Uzasadnienie
W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach.
Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Aby można było dokonać sprostowania postanowienia, wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności - poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.
Z akt sprawy wynika, że w komparycji prostowanego postanowienia doszło do niedokładnego opisania przedmiotu zaskarżonej decyzji. Mianowicie, z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja dotyczy określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od marca do października 2011 r. oraz za grudzień 2011 r. i luty 2012 r. Tymczasem, w prostowanym postanowieniu wskazano błędnie, że zobowiązanie podatkowe określono jedynie za miesiące od marca do października 2011 r.
W ocenie Sądu zauważony błąd stanowi oczywistą niedokładność pisarską, która podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., o czym postanowiono jak w sentencji.