kwocie [...] zł, [...] zł i [...] zł.
Stwierdzenie nadpłaty było możliwe w związku z wydaniem przez Burmistrza Miasta N. R. decyzji z dnia [...] r. o nr [...] zmieniającej decyzje w sprawie podatku od nieruchomości za lata 1999 – 2003, w wyniku, czego nastąpiło obniżenie podatku.
W skardze z dnia 4 listopada 2004 r. skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji brak wyliczenia ustawowych odsetek od niesłusznie pobranego podatku za lata 1999 – 2001.
W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 23 marca 2004 r. Urząd Miasta wypłacił (bez ustawowych odsetek) kwotę [...] zł, pomniejszoną o kwotę podatku za lata 2002 i 2003. Zdaniem skarżącego dokonanie wypłaty niesłusznie pobranego podatku bez odsetek narusza prawo i zasady współżycia społecznego. Podniósł także, iż pobór podatku w zawyżonej wysokości był następstwem nieprawidłowej klasyfikacji gruntu, niezgodnej ze stanem faktycznym, zmienionej następnie decyzją Starosty K. z dnia [...] r. o nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w skrócie Kolegium) w odpowiedzi na skargę z dnia 10 grudnia 2004 r. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie dotychczasową argumentacje.
W uzasadnieniu wskazało, iż w przypadkach wskazanych w art. 78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w skrócie Ordynacja podatkowa, oprocentowanie nadpłaty powstaje z mocy samego prawa. W związku, z czym, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji powinien naliczyć oprocentowanie od nadpłaty za lata 1999 – 2002 od dnia 19 lutego 2004 r., to jest od dnia wydania decyzji uchylającej decyzje wymiarowe, do dnia zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem, bądź zaliczenia jej na poczet zaległości podatkowej.
Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i dodał, iż mimo wielokrotnych rozmów w tej sprawie z Burmistrzem i Skarbnikiem Miasta N. R., do chwili obecnej nie zostało naliczone i przekazane na jego rzecz oprocentowanie od stwierdzonej nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1999 – 2001.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.
Tak, więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej w skrócie u. p. s. a. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż w stanie prawnym obowiązującym w momencie wydawania zaskarżonej decyzji organ podatkowy był uprawniony do określenia wysokości nadpłaty w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74, a więc wówczas, gdy nadpłata nie powstała z dniem złożenia: zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego; deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego; deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych oraz na skutek wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Natomiast zgodnie z art. 78 Ordynacji podatkowej nadpłata, co do zasady, podlegała oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, od dnia wskazanego w § 3 tego przepisu (w tym od dnia wydania decyzji o zmianie decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, co ma miejsce w niniejszej sprawie) do dnia jej zwrotu, zaliczenia na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na stan faktyczny sprawy należy uznać, iż organ podatkowy pierwszej instancji wydając decyzję w zakresie stwierdzenia nadpłaty za lata 1999 – 2001 nie był jednocześnie zobowiązany do określenia w formie decyzji wysokości oprocentowania nadpłaty. Za przyjęciem powyższego rozwiązania przemawia nie tylko fakt oprocentowanie nadpłaty z mocy samego prawa, ale również fakt, iż w chwili wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę nie jest znana data zakończenia biegu oprocentowania, co ma niewątpliwy wpływ na określenie wysokości oprocentowania. Jedynie w przypadkach spornych, a więc dokonania zwrotu nadpłaty bez oprocentowania lub w kwocie niższej od należnej, należy przyjąć, iż podatnik może wystąpić z żądaniem wydania odrębnej decyzji określającej oprocentowanie.
W rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia, iż organ podatkowy odmówił wypłaty odszkodowania a jedynie można stwierdzić jego opieszałość w tym zakresie. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie, bowiem uznało prawo skarżącego do oprocentowania od dnia 19 lutego 2004 r. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, skarżący powinien zwrócić się na piśmie do organu podatkowego pierwszej instancji z żądaniem wypłaty stosownego oprocentowania. W przypadku podjęcia niekorzystnego rozstrzygnięcia skarżący będzie mógł je zaskarżyć w trybie przewidzianym w przepisach prawa Ordynacji podatkowej.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. R. została wydana zgodnie z przepisami prawa.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 upsa oddalił skargę.