Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2012 r. A S. A. z siedzibą we W. (dalej: spółka, skarżąca) zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie rozliczania różnic kursowych, w którym przedstawiła następujący stan faktyczny i opis zdarzenia przyszłego:
Spółka posiada rachunki walutowe i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej otrzymuje od współpracującymi z nią zagranicznych kontrahentów, przychody w walutach obcych, jak również ponosi wydatki w tychże walutach. Na rachunkach walutowych spółki, w momencie wpływu i wypływu środków na dany rachunek walutowy, nie dochodzi do przewalutowania wartości wyrażonych w walutach obcych (wpływ lub wypływ należności czy zobowiązania dokonywany jest na rachunek walutowy bez sprzedaży lub zakupu waluty do lub od banku, a co za tym idzie – zastosowania przez bank konkretnego przeliczeniowego kursu walutowego). Wskazała, że ustala podatkowe różnice kursowe na podstawie art. 15a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. w Dz. U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm. – dalej w skrócie: u.p.d.o.p.).
W związku z powyższym spółka zadała następujące pytanie:
Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, w związku z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r. brzmieniem art. 15 a ust. 4 u.p.d.o.p., spółka do ustalania podatkowych różnic kursowych od operacji na rachunkach walutowych powinna stosować średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dany dzień?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, spółka stwierdziła, że w związku z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r. brzmieniem art. 15a ust. 4 u.p.d.o.p., dla celów ustalania podatkowych różnic kursowych od operacji na rachunkach walutowych winna stosować średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dany dzień.
W interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: Dyrektor IS) uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe stwierdzając, że do ustalania podatkowych różnic kursowych od operacji na rachunkach walutowych spółka powinna stosować - w świetle nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 1 lipca 2011 r. - kurs bankowy (odpowiednio kurs kupna bądź kurs sprzedaży banku prowadzącego rachunek walutowy, z usług którego korzysta spółka).
Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika - złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 15a ust. 4 u.p.d.o.p., poprzez błędne przyjęcie, że spółka powinna stosować kurs bankowy w sytuacji, gdy kurs ten nie jest "kursem faktycznie zastosowanym" w rozumieniu powołanego przepisu;
- 2) art. 14e § 1 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie interpretacji naruszającej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych.
Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS wniósł o umorzenie postępowania, z uwagi na wydanie w dniu [...] stycznia 2013 r. interpretacji indywidualnej nr [...], uwzględniającej skargę w całości. Z akt sprawy wynika, że wymieniona interpretacja indywidualna została doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 7 stycznia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.
Stosownie do art. 54 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z powołanego unormowania wynika zatem, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie, Dyrektor IS korzystając z uprawnień autokontrolnych wynikających z art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr [...]) zmienił zaskarżoną interpretację przez uznanie stanowiska skarżącej za prawidłowe. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek powyższego przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Uwzględnienie skargi przez organ czyni ponadto zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Koszty postępowania, które podlegają zwrotowi przez ich zasądzenie od organu na rzecz skarżącej, obejmują uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie [...] zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...] zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3) i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.